dierbare

Kerst | Die lege stoel wordt nooit meer gevuld

Twijfel vooraf

Dit is zo’n onderwerp waarover ik wel wil schrijven, maar tegelijkertijd iets dat ik lange tijd voor me uitschoof. Misschien vooral omdat ik weet wat het teweeg kan brengen bij anderen. Ik wil eigenlijk niemand verdrietig maken met de teksten die ik schrijf, maar soms ontkom je er niet aan denk ik. En in dit geval vind ik het onderwerp toch te belangrijk om geen aandacht aan te besteden. Waarover ik het heb? De feestdagen terwijl je een dierbare mist. Zo erg dat je diep van binnen weet dat deze tijd van het jaar een stuk minder mooi lijkt zonder deze persoon.

Dierbare herinneringen

Mijn oma was zo iemand. Met kerst zorgde ze, als stralende spil van de familie, voor een heerlijk kerstdiner, warmte en een knusse dag samen. Ze kookte de lekkerste tomatensoep en zelfs spruitjes waren bij haar thuis een feest. Misschien is het de tand des tijds die zorgt voor mijn geromantiseerde herinneringen aan de feestdagen, maar eigenlijk denk ik van niet. Mijn hersenen mogen dan aangetast zijn door de zwangerschapsdementie, volgens mij heeft mijn hart een prima geheugen.

Tijd heelt niet alles

Inmiddels hebben we de tweede kerst zonder onze dierbare oma achter de rug. Het feest zelf organiseren deed ze al een aantal jaren niet meer, maar ik mis haar aanwezigheid. Elke dag wel hoor, maar nu nog meer. De hand die de mijne vastpakte als we naast elkaar zaten. Een liefkozend tikje op mijn wang wanneer we elkaar zagen. Opbeurende woorden, haar humor… Alles. Kon je iemand nog maar even terughalen, gewoon voor een dag. Even knuffelen en laten zien hoe het hier gaat. Of niet? Misschien zou het afscheid dan nog moeilijker zijn dan het al was?

Nog even volhouden!

Terwijl de tranen inmiddels tijdens het schrijven van deze tekst over mijn wangen stromen bij mijn eigen herinneringen, sta ik ook stil bij wie we allemaal missen. Niet alleen ik, maar velen met mij. Moeders, vaders, opa’s, oma’s, overgrootouders en misschien zelfs helaas ook kinderen. Sterkte! En onthoud dat het bijna januari is.

Liefs,
Merel

Mis jij iemand?

De foto van de brandende kaarsjes is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

12 Replies to “Kerst | Die lege stoel wordt nooit meer gevuld

  1. Vandaag herdenken wij onze collega, die 4 jaar geleden plots vermist raakt. Elk jaar nog komen mijn collega’s en ik samen om op haar te proosten en herinneringen op te halen.

    1. Heftig, zag net ook je bericht op Facebook. Bijzonder dat jullie allemaal vier jaar later nog steeds samenkomen, mooi! Maar niettemin triest dat ze nooit op haar werk is verschenen (zo begreep ik uit het verhaal) en dat ze niet meer gevonden is. Wat moet dat onwerkelijk zijn geweest!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge