Column | Zijn wij nou zo streng of is de rest zo laks?

normen telefoongebruik tieners

Op middelbare scholen kletsen jongeren niet meer met elkaar. Ze appen. Te midden van dat mobiele ‘geweld’ zit June met haar strenge ouders. Het meisje dat de telefoon op tijd moet inleveren en er zeker niet altijd op mag (denk aan een etentje of verjaardag). Maar of die opvattingen nog wel houdbaar zijn?

Waar het probleem zit?

Ro en ik zijn redelijk streng in ons telefoonbeleid. June mag niet te vaak op haar mobiel en bovendien vinden we dat hij niet thuishoort op een verjaardag, feestjes of in een restaurant. Op zich heel positief. Je krijgt ook bijna altijd complimenten wanneer mensen zien dat onze kinderen niet continu naar een schermpje staren. Alleen weet ik niet goed of dat hele strenge beleid uiteindelijk het gewenste effect heeft…

Je kind offline laten opgroeien (of in elk geval beperkt in aanraking laten komen met tablet of telefoon) is een bewuste keus. Eentje met een nobele insteek (je kind leren genieten van het echte leven en met de boodschap dat we haar gezelschap te leuk vinden om te verliezen aan een smartphone). Eentje waarvoor je ook keihard moet werken. En eentje die bij de kinderen weleens onbegrip oplevert. Want waarom mogen zij niet en de rest van de wereld wel? Tja, leg dat maar eens uit.

Het zit hem dus niet zozeer in onze principes. Daar sta ik nog altijd vierkant achter: ik vind het prettig wanneer onze dochters met anderen leren kletsen op een verjaardag (de zogenaamde social talk), mentaal ook aanwezig zijn tijdens een etentje en tot hun oren in de modder terugkomen van het buitenspelen. Of dat als je op vakantie bent, ze een potje pesten leuker vinden dan patience op hun telefoon.

Maar… Je voelt hem al aankomen. De rest van de wereld is hier doorgaans veel gemakkelijker in. June zit vaak tijdens een verjaardag als enige zonder haar telefoon. Leeftijdsgenoten trekken zich terug en laten zich pas weer horen wanneer ze iedereen gedag zeggen. En dan komt er deels dat moederlijke schuldgevoel om de hoek kijken: zij zit er soms wat verloren bij. Al is ze gelukkig mondig genoeg om het op te lossen, maar toch.

Praat je met andere ouders, dan zijn ze het allemaal volkomen met je eens. De smartphone is niet weg te denken uit onze wereld, dus logisch dat ze hem gebruiken (vinden wij ook trouwens). Maar natuurlijk wel met mate. Zeggen ze.

En toch gaat Junes halve klas na twaalven live op Instagram. Toch sturen ze elkaar 150 snaps op een dag, reageren ze zelfs ‘s nachts op de app en zijn gek op spelletjes. Bovendien zie ik in restaurants en op verjaardagen bijna nooit meer een tiener zitten die met de rest van het gezelschap praat. Ook niet als ze nog maar 7 of 8 zijn trouwens: de leeftijd waarop kinderen hun eerste smartphone krijgen, lijkt steeds lager te worden.

Nou goed, punt van mijn hele verhaal is dus dat de meeste ouders veel relaxter zijn dan wij. Het voelt dus allemaal een beetje als je kind leren ‘u’ te zeggen tegen onbekenden, terwijl zij consequent blijven roepen dat ‘jij’ ook prima is.

Voor wie doen we het? Voor onze dochter, in de hoop dat zij later net zulke warme herinneringen overhoudt aan haar jeugd als wij doen aan het buitenspelen van vroeger? Is het juist goed om te laten zien dat je ook naar een restaurant kunt met temperamentvolle kinderen zonder schermpjes? Is het prettig voor je kind om te horen dat je ouders jouw gezelschap erg waarderen en daarom liever hebben dat je die telefoon weglegt?

Ik weet het dus niet goed meer. Want wegen onze goede bedoelingen op tegen het gevoel van eenzaamheid? Of is het tijd voor een omslag waarbij we misschien zelfs als samenleving meer tijd voor elkaar moeten maken? In de echte wereld dus, niet alleen online.

Misschien is dat het wel. Je ziet het in elk geval steeds vaker: vriendengroepen die vooraf afspreken dat de telefoon in de tas blijft. En feesten waarbij mobieltjes ‘verboden’ zijn. Steeds meer mensen ergeren zich eraan en genieten bewezen minder wanneer ze zelf hun smartphone pakken. Dus misschien moeten we gewoon nog even geduld hebben…

Hebben jullie regels voor verjaardagen, feestjes en etentjes? Of mag jouw kind gewoon altijd op zijn telefoon wanneer hij wil? Laat je het me weten in de comments?

Volg jij Lotus Writings al op Facebook, Instagram en Pinterest?Β 

Afbeelding, Rido – Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

5 thoughts on “Column | Zijn wij nou zo streng of is de rest zo laks?

  1. Goed onderwerp! Mijn dochter vermaakte zich op mijn iphone door leerzame peuter apps te bekijken. Woorden, beestjes herkennen etc. Ze sprak erg snel en ook al eerder vol zinnen. Ik denk niet dat het echt slecht is. Ze weet dat wij het niet fijn vinden als ze langer op de iphone zit. Ze zeurt er nu wel veel om maar ze is inmiddels net 6 en legt opa rustig uit hoe de app store werkt;)

  2. Ik wordt steeds makkelijker merk ik. Maar in vergelijking met andere ouders ben ik blijkbaar mega streng. Ook hier gaat de telefoon voor het slapen weg, de rest appt vrolijk door in de nacht

    1. Bij jullie dus ook? Heel soms vergeten wij m ook weg te halen, maar dan merk je het resultaat de dag erna πŸ™ˆ snap niet dat al die kinderen zolang kunnen appen. Ze zijn overdag helemaal kapot

  3. We zijn er streng in begonnen, maar hebben sommige dingen wel wat losgelaten. Nog steeds wel de norm dat je in gezelschap niet op je telefoon zit en de telefoon blijft in de woonkamer als het bedtijd is. De oudste kan haar online momenten goed binnen de perken houden. De jongste is lichtelijk verslaafd aan YouTube filmpjes kijken, spelletjes doen en tegelijkertijd urenlang bellen via Whatsapp met klasgenootjes. Daar zitten we wel wat meer bovenop en als we zeggen dat ze wat anders moet gaan doen, een boek lezen of buiten spelen ofzo, dan doet ze dat ook.

  4. Mijn zoontje is 8 en er zijn inderdaad klasgenootjes die al met de nieuwste samsung of iPhone lopen. Hij weet hoe wij er in staan en vraagt er niet eens om. We hebben hem uitgelegd dat hij pas een telefoon krijgt als hij naar de middelbare school gaat. En zelfs dan weet hij dat er regels zijn, een beetje hetzelfde als zijn nintendo ds. Prima als je er op speelt, maar naar bed? dan lever je de telefoon bij papa en mama in en hij gaat ook niet mee naar buiten tenzij we lang in de auto moeten zitten. Dit is voor hem prima, hij vraagt er niet om en mist het verder ook niet. Ja hij verveelt zich soms maar uiteindelijk vermaakt hij zich prima

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten