Dertigersdip | Dit leverde mijn persoonlijke dipje me uiteindelijk op

DERTIGERSDIP – Ik? Het gevoel hebben dat iedereen in zijn leven slaagt en ik achter de feiten aanloop? Nee, dat zou me niet overkomen. Dacht ik, althans. Maar nu we een paar jaar verder zijn, voel ik weer iets van berusting en kan ik terugkijkend niet anders dan concluderen dat die dertigersdip me toch even te pakken had… 

Ik? Een dertigersdip? No way!

Eerlijk gezegd vond ik het maar overdreven toen ik voor het eerst over de dertigersdip las. Even serieus, wilden ze ons bij elk jubileumjaar een depressie aanpraten? Ik werd dertig en er veranderde niets. Het was echt niet zo dat ik me nu mislukt voelde omdat ik niet de weg van onvergetelijke reizen naar onontdekte gebieden was ingeslagen. Of omdat ik al op jonge leeftijd moeder mocht worden en me sindsdien ergens in het midden hield tussen feestbeest en huismuts. Ik vond het allemaal prima. Maakte mij het uit dat ik pas begon te studeren op het moment dat mijn vriendinnen banen zochten. En dat het eind van de maand me inhaalde, terwijl anderen een goed salaris verdienden. Ik leefde zoals ik dat wilde. Dat maakte me gelukkig. Dus dertigersdip? Ha, not in my backyard. 

Dertigersdip

Niemand had verteld dat die dertigersdip een beetje op mij leek: komt meestal net wat later, vaak op het moment dat je het niet meer verwacht. De eerste maanden gingen voorbij. Een jaar zelfs. Misschien nog wat maanden. En toen stond hij toch voor de deur: mijn persoonlijke dip. Waar ik het precies aan merkte?

Hoe merk je dat je in een dertigersdip zit?

Waar wil ik heen?

Inmiddels zijn de plannen wel behoorlijk op de rit natuurlijk, maar een paar jaar geleden zwom ik in een universum vol kansen. Als notoire twijfelkont wist ik alleen totaal niet welke kant ik op moest en besloot maar te gaan watertrappelen, in de hoop dat mijn reddende engel vanzelf voorbij zou komen. Tel daarbij de druk op die voortkomt uit het feit dat je nu écht niet meer kan aanklooien omdat je 30+ bent en de paniek is compleet. Natuurlijk, die engel kwam gelukkig. Maar dat radeloze en vooral stuurloze gevoel vond ik verschrikkelijk.

Onrust

Misschien hing dit ook wel samen met die twee bevallingen in elf maanden tijd, maar nadat May zich pijlsnel aan ons gezin had toegevoegd, begonnen de kriebels. Ik wilde iets doen. Regelmatig zuchtte ik tegen Ro dat we weer eens een keer moesten gaan stappen. Ik miste de muziek, sociale interactie, dansen, even eruit zijn en voelde milde heimwee in de carnavalsperiode…

Uiteindelijk gingen we alsnog de deur niet uit en zakte het gevoel vanzelf weg. Waar het nu aan lag? Misschien gewoon het idee dat je wegzakt in burgerlijkheid en bijna als een man met midlife crisis probeert het laatste strohalmpje van je jeugd te grijpen. Op een leeftijd dat je anti-rimpelcrème gebruikt dus en iedereen je buitenshuis aanspreekt met ‘u’. Eigenlijk wanneer het al te laat is.

Is dit het dan?

Ken je dat gevoel? Dat je naar je leven kijkt en je afvraagt of dit het dan is. Het Grote Plan waarvoor je geboren werd, blijkt niet meer te zijn dan pure voortplantingsdrift. Echt, niks meer en niks minder. De soort in stand houden. Is toch een deceptie die je te verwerken krijgt als je boven de dertig komt.

Heb ik niks gemist?

De beruchte FOMO (Fear Of Missing Out). Ik heb nooit het gevoel gehad iets te kort te komen, maar toch denk ik weleens in retrospect dat het zonde is dat ik nooit ben gaan reizen. Of al op veel jongere leeftijd had moeten investeren in mijn grote liefde voor schrijven.

Wat heeft het allemaal voor zin?

Beetje fatalistische gedachte als je het zo zwart op wit typt. Alsof ik het idee had dat mijn hele leven compleet zinloos was. Absoluut niet natuurlijk, maar op dat moment voelde ik me op alle fronten een beetje ‘net niet’. Ik zat thuis met een master op zak, zorgde voor de kinderen en zag eruit als een iets te dikke, verlepte oude dweil. Of althans, zo voelde ik me. Ik wil de dertigersdip zeker niet vergelijken met een depressie, maar je kan best een beetje wegzakken in een negatieve spiraal. Het is dat je met kinderen niet mag wegzakken en ik mezelf uiteindelijk weer overal uittrok, maar leuk was anders.

Wat levert zo’n dertigersdip je nu eigenlijk op?

Terugblikkend op de jaren zie ik mezelf groeien. Van een onzekere tiener tot de vrouw vol zelfvertrouwen. De vrouw die bovendien dondersgoed weet dat haar gebrek aan culturele belangstelling die reislustige fase sowieso volkomen in de weg zou hebben gezeten. De vrouw die echt elke dag weer dankbaar is voor onze drie dochters, zelfs als ik ze achter het behang zou willen plakken. En bovendien de vrouw die er inmiddels van overtuigd is dat het in je leven soms veel beter is te wachten dan te zoeken naar shortcuts. Dat je moet investeren in wie je bent en dat je nooit te oud bent zolang je leeft. Dus in die zin leverde de dertigersdip me heel veel nuttige inzichten op.

Heb jij last van de dertigersdip?

Afbeelding, Neangell – Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

10 thoughts on “Dertigersdip | Dit leverde mijn persoonlijke dipje me uiteindelijk op

  1. Hmmm, ik sta hier een beetje dubbel in. Op zich heb ik mijn portie geestelijke chaos wel gehad tussen mijn 31e en 33e, maar omdat nu dan maar heel hip een dertigersdilemma te noemen. Ik denk dat ik iedereen op een bepaald punt in zijn/haar leven denkt: had ik dit of dat maar of zou ik niet veel gelukkiger zijn als ik… Lijkt me ook heel gezond. Denk dat het vooral goed is hoe je het daarna oppakt.

  2. Grappig dat je hierover schrijft. Ik word ook bijna dertig in juni en ik was me eigenlijk helemaal niet zo bewust van een dertigersdip. Ik merk wel dat ik de laatste mezelf echt aan het bezinnen ben wat ik met me leven wil. Misschien is dat te wijden aan de dertigersdip?

    1. Schijnt er inderdaad wel een beetje bij te horen. Dat gevoel van ‘waar wil ik naartoe met m’n leven?’ Op zich ook wel logisch ergens, misschien omdat veel mensen rond die leeftijd aan kinderen beginnen en trouwen. Dat je bij jezelf afvraagt waar jouw volgende stappen naartoe leiden.

  3. Herkenbaar. Niet zozeer uit mijn eigen situatie maar wel van de mensen om mij heen. De onrust zoals jij het omschrijft heb ik gelukkig nooit gekend. Manlief trouwens ook niet.

  4. Ik herken het wel, want ik ben ook altijd een beetje bang in de trand van: is dit alles? Mis ik niet iets? etc. Inmiddels ben ik 40 en leef ik mijn leven. Ik denk dat dat het inderdaad is, maar ik vind het niet erg

  5. Ik heb weleens mijn momenten gehad dat ik dacht: dit is niet hoe ik mijn leven wil hebben. Weet niet of dat in mijn geval nu met een dertigersdip te maken had, of het acceptatieproces rondom mijn EDS. Of misschien vielen ze gewoon samen. Opvallend is wel dat ik na mijn 30e nog even een masteropleiding ging doen. 😉

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten