Ik zal zelf gelijk het boetekleed aantrekken: ik merk dat ik soms een soort excuses bedenk om te verantwoorden waarom onze kinderen zich ‘misdragen’. Dat het hun karakter is, gaat er bij mij niet in. En zo gaat het bij veel andere ouders ook. Sommigen gaan daar trouwens verder in dan anderen, zoals je bij 3 kunt lezen. Maar zelfs ouders als ondergetekende, die hun kinderen liefkozend draakjes noemen of grappen maken over dat overweldigende temperament, kunnen er wat van. Welke excuses we gebruiken om duidelijk te maken dat de oorzaak buiten onze kinderen zelf ligt?

Excuses voor het gedrag van je kind

  1. Het is volle maan

    Wist je dat mensen zich vaker onprettig voelen rondom volle maan, agressie meer voorkomt dan normaal en ruzies sneller ontstaan? Hoewel dit nooit bewezen is, heb ik er zelf daadwerkelijk last van. Dit denk ik bij de kinderen terug te zien, of in elk geval klinkt het als plausibele verklaring.

  2. Mijn excuses, je merkt gewoon echt dat hij moe is!

    Terwijl Brent bloeddorstig de hersens van Tom inslaat, sla je het tafereel gade en vermoedt dat het komt omdat hij zijn middagdutje heeft overgeslagen. Dat moet wel. Als dit namelijk een karaktertrek blijkt te zijn, dan ben je behoorlijk ver van huis en dus is het prettig als je er een oorzaak voor kunt bedenken. En hoewel die vermoeidheid eigenlijk niet helemaal een smoes is (kinderen worden gewoon een stuk vervelender als ze doodop zijn), merk ik dat ik bij iedere vorm van wangedrag excuses zoek die samenhangt met een slechte (nacht)rust.

  3. Dat heeft ze dan van een ander kindje overgenomen

    Heel lang geleden, toen de oudste nog op de peuterspeelzaal zat, had ze zich eens misdragen met een vriendinnetje. Diens moeder keek de juf aan en zei: ‘Nou, zo ken ik haar helemaal niet. Dat moet ze dan toch echt van een ander hebben overgenomen.’ Ze keek mij daarbij kort, maar nadrukkelijk aan. ‘Nee, ik kan me gewoon niet voorstellen dat Lente bewust een ander kindje pijn deed.’ Zelf had ik ook weleens een dagje meegelopen in de groep. Dat Lente die keer behoorlijk fel tekeerging, liet ik maar in het midden. Er zijn mensen die het echt niet willen zien of erkennen.

  4. Dat doen ze thuis anders nooit

    Ik weet niet hoe jullie kinderen zijn, maar die van ons zijn buiten de deur meestal zo braaf dat niemand ons gelooft dat ze thuis de boel soms afbreken. Zodra wij zeggen: ‘Dat doet ze thuis nooit!’ kun je er donder opzeggen dat ze op school heel keurig en zelfstandig helpen met opruimen of zuinig omgaan met hun spullen. Doen alsof ze thuis engeltjes zijn en buiten de deur veranderen in monsters, gaat er bij mij niet in.

    excuses

  5.  Het is een fase, trekt wel bij

    Deze gebruik ik zelf heel vaak, vooral om mezelf moed in te prenten. De bijtfase van onze middelste bijvoorbeeld was geen pretje. En hoewel het uiteindelijk inderdaad van voorbijgaande aard bleek, had het zomaar eens anders kunnen zijn. Je weet het soms als ouder niet en je hoopt dan vooral heel hard dat het wegtrekt binnen nu een afzienbare tijd.

  6. Gelukkig is het ook weer niet zó erg!

    Kijkend naar het gezin van Jaylissa en Levi, slaak je een zucht van verlichting. Kijk, jouw kinderen luisteren ook niet altijd even best en kunnen zich op zijn tijd heus misdragen, want hé, zo eerlijk ben je echt wel. Maar Jaylissa en Levi, die zijn pas erg! Ze zijn brutaal, luisteren voor geen meter en zetten hun moeder midden op straat voor gek. Neemt niet weg dat die van jou er soms ook wat van kunnen, maar in verhouding valt het mee. En op de één of andere manier voelt dat best prettig.

  7. Hij zit nog niet op school

    Die heb ik ook vaker gehoord. Het idee erachter is dat een kind onder groepsdruk sneller bezwijkt en dan makkelijker ‘in de pas’ loopt. En dat klopt ook wel voor een deel: soms krijgt de juf iets voor elkaar, doordat andere kinderen in haar groep het ook doen. Zindelijkheid gaat bijvoorbeeld veel sneller wanneer de rest naar de wc gaat en ze van elkaar zien hoe het werkt.

  8. Ze praat nog niet

    Uit ervaring kan ik je vertellen dat je kindje dan weliswaar stopt met gillen, maar dit niet betekent dat de gesprekken per se makkelijker worden. Vanaf het moment dat onze middelste woorden gebruikte, begonnen de discussies namelijk. Maar goed, niet kunnen praten veroorzaakt frustraties en dus is dit een vrij legitiem excuus.

Bedenk jij weleens excuses voor het gedrag van je kind?

De afbeelding van de volle maan en de schreeuwende jongen zijn afkomstig van Shutterstock.

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

6 Replies to “Volle maan en 7 andere excuses voor gedrag van je kind

  1. Of het een excuus is of niet, maar bij weersveranderingen zijn kinderen vaak drukker, zo is iig merkbaar op school!
    Ook rond de feestdagen merk en voel je veel spanning, net als voor de zomervakantie, wanneer je merkt dat kinderen toe zijn aan een paar weken vrij!

    1. Ja haha ik zeg inderdaad best vaak: ‘O zeker storm op komst’ als ze vervelend doen. Vaak klopt het wel. En anders zijn ze moe 😉
      En rond de feestdagen etc. stuiteren ze alle kanten op. Heerlijk, nu december er weer aan komt 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge