Eerste Hulp bij Opvoeden | Na loedermoeder vreest kind nu voor curlingouders!

CURLINGOUDERS – Waar we voorheen vooral bezig waren met het fenomeen ‘loedermoeders’ komt nu de curlingouder steeds meer in beeld – hoewel het begrip al bestaat sinds 2004. In deze editie van Merel Onderzoekt ga ik op zoek naar de definitie van curlingouders: wie zijn ze? En behoor ik niet stiekem ook tot die groep? Ook wil ik graag een tegengeluid laten horen. Want is het echt allemaal zo slecht? Wat denk jij?

Curlingouders?

Linda schreef een maand geleden deze blog over het fenomeen curlingouders. De Deense psycholoog Bent Hougaard bedacht de term in 2004. Hij trekt daarmee de vergelijking met de gelijknamige Olympische sport. Niet omdat hun manier van ouderschap er ook zo hilarisch uitziet, maar omdat ouders die binnen dit kader vallen óók de baan effenen voor hun kind. Door alle mogelijke obstakels uit de weg te ruimen, leert het kind slecht omgaan met tegenslagen en kan zich niet ten volste ontplooien – zo meent hij.

Voorbeeld uit de praktijk: rechtszaak om klassenindeling

In Trouw van 1 september 2017 staat een duidelijk voorbeeld van curlingouders: een 7-jarige (!) leerlinge in Abcoude zou dit schooljaar in een nieuwe klas komen. Haar ouders waren het absoluut niet eens met de nieuwe klassenindeling (waarbij ze niet bij haar vriendinnen terecht kwam én te weinig zou worden uitgedaagd) en spanden een civiele procedure aan. Ja, het staat er echt. Klik vooral hier als je het hele verhaal wil lezen.

Wat zijn de gevolgen voor kinderen?

In ieder leven gebeuren mooie en minder mooie dingen. Zover waren we allemaal wel. Maar als je alle minder mooie dingen probeert weg te poetsen of helemaal bij ze weghaalt, waar leidt dat dan toe? In het NRC vertelt neuropsycholoog en hersenwetenschapper Jelle Jolles dat kinderen en tieners zélf ervaringen moeten opdoen. Anders kunnen ze niet leren hoe het moet en slaan die handelingen niet op. Dus een beetje verdriet, pijn of eenzaamheid kan juist heel leerzaam zijn. Daar krijg je krachtige, zelfredzame mensen van. Haal je negatieve zaken bij ze weg, worden ze later lui of angstig.

Helemaal zelf laten doen dus?

Nee is weer het andere uiterste. Kinderen blijven kinderen en hebben dus constructieve begeleiding nodig. Ook zelfstandig worden, moeten ze leren. Maar wel met het doel ze uiteindelijk zelf te laten fietsen. Bovendien, zo voegt de neuropsycholoog met een mooie tegeltjeswijsheid toe:

Ouders moeten de weg van hun kinderen niet willen lopen, maar ze kunnen wel helpen de weg te wijzen

Hoe staan wij ervoor als potentiële curlingouders?

In shock: je spant toch geen rechtszaak aan?

In eerste instantie was ik zelfs een beetje in shock: je gaat toch geen rechtszaak aanspannen tegen een school vanwege een klassenindeling? Toevallig besprak ik laatst nog met iemand: op de basisschool kreeg ik écht te weinig uitdaging. Ik verveelde me en verloor mijn enthousiasme om te leren volledig op het voortgezet onderwijs. Tegelijkertijd maakte die ontwikkeling me wel tot wie ik nu ben: een socialer, nuchterder en op gezette tijden zelfs leuker mens. Denk ik dan. Teleurstellingen horen nu eenmaal bij het leven en omgaan met mensen die je in eerste instantie niet leuk vindt ook.

Maar ook ik maak me schuldig

Denk maar aan de surprises, spreekbeurten, werkstukken… Ik vind het verschrikkelijk om zulke dingen los te laten. Want als ik daar geen begeleiding in bied, dan gebeurt het niet en is iemand anders teleurgesteld. En dus zit ik op 3 december weer tot mijn oren in de lijm en glitters. Echt heel slecht. Terwijl we in andere zaken juist graag een beroep doen op Junes zelfredzaamheid. En ik vind dat ‘Ik ken niemand’ nooit een excuus mag zijn om iets te laten voor wat het is. Maar op het gebied van huiswerk maken heb ik gewoon nog een flinke weg te gaan.

Ook Linda gaat in op curlingouderschap in de praktijk. Ze somt in een notendop precies op hoe ik regelmatig in mijn ouderschap sta – tegen wil en dank trouwens. Want als je me ooit had verteld dat ik mee zou helpen aan de spreekbeurt van June, dan had ik je voor gek verklaard. Ik vond dat altijd verschrikkelijk. Kinderen moeten maar leren dat het leven niet altijd een feestje is. Maar dan betreft het je eigen vlees en bloed, en dan zou je willen dat het leven juist wel altijd een feestje is. Ik althans wel.

Kinderfeestjes

Een voorbeeld van situaties waarin curlingouders regelmatig hun opwachting maken, zijn kinderfeestjes. Althans, tijdens het uitdelen van de uitnodigingen. Dan zie je dat ouders de hele klas uitnodigen ter compensatie. Kijk en daar trek ik wél de grens. Natuurlijk is het lullig als vriendinnetje X nu niet mee mag naar de bioscoop door een ruzie laatst, maar het is wel het feestje van jouw kind. Je kan bovendien onmogelijk dertig kleuters kwijt in huis.

Na een aantal reacties wil ik bovenstaande graag nuanceren. Ik stond er eigenlijk even niet bij stil dat het voor kinderen heel pijnlijk kan zijn als ze constant geconfronteerd worden met het feit dat (bijna) niemand ze uitnodigt. Een moeder kwam via Facebook met een slimme oplossing: zij brengt samen met haar kinderen de uitnodigingen aan huis. Zo voorkom je ook dat kinderen buiten de klas alsnog zien dat ze niet mogen komen. Die directe confrontatie vermijden kan schelen voor de kinderen die bij feestjes vaak buiten de boot vallen. 

Maar hoe zit het dan met mijn loedermoederschap?

Eigenlijk zag ik mezelf vooral als loedermoeder, maar blijkbaar heb ik een beetje van allebei. Aan de ene kant kan ik zomaar een week te vroeg zijn voor het verkleedfeest op school en aan de andere kant is huiswerkbegeleiding dus mijn zwakke punt. Ik geloof dat het tijd wordt om ergens in het midden te gaan zitten. Huiswerk en surprises loslaten, agenda vastpakken. Dat idee. Ro kan dit trouwens allemaal veel beter dan ik: hij vindt dat we bepaalde dingen gewoon maar moeten laten gebeuren. En eigenlijk ben ik dat met hem eens. Zeker nadat ik me heb verdiept in het onderwerp curlingouders: zo wil ik helemaal niet zijn.

5 momenten waarop ik worstel met mijn curlingouderschap

In de ballenbak

Een van mijn grootste ergernissen in de ballenbak is toch wel de aanwezigheid van oudere kinderen in het peutergedeelte. Ik wil niet dat ze Rose en May omver kegelen en al helemaal niet dat ze de dienst gaan uitmaken. Tegelijkertijd vraag ik me dan af hoeveel ik ermee oplos als ik overal bovenop spring. Daarom probeer ik altijd maar af te wachten en kijken wat ze zelf doen. Mocht het uit de hand lopen, kan ik er alsnog naartoe lopen om het op te lossen.

Als het donker is en regent

Waarom dat is weet ik niet, want zelf fietste ik ook door weer en wind naar school en sportclubs. Maar zodra de dagen korter worden en het weer beroerder, stap ik toch regelmatig in de auto om June weg te brengen naar dansles. En zover is het helemaal niet. Ik vind het soms gewoon ook best lastig om het helemaal los te laten. Toch wil ik niet altijd alles maar oplossen met de auto. Sinds afgelopen jaar fietst ze met een vriendinnetje naar streetdance, zeker nu de locatie dichterbij ligt. Ook als het regent en/of donker is. De enige reden om toch de auto te pakken is als het echt hoost. Ik merk dat June dat zelf ook prettig vindt.

Buitenspelen

Nu woonden we voorheen in een wat ruigere buurt (waarbij ik moet aantekenen dat ruig in deze contreien nog altijd niks voorstelt) en daar wilde ik June niet alleen laten buitenspelen. Hoogstens op het balkon voor de deur. Sneu, want ze leerde daardoor niet echt op zichzelf spelen. Maar het was ook een stukje bescherming waar ik gewoon veel waarde aan hechtte. Toen ze na de verhuizing wel haar eigen pad koos, moest ik heel erg wennen. Op afstand – je kan ze immers niet in een gouden kooitje stoppen – maar met moeite.

Huiswerk begeleiden

Hierboven heb ik het al uitgebreid besproken. Ik faal als ouder gewoon gigantisch op het onderdeel huiswerkbegeleiding. Hoewel ik heus wel weet dat ze soms gewoon onderuit moeten gaan en de grens moeten ontdekken om ergens iets van te kunnen leren. Hier moet ik hard aan werken, maar dat komt komend jaar wel goed.

Materiële zaken

Nee zeggen als je kind een mobieltje wil ‘omdat de rest van de klas er ook eentje heeft’. In groep 6 was dat het grote argument waar weinig van klopte, maar in groep 7 werd June echt de laatste zonder telefoon. We gingen toch overstag. Dat voelt (voor mij althans) eigenlijk nog steeds als falen, omdat we ons eigen principe verloochenden onder groepsdruk. Ter compensatie verbinden we strikte regels aan het gebruik van de mobiele telefoon. Uiteindelijk hoort een kind van deze leeftijd in onze ogen vooral nog te genieten van buitenspelen en chillen op het schoolplein. En dat doet ze gelukkig ook veel.

Bij slecht nieuws

Misschien iets dat elke ouder wel herkent: je weet dat je kind straks pijn heeft en dus zou je het liefst bepaald nieuws voor altijd voor je houden. Want je eigen verdriet is tot daar aan toe, maar je kind zien huilen is verschrikkelijk. Toch horen bepaalde dingen bij het leven: de dood, eenzaamheid, pesten, onaardige reacties. Je kan je kind daar niet volledig tegen beschermen. Maar toch snap ik wel dat sommige mensen dat proberen.

Zijn curlingouders dan écht ‘slecht’ voor het kind?

Nee, er zitten ook positieve kanten aan curlingouderschap. Kwestie van omdenken. Zo beschrijft een vader van deze Montessorischool het andersom: hij ziet curling meer als de worp van een steen die telkens anders op zijn doel afgaat. De sporters zetten zich in om de steen richting het doel te krijgen, maar laten hem op gezette tijden ook los: dan mag hij zelf proberen. Hij trekt die metafoor door naar het leven: je kind wordt waar nodig geholpen, maar vervolgens losgelaten om zelf de ingeslagen weg te vervolgen (bron). En ik moet zeggen: als je het zo bekijkt, klinkt het allemaal een stuk positiever. Al blijf ik er natuurlijk bij dat je geen rechtszaak moet aanspannen omwille van een klassenindeling.

Wat doet die conclusie met mijn eigen visie op mijn momenten als curlingmoeder?

Eigenlijk niet heel veel. Want hoewel ik de metafoor heel mooi verzonnen vind, baal ik dat ik precies binnen het kader ‘curlingouder’ val. Dan was loedermoeder zijn voor mij toch een stuk verfrissender: eerlijk zijn over hoe je ouderschap écht ervaart. Ik wil helemaal niet dat ik onze dochters met zijden handschoentjes richting de volwassenheid draag. Ons streven is juist dat ze straks sterke, zelfstandige en doortastende vrouwen zijn met een eigen mening, die opkomen voor hun rechten en wars zijn van prinsessengedrag. Deze editie van Merel onderzoekt heeft me in elk geval met de neus op de feiten gedrukt: ik neem een stapje terug, maar hou mijn bezem goed vast. Gewoon voor het geval dat.

Ben jij al bekend met het fenomeen ‘curlingouders’?

Afbeelding – Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

12 thoughts on “Eerste Hulp bij Opvoeden | Na loedermoeder vreest kind nu voor curlingouders!

  1. Ik had nog nooit van deze term gehoord. Goed artikel. Ik heb totaal geen ervaring met dit soort zaken. Kinderen hebben zeker regels nodig maar ze moeten ook leren dat ze niet alles kunnen krijgen. Ouders moeten ook niet teveel doen.

  2. Ik was niet helemaal bekend met deze term en ik ben denk ik een beetje zoals jij. Wel moet ik leren om iets meer los te laten denk ik, anders hou ik mijn jongens te klein en ze moeten het toch zelf doen.

  3. Ik wist niet eens dat hier een speciale naam voor was…weer iets geleerd! Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik mij hier niet zo mee bezig hou en mij ook niet in het bovenstaande herken x

  4. Je hebt curlingouders en je hebt curlingouders denk ik. Sommigen draaien door waardoor het kind de basis niet kan op een bepaalde leeftijd. Dat wat jij doet, ja daar ga ik mijn hoogstwaarschijnlijk ook schuldig aan maken. Zolang ik een (bege)leidende rol en geen uitvoerende, vind ik het goed.

  5. Als leerkracht heb ik nogal moeite met de echte curlingouders. Die dus in de eerste maand al 4x op gesprek zijn geweest, die willen bepalen naast wie het kind wel en vooral niet zit, sorry maar ik kan daar niet zoveel mee. Daarom probeer ik er nu zelf heel erg op te letten dat ik me, tot op zekere hoogte, niet teveel bemoei. Ik kan niet garanderen dat het helemaal gaat lukken maar ok doe mijn best haha.

  6. Eens over de uitnodigingen, niks mis mee en ze horen toch wel wie er wel of niet bij mocht zijn. Ik werd ook weinig uitgenodigd en daar word je hard van. Las laatst over een moeder met een kind van 9 die niet eens zelf een broodje kan smeren, dan vind ik dat je faalt in je curling. Of ben ik een loeder omdat mijn kinderen van 5 en 6 wel weten hoe ze de kast moeten open trekken een boterham op een bord leggen en er chocopasta op smeren? Huiswerk hebben we nog weinig ervaring mee, maar ik heb het zelf zo druk dat er grote kans is dat ik het vergeet. Ben het wel met je eens over surprises enzo, je wilt niet dat een ander kindje de dupe wordt! Denk dat ik daar ook bij zal helpen. En ik ben ws ook te beschermend op sommige gebieden die ze zelf onderling zouden kunnen oplossen met andere kinderen, maar ik laat mijn kinderen niet in elkaar meppen

  7. Oeps, ik ben er ook eentje. Vooral als het school aangaat. Net zoals jij zegt help ik met dingen voor school. Máár, nu mijn oudste op de middelbare school is beland is het een stuk minder. Ik denk dat je alle begeleiding op de lagere school moet zien als investering in je kind. Ze moeten leren hoe ze het beste kunnen leren, plannen en noem maar op. Ik zie daar niks mis mee net zoals de meneer van het montesori onderwijs. Misschien is het dan ook wel daarom dat mijn kinderen nu op dalton onderwijs zitten.

  8. Ik had nog niet eerder van die term gehoord, maar val er absoluut niet onder. Doordat ik fysiek wat minder stevig in elkaar zit, hebben mijn kinderen op veel vlakken al vroeg hun eigen boontjes moeten doppen. Maar ik ben er wel om ze vanaf de zijlijn aan te moedigen. 😉

  9. Ik heb een kleine kanttekening bij het uitdelen van uitnodigingen. Natuurlijk moet een kind om leren gaan met teleurstellingen en dus zal je misschien een keer niet uitgenodigd worden op een feestje. Maar het uitdelen van uitnodigingen op de gang of na schooltijd kan wel fijn zijn voor die ene leerling die nooit uitgenodigd wordt.. Die wordt daardoor misschien iets minder hard met z’n neus op de feiten gedrukt.

    De metafoor van die man vind ik overigens een hele mooie, ook wel passend bij mijn onderwijs.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten