Eten met kleine kinderen roept waarschijnlijk niet direct een verlangen in je op. Het is immers vooral hard werken aan tafel. Ro en ik hebben inmiddels een paar manieren gevonden om het toch enigszins in goede banen te leiden.

Eten met kleine kinderen in de praktijk

Het is weer zo’n avond. Nou ja, middag eigenlijk nog: donderdag 17.30 en we zitten middenin de spits. Waarom? We zijn zojuist begonnen aan het avondeten. Soms verlang ik stiekem naar de televisie, al is het maar om te voorkomen dat Rose met links tussen de macaronischelpjes duikt en haar rechtervuist bij wijze van experiment in haar roze drinkbeker plant. Waarom is het hier toch altijd zo’n chaos? Want terwijl Rose het eten op onnavolgbare wijze alle kanten opslingert, begint May te huilen van de honger. Ik leg haar aan en prik wat pasta aan mijn vork, terwijl ik ondertussen luister wat June vandaag allemaal heeft meegemaakt. Ro en ik wisselen kort een blik van verstandshouding: nog even!

Maximaal multitasken

Het is gezellig, maar op dit moment besef ik wel hoezeer ik rustig eten mijn hele leven heb ondergewaardeerd. Onvoorstelbaar dat ik ooit aan tafel schoof, happen in mijn mond deed en tussendoor niets hoefde te zeggen. Dat ik ook niet als een scheidsrechter moest optreden of hoefde te voorkomen dat Rose haar bord omkeert. Ook mijn water opdrinken is een uitdaging: al voor ik een slok heb kunnen nemen, roept onze dreumes luid ‘later!’ om te laten weten dat ze ook wel een slokje zou lusten. Bovendien is het wat lastig drinken met een baby in je armen, dus vaak ‘at’ ik mijn glas maar tussen de bedrijven door.

Is uit eten gaan de oplossing voor ons?

Gek genoeg niet helemaal. We proberen elke maand met elkaar weg te gaan, vaak gaan we dan naar een restaurant in de buurt. En dan zou je dus denken dat je extra geniet omdat niemand je eten tussentijds van je bord probeert te roven. Dat is gedeeltelijk ook wel zo: je proeft alle smaken extra intens en hebt echt even rust. En toch missen we iets. De reuring, een zelfvoldane blik van Rose wanneer ze in een onbewaakt ogenblik snel haar vork weet te pakken en zelf kan prikken, June en haar verhalen, zelfs de aanhankelijkheid van onze kleine May. Van schaterlachjes tot gehuil, die rust is onwennig. Maar aan de andere kant is dat dus eigenlijk heel goed: soms moet je even uit de situatie stappen om te beseffen hoe fijn het eigenlijk is. En eerlijk is eerlijk, dan is het ook weer geen straf om dat te bedenken terwijl je geniet van een biefstukje. In stilte.

4 tips om toch te kunnen eten met kleine kinderen

  • Bestel af en toe iets lekkers wanneer de (kleinste) kinderen slapen. Al is het maar om even in relatieve rust te kunnen genieten en proeven wat je binnenkrijgt.
  • Doe geen drukke spelletjes en kijk geen televisie voor het eten: hoe rustiger ze aan tafel gaan, des te rustiger ze eten.
  • Eet ruim voor hun bedtijd, zodat je niet met oververmoeide kinderen zit te eten. Dan zijn ze bovendien een stuk gezelliger.
  • Spreek vooraf af wie zich met wie bezighoudt. Of kies ervoor dat één van de ouders zich concentreert op zijn eigen bord, terwijl de ander zich bezighoudt met het eten van de kinderen. Wissel daarna af.

Eten met kleine kinderen is dus geen onmogelijkheid, maar het blijft een uitdaging!

Hoe doen jullie dat aan tafel?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock.

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

One Reply to “Eten met kleine kinderen: niet onmogelijk, wel een uitdaging!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge