praktische kraamcadeaus

Column | Taboe: ik ben bang voor een nieuwe zwangerschap

Misschien wordt dit wel één van de persoonlijkste blogs die ik ooit heb geschreven. Ik doe dat vooral om een taboe te doorbreken. Want dat 1 op de 6 stellen moeite heeft met zwanger worden, lees je regelmatig. Maar over moeders met angst voor een nieuwe zwangerschap, omdat ze juist heel makkelijk in verwachting raken weinig. Daarom deel ik vandaag mijn verhaal.

Na Rose raakte ik heel snel opnieuw in verwachting van onze lieve dochter May. Maar in plaats van dolgelukkig en gezegend, voelde ik me naast verward vooral ook heel bezwaard om aan anderen te moeten vertellen dat we opnieuw een kindje kregen. Sommige mensen knokken jarenlang voor een kindje en mij werd onze dochter gevoelsmatig bijna in de schoot geworpen. Letterlijk dus. Ook nog eens op een moment dat mijn lichaam eigenlijk nog lang niet klaar was voor een nieuwe zwangerschap.

Want hoewel ik dolgelukkig was met mijn groeiende buikje en die fantastische eerste schopjes, wist ik aan de andere kant niet goed wat ik met mijn gevoel aan moest. Mocht ik überhaupt blij zijn? Of moest ik me negen maanden lang vooral heel schuldig voelen? Klagen over mijn kwaaltjes (niet meer kunnen lopen, continue vermoeidheid en moodswings die echt alles overtroffen)? Of juist liever alles ‘dragen’ en je mond verder houden? Ik zat daardoor negen maanden lang met mezelf in de knoop. Voelde me verdrietig en gelukkig tegelijkertijd. En over dat laatste voelde ik me dan weer heel schuldig. Over dat eerste trouwens ook.

Na die zwangerschap ontstond ook een soort angst om opnieuw zwanger te raken. Zeker in combinatie met het overweldigende eerste jaar: baby Rose was heel ondernemend, liep los met een maand of tien/elf en klom al voor haar eerste verjaardag in de vensterbank en baby May wilde het liefst hele dagen bij mama liggen en drinken, sliep totaal niet door (pas na anderhalf jaar). En zelf zat ik mentaal helemaal vast. Het schuldgevoel ging dus gewoon onverminderd door: dit keer vooral naar onze jongste dame, omdat ik minder kon genieten van haar en de situatie. Maar ook naar June en Rose, die door alle veranderingen toch aanzienlijk minder aandacht kregen dan daarvoor.

Het is trouwens niet dat ik geen vierde kindje zou willen trouwens: ik voel dat er nog genoeg liefde in mijn lijf zit en het lijkt me ook wel weer gezellig. Lekker knuffelen met zo’n kleintje, alles weer meemaken. En, op hun drakenstreken na, vind ik dat we hele leuke kinderen hebben. Bovendien schijnen ouders met vier kinderen het gelukkigst te zijn. Of dat zo is, geen idee hoor, want ik voel me nu ook heel gezegend, maar om maar aan te geven dat het daar allemaal niet aan ligt.

En toch sluimert zelfs drie jaar later nog een soort ongemakkelijk gevoel. Wat als…? Zeker nu we besloten hebben dat ik binnenkort het spiraaltje ga laten verwijderen vanwege de klachten die ik ook al bijna drie jaar lang heb en die alleen maar lijken te verergeren. Van ijzertekort tot een migraineachtige hoofdpijn; van 7 naar inmiddels minimaal 10 dagen per maand en die constante vermoeidheid. Ik ben er klaar mee en gelukkig steunt Ro me daar volledig in. Dat betekent echter wel dat we ons weer gaan begeven in een grijs gebied. Want anticonceptie is nog steeds niet wat het zou moeten (of misschien zelfs kunnen) zijn.

En dus gaan we binnenkort een onvermijdelijke stap nemen die ons weer in het diepe gooit. Want hoewel wij voorheen nog weleens het idee hadden dan net die ene procent te zijn die niet beschermd is door het koperspiraal, is het na verwijdering natuurlijk pas echt reëel. Ik vind het dus enorm spannend, ondanks dat ik er ook naar uit kijk om eindelijk van die stomme klachten af te raken. Dubbel dus. Al is het momenteel een stuk minder heftig dan drie jaar geleden; met drie kinderen op school is het toch anders dan wanneer je twee kleintjes in huis hebt in compleet andere fases…

Herken jij die angst of dat overweldigende gevoel?
Of wil je jouw verhaal delen over zwanger raken?
Ik lees het graag in de reacties.

Waarom ik hierover schrijf? De (online) wereld is vol verhalen over ouders die moeite hebben met het kunnen krijgen van kinderen. Alleen over te snel in verwachting raken is weinig bekend. Misschien ook omdat ‘we’ vinden dat we niet mogen klagen. Het kan immers altijd erger. Toch denk ik dat het altijd goed blijft om de andere kant van het verhaal te belichten. Want nee, ik heb inderdaad geen idee hoe verschrikkelijk heftig het verdriet is als je gedwongen kinderloos blijft. Daar is ons verhaal ook absoluut niet mee te vergelijken. Maar wel hoe het is om jezelf compleet overweldigd af te vragen of het ooit nog rustiger wordt. 

Author: Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

10 Replies to “Column | Taboe: ik ben bang voor een nieuwe zwangerschap

  1. Ik heb denk ik een ander soort angst voor een zwangerschap. Wij willen graag een derde kindje en daar gaan we nu ook voor. Bij de tweede zwangerschap had ik een beknelde zenuw in mijn lies en dat heeft echt ontzettend pijn gedaan. Er waren echt momenten bij dat ik niet meer de trap op kon lopen om de oudste uit bed te halen.
    Ruim een jaar na de bevalling had ik nog steeds ontzettende pijn in mijn lies. Na intensief fysio ben ik nu gelukkig voor 95% van de pijn af, maar het blijft een zwakke plek. Alleen bij de gedachte al om zwanger te zijn en weer die pijn te moeten voelen raakte ik al lichtelijk in paniek. Nu (2,5 jaar later) zou ik het wel weer aandurven, maar nog steeds voel ik wel lichte angst en ben ik een beetje bang of het bij/na een volgende zwangerschap niet nog erger zal worden in mijn lies.

    En dat getob met die hormonen: heel herkenbaar! Ik ben nu ruim een half jaar geleden gestopt met de pil en ik krijg de laatste tijd de een na de andere compliment dat ik er zo goed uitzie… Zou het door de pil komen?

    1. Wat heftig zeg, lijkt me inderdaad spannend om dan weer zwanger te raken. Is er geen mogelijkheid om je buik extra te ondersteunen en zo klachten te verminderen? Hopelijk scheelt het ook dat je nu al bij een fysiotherapeut loopt. Ik hoop in elk geval dat je een mooie, zo prettig mogelijke zwangerschap mag gaan ervaren!

      Gek he? Ja het zou zomaar kunnen. In mijn geval leidt het eigenlijk bijna altijd tot PMS, heftigere (doorbraak)bloedingen en algehele malaise. Zelfs middelen die nauwelijks hormonen zouden bevatten. Ben gewoon een beetje overgevoelig denk ik.

  2. Wij zijn zwanger van de eerste en.. in 1 keer raak.
    We zijn nog jong (24&28) en veel oordelen gehad over “te jong”.. wat mensen niet beseffen, is dat wij verwacht hadden een medisch circuit in te gaan.. na jaren van anorexia is mijn menstruatie/ovulatie nooit meer regelmatig geweest en artsen hadden niet gedacht dat wij op deze manier zwanger zou kunnen worden. 1 maand zonder rubberen hoesjes en positief getest!
    Dol en dolgelukkig, maar in de 11e week vertelde een van mijn klanten (ik geef sportleraar) dat ze tijdelijk zou komen ivm hoe beroerd ze was van de hormonen die ze nu gebruikte voor hun kinderwens. Ik wilde juist die les aan deze dames het blijde nieuws vertellen.. maar durfde niet!

    Voelt bijna asociaal om te vertellen dat het dus in 1 keer raak was 👀

    1. Jeetje, mensen moeten echt eens leren niet zo te oordelen. Of je nu 24 bent of 40, het krijgen van een kind blijft een overweldigende gebeurtenis. En gezien je verleden denk ik dat het inderdaad niet onverstandig was om er op tijd mee te beginnen (want zo’n medisch circuit kost vaak ook jaren). Maar wat fijn dat het gewoon zo snel lukte! Gefeliciteerd met je zwangerschap 🙂

      Snap het ja, zou ik ook denk ik even hebben uitgesteld 🙂 Aan de andere kant kan jij er niets aan doen dat het bij jou zo snel raak was en bij een ander niet; op de natuur heb je geen vat. Haha lekker makkelijk adviseren aan een ander terwijl ik er maandenlang mee rond liep, maar goed… Hoop dat je lekker geniet van je groeiende buikje en dat je het snel kan vertellen!

  3. ik heb me ook schuldig gevoeld over mijn zwangerschap en nu nog wel een beetje nu ik 3 weken geleden bevallen ben van mijn meisje. Ik werd na 10 jaar dokteren en de hoop te hebben opgegeven spontaan zwanger. Ik had/heb een hele stapel meiden om me heen die nog steeds ongewenst kinderloos zijn en ik heb ook veel geblogd over mijn ongewenst lege buik. Groot was de verrassing/schrik/blijdschap dan ook toen ik uiteindelijk wel zwanger raakte. Ik had een vreselijke zwangerschap waarin ik mezelf niet kon beheersen en dus mopperde over al mijn kwaaltjes, met bijbehorend schuldgevoel naar alle vrouwen die nog wachtten. Het genieten was daardoor moeilijk en het was ook eng, na 10 jaar wachten kon ik het eigenlijk niet geloven. 3 weken geleden is Lieve geboren door middel van een spoedkeizersnee, foetale nood…een minuutje later en mijn kleine was er niet geweest…voorgevoel? Nu gaat alles goed, ondanks mijn beval trauma en mijn gemiste bevalling. Ik ben een trotse mama maar toch…ik voel me een beetje schuldig over mijn geluk.

  4. Ik kan me voorstellen dat het pittig is die twee zo vlak achter elkaar te krijgen en je bang bent opnieuw zo snel zwanger te worden.
    Ik ben ook als de dood om ooit weer zwanger te raken. Wel misschien om een andere reden (een zwangerschap kan ervoor zorgen dat ik fysiek nog meer achteruit ga en misschien wel blijvend bedlegerig word en ik zou gewoon niet meer zelfstandig voor een baby kunnen zorgen). En om er nog een schepje bovenop te doen wat taboes betreft: mocht het me toch overkomen, dan zou ik zeker abortus of adoptie overwegen.
    Jacqueline onlangs geplaatst…Privacy versus toegankelijkheid: wie wint?My Profile

    1. Ja snap jou ook, moeilijk! En uiteindelijk, hoe verdrietig ook, als jij lichamelijk achteruit gaat dan kan je het kindje (sowieso gevoelsmatig) te weinig bieden en zullen je andere kinderen daar ook de nadelen van ondervinden.

  5. Er wordt niet (veel) over dit probleem geschreven, omdat het niet echt een probleem is. Als je echt geen kinderen meer wilt, bestaan er nog andere anticonceptiva. Gewoon even zoeken. Wil je nog graag een kindje, ga er dan voor. Het is belachelijk je zorgen te maken over iets dat nog niet gebeurd is. Je zorgen maken over anderen hun reactie is niet onbegrijpelijk maar ook onnodig. Er bestaat ook zoiets als een gunfactor. Daarnaast zouden de meeste mensen zich niet storen aan de eventuele klachten van een “snelle” zwangerschap, wel als je zou blijven herhalen/klagen hoe snel de conceptie gebeurde. Geniet ervan, mensen storen zich harder aan opgelegde schuldgevoelens dan aan vreugde. X

    1. Ben ik niet helemaal met je eens. Mijn lijf reageert slecht op hormonen, dus dan valt er heel veel af. Koperspiraal werkt niet als gehoopt en sterilisatie vinden we nu nog te definitief.

      Denk dat je moeilijk kan oordelen of het een probleem is als je niet weet hoe het voelt om twee kinderen op te voeden met elf maanden leeftijdsverschil en beide een uitgesproken karakter. En geloof me dat ik zielsveel van ze hou en enorm geniet, maar het was wel heftig.

      In onze huidige situatie is een vierde kindje weliswaar welkom, maar het is verre van ideaal. En hoewel kinderen krijgen in beginsel een egoïstische beslissing is, denk ik dat je zeker moet stilstaan bij wat je het kind op dit moment kan bieden. Gebeurt het? Dan valt er altijd een mouw aan te passen, maar denk niet dat dat je insteek moet zijn.

      Blijdschap en kwetsen kunnen prima naast elkaar bestaan. En als je heel veel van mensen houdt wil je dat laatste het liefst voorkomen. Althans, ik wel 😊

      Schrijf dit trouwens niet om je te Ik overtuigen, maar omdat ik toch wat meer uitleg wilde geven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge