Column | Soms waai ik met alle winden mee. En dat is oké.

GULDEN MIDDENWEG – Een etentje met vriendinnen laat me beseffen dat ik soms heel afwachtend ben in het geven van mijn mening. En dat ik vaak voor iedereen begrip toon, alsof ik weinig ruggengraat heb of met alle winden meewaai. Ik baal een beetje, al heeft het ook zijn voordelen. 

‘Weet je wat jouw grote kwaliteit is?’ vroeg mijn scriptiebegeleidster me ooit. Zonder op antwoord te wachten, ging ze verder: ‘Je sust de spanning in een groep en zorgt dat iedereen altijd weer terugkomt in het gemeenschappelijke midden. Je kan makkelijk beide kanten van de discussie aan de ander uitleggen en daarmee keert de rust terug.’ Waar ik het altijd zag als een gebrek aan ruggengraat en assertiviteit, bleek het dus toch niet zo’n slechte eigenschap.

Het compliment deed me echt heel goed. Ik hou inderdaad totaal niet van spanningen en oordeel in principe niet zo snel over anderen. Het geeft me de mogelijkheid begrip te tonen aan vrienden die hun ogenschijnlijk perfecte relatie ‘zomaar’ verbreken, te snappen waarom anderen keuzes maken die ik nooit zou maken en verder te kijken dan het gedrag aan de oppervlakte.

Dat betekent overigens niet dat ik voor mezelf geen mening heb natuurlijk, maar ik ben er tegenwoordig heilig van overtuigd dat je die niet altijd hoeft te uiten. Door schade, schande en (achteraf onnodige) ruzies leerde ik dat een mens pas kan luisteren naar advies wanneer hij of zij er zelf aan toe is. Ik kan per slot van rekening wel vooraf gaan uittekenen dat je kersverse vriendje overduidelijk alarmerende trekjes heeft, maar daar help je alleen de personen mee die dat ook willen inzien. En laat dat nu net even niet de beste eigenschap zijn van iemand die halsoverkop verliefd is. 

Los daarvan ontdekte ik ook dat mijn manier niet dé manier hoeft te zijn. Als mens benader je de wereld toch vooral vanuit jezelf, je opvoeding en hoe je opgroeide. Om een voorbeeld te geven: mijn manier van leven en denken staat mijlenver af van iemand die zwaar religieus is en omwille van zijn godsdienst allerlei dingen laat of zich zelfs anders kleedt. Als kind kon ik maar niet begrijpen dat ze hun abstracte geloof verkozen boven keiharde wetenschap. Maar iemand vertelde me ooit dat zoals de wetenschap dé waarheid is voor mij, religie dat is voor gelovigen. Dat nuanceerde in één klap mijn hele vooroordeel.

Kortom, ik leerde door de jaren heen een stuk genuanceerder en behoudender te reageren in situaties. Ik wacht vaker af voor ik mijn mening vorm. En soms vorm ik hem zelfs helemaal niet, omdat er, voor mij, dan geen pure waarheid aan het hele verhaal zit. Bijvoorbeeld omdat ik beide kanten van het verhaal snap.

Dat klinkt allemaal heel nobel misschien, maar toch voelt het eigenlijk helemaal niet zo fantastisch om nooit eens ongenuanceerd mijn mond open te trekken. Alsof je een mooi weer speelt in iemands gezicht. En hoewel dat niet zo is, kan ik me voorstellen dat je soms juist die harde mening wel waardeert. Ik benijd daarom mijn vriendinnen die zonder moeite een mening kunnen vormen, gebaseerd op redelijke argumenten, en die hem ook recht voor zijn raap durven geven. Die assertief genoeg zijn om de ander een spiegel te bieden

Aan de andere kant denk ik ook dat het juist daarom zo goed werkt onderling. We leren van elkaar. Zij geven me het vertrouwen om eerlijk te zijn tegen hen of leren me mijn grenzen beter aan te geven en andersom zorg ik denk ik bij hen soms voor iets minder scherpe randjes. Ik geloof niet dat er echt een conclusie aan deze blog zit, maar vooral dat het dus ook weleens goed is om de verpersoonlijking van een gulden middenweg te zijn. Mits je maar omringd bent door mensen die ertegen kunnen dat je soms gewoon geen echte mening hebt.

Hoe ben jij? Recht voor zijn raap of ook een beetje van alles wat?

Afbeelding, Pro-stockstudio – Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

9 thoughts on “Column | Soms waai ik met alle winden mee. En dat is oké.

  1. Ik denk dat wij wel een beetje op elkaar lijken. Ik kijk de kat een beetje uit de boom en druk niet snel een stempel en wacht mijn momentjes wel af

  2. Ik kan heel recht voor miijn raap zijn. Maar ik weet ook bij wie ik dat wel en bij wie ik dat niet moet doen. Soms sudder ik er een beetje tussenin. Ligt ook een beetje aan de situatie. Ik kan bijvoorbeeld best van mij afbijten als het moet, maar ik zou nooit zomaar het achterste van mijn tong laten zien of me overal mee bemoeien.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten