Dreumesperikelen | Je dreumes opvoeden is een vak apart

DREUMESPUBEREN – Als je dacht dat de peuterpuberteit het begin was van de opstandige fase, dan heb je het mis (en waarschijnlijk geluk). Daarvoor kan je kind namelijk ook al belanden in de dreumespuberteit. Wat dat inhoudt en waar je het aan merkt, vertel ik in deze blog. 

Dreumespuberen? Bestaat dat ook al?

May is aan het dreumespuberen – de meest onderschatte fase uit het Groene Boekje van de opvoeding: kinderen kunnen nauwelijks communiceren, maar hebben al wel een duidelijke eigen wil die ze al dan niet krijsend kenbaar maken. En met een beetje pech (lees: halve nachten en het verdelen van je aandacht tussen drie kinderen) begrijpen ze als geen ander hoe ze die wil ook kunnen doordrijven. Wat ik bedoel?

Zelf willen eten

Meestal hoort dit bij peuters, als je internet mag geloven. Onze dametjes ontwikkelen de behoefte tot zelf doen al voor het tweede levensjaar. Dat resulteert dus in een vloer, bezaaid met broodkorsten, pasta en rijstkorrels. En natuurlijk, we hadden er ook voor kunnen kiezen ze stug te blijven voeren. Maar ooit moeten ze het toch leren. Het voordeel is dat Rose nu redelijk keurig eet – mits ze trek heeft. Ook June was vroeg zelfstandig en ik vond dat zelf uiteindelijk heel mooi om te zien (toen het iets soepeler ging). Past bij haar karakter.

NEE zeggen

Zeker wanneer ik iets verlang waar May geen zin in heeft, zegt ze volmondig NEE. Dat ze duidelijk weet waar ze het over heeft, blijkt wel wanneer ik vervolgens toch probeer mijn zin door te drijven: ze zakt in elkaar en gilt als een speenvarken. Gelukkig hebben we allebei een lange adem (komt natuurlijk niet uit de lucht vallen), waardoor ik het wel kan hebben. Maar soms…

Kwaad worden uit onmacht

Het is lastig. Ze praat niet veel, maar wil wel van alles duidelijk maken. En dat leidt natuurlijk tot frustratie en/of gillen, zoals bij Rose een jaar daarvoor ook weleens het geval was. Snappen we heus wel. Betekent alleen niet dat het de dagen met elkaar per se gezelliger maakt.

Samen spelen? Ammehoela!

Kan je op deze leeftijd natuurlijk ook nog helemaal niet verwachten. Enige nadeel is dat ik nu vaak tussen twee kemphanen zit, die allebei niet opgeven. Ze willen uitgerekend spelen met het speelgoed dat de ander in handen heeft, vinden hun eigen Duplosteentjes helemaal niet interessant of trekken allebei de haren uit het hoofd van pop. Zelfs wanneer je allebei hetzelfde speelgoed geeft, willen ze nog steeds wat de ander heeft.

Hartverscheurend huilen

Misschien is het niet bewust, maar zodra ze bij je wil zijn en je vertelt haar even te wachten, zet May het op een hartverscheurend huilen. Inclusief trillipje. Je moet bijna gevoelloos zijn om daar niet op te reageren. Eigenlijk pedagogisch gezien niet heel best waarschijnlijk, maar ze krijgt dan wel gelijk de aandacht en vaak een extra knuffel. Nou ja, ik denk dan ook maar: van een overdosis liefde is nooit iemand slechter geworden!

Ik vind het dus allemaal best een pittige fase, dat dreumespuberen. Aan de ene kant willen ze al heel veel, maar de motoriek of verbale communicatie houdt hen tegen. En dat maakt het natuurlijk lastig. Zowel voor die kleintjes, als voor ons als ouders. De tijd waarin je haar rustig kreeg in de draagzak is voorbij (sterker nog, ze plukt me kaal als ik niet uitkijk) en het moment waarop je iets kunt uitleggen, is nog niet aangebroken. We wachten maar af! Bij de andere twee kwam het immers ook goed 🙂

Herken jij dat dreumespuberen? Of verliep deze tijd bij jullie bijna geruisloos?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

26 thoughts on “Dreumesperikelen | Je dreumes opvoeden is een vak apart

  1. Ik kom het in mijn werk heel vaak tegen. Bij de dreumesjes is het inderdaad vaak frustratie als iets niet lukt en ze willen het zo graag. Bij peuters en kleuters is het vaak grenzen opzoeken of omdat ze iets niet mogen en ze erachter zijn gekomen dat als ze de tent op zijn kop zetten ze dan vaak toch hun zin krijgen.

    1. Kan best hoor, dan lijkt het minder heftig dan toe je erin zat?
      Hoewel dat kleuteren ook best wel pittig kan zijn. Trekt wel weg, al is het een goede oefening voor de echte puberteit geloof ik haha!

  2. Sommige punten zijn nu al herkenbaar en mijn zoon is pas bijna 13 maanden 🙈.
    Heeft een hele eigen willetje en weet nu al hoe hij z’n zin moet krijgen.
    En zelf eten wil hij nu al.
    Als ik de lijst zie die nog gaat komen hou ik m’n hart nog vast

    1. 😀 Vlotte jongen!
      Tja, ik zou je vast voorbereiden haha. En onthoud: het is een fase! Voordeel is ook dat de peuterpuberteit dan hopelijk iets minder heftig is; dan kun je met ze communiceren en dat scheelt echt de helft (meestal dan).

  3. Nee, dat is een fase waaraan denk ik niemand ontkomt. Die foto bovenin je post vind ik werkelijk prachtig. Ze ziet er echt alsof haar groot onrecht is aangedaan. En zo voelt het voor een dreumespuber denk ik ook. Geen wonder dat ze ‘lastig’ zijn ; )

  4. Hou op schei uit! Spencer is ontzettend driftig en kan heel boos worden als het niet gaat zoals hij wil. Hij bonkt ook met zijn hoofd en stort zich op de grond. Nu hij iets meer kan praten en zich kan uitdrukken gaan de scherpe randjes er iets af, maar hij blijft een driftig ventje. Ook super vrolijk en lief hoor… maar soms…

    1. Rose heeft inderdaad datzelfde ja. Bizar soms om te zien. En gelukkig gaan de scherpe randjes er wel vanaf ja als ze ouder worden. Zie dat bij Rose ook: wereld van verschil met vorig jaar bijvoorbeeld. Leren praten scheelt in elk geval de helft.

  5. Alles wat je schrijft herken ik!!
    Wat een drama af en toe zo’n dreumes
    Echt altijd de grens op zoeken
    Op de grond gaan liggen schreeuwen
    Zelluf willen doen
    Zucht

  6. Herkennen? Ja, ja en jaaaaaa. 😉 Het is een jongen, maar een rol in een soap zou hem niet misstaan. Het zich dramatisch ter aarde storten heeft hij namelijk echt tot kunst verheven. Hij zegt het woordje nee nog niet, maar non verbaal weet hij hem wel uit te drukken. Het is zo’n boefje. Met de liefste lach overigens. En dan vergeef je ‘m alles…

    1. Hahaha! Dat is ook zo, gelukkig houdt de natuur het weer in balans. Aan de ene kant storten ze vol drama neer, vervolgens staan ze op en geven je een natte kwijlkus. Daar kan niets meer tegenop 🙂

  7. Oh nee ik herken bijna alles en vind het soms ook best lastig hoor. Hier ook een meisje dat graag zelf eet en boos wordt als ik haar vorkje afpak. En nee zeggen en schudden zat er ook al vroeg in.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten