Column | Soms moet je gewoon in het diepe springen

Verderop zit mijn zwangere zusje met een camera in haar hand. Achter me klimmen de eerste kinderen alweer op het blok. Ik voel de druk op mijn schouders: ik moet van het blok op een trampoline springen om daarna in een enorm kussen te landen. ‘Ga maar hoor,’ glimlach ik naar de kinderen – alsof ik hier gewoon even sta bij te komen van een halfuurtje trampolinespringen. Random. Op een blok. Was het maar zo…

Intussen sterf ik van binnen namelijk zo’n honderdduizend doden. Want hoewel ik hierheen kwam met het voornemen om mijn angsten te overwinnen en me niet te laten kennen, lukt het toch een stuk minder om de knop om te zetten als ik op hoogte sta. Dat had ik als kind al, dus het is ook de aard van het beestje. Maar met in mijn achterhoofd dat ik net grotendeels hersteld ben van mijn verrekte knieband is het nog erger dan normaal.

Het is de grootste reden dat ik me vooraf voornam overal aan mee te doen. Ondanks eventuele angsten en ondanks dat ik de souplesse en atletische mogelijkheden mis om gracieus neer te komen. Laat staan dat ik een salto maak – zoals de meeste aanwezige vaders. Vier keer haal ik diep adem. Vier keer neem ik me voor om mijn gedachten uit te zetten en gewoon te springen. En vier keer maakt mijn zusje een filmpje van mij, wachtend op moed. Het is niet om aan te zien!

Boos op mezelf besluit ik los te laten. Kom ik verkeerd terecht, dan zien we dat daarna wel weer. EĆ©n, twee… En met een boog land ik op de trampoline, die me daarna met wapperende handjes richting het kussen lanceert. Liggend op het kussen besef ik dat het allemaal meeviel. Hoe zeer ik me ook druk maak om van alles, terwijl het niet nodig is. En hoe erg dat alles me blokkeert ook.

Het trampolinepark is namelijk een perfecte afspiegeling van wat er in de rest van mijn leven nog te vaak gebeurt. Ik zit veel te veel in mijn hoofd en laat me daardoor op alle mogelijke manieren blokkeren. Dat ik blog is zo bezien een wonder. Ik zet mijn gevoelens op internet – daar waar het nooit meer vanaf komt. En bovendien kan iedereen er een mening over vormen en hem eventueel voor mijn voeten gooien.

Tijd om daar eens vanaf te stappen. Echt loslaten wat me door de jaren heen vormde en gewoon ontdekken. Want misschien geeft die ene sprong in het diepe wel een enorme kick! En levert het juist heel veel op door gewoon eens te doen, in plaats van te denken. Nou ja, misschien… Ik weet het wel zeker.

Een kwartier verder zat ik op een blok van 1.80 hoog. Met veel moeite en als een menselijk equivalent van Wallie de Walrus had ik mezelf erop gehesen, maar ik zat. Mijn neefje keek me aan. ‘Tante, wil je samen springen?’ Ik slikte zo goed als het kon alle bezwaren in mijn hoofd weg. ‘Ja hoor jongen,’ hoorde ik mezelf met onvaste stem zeggen. Opnieuw zag ik allerlei dingen misgaan. Ik zou sneller springen dan hij en hem meetrekken, bovenop hem landen…

Ik schudde mijn hoofd om alle gedachten te laten verdwijnen en lachte naar hem. ‘Daar gaan we! 1, 2.. 3!’ En zonder mijn gedachten ook maar enige kans te geven om opnieuw roet in het eten te gooien, sprongen we naar beneden. Wetend van hoever ik heb moeten komen om dit te doen, voelde ik vooral trots. Thrillseeking op mijn eigen niveau. Stap voor stap. Uiteindelijk komen we er wel – alleen al omdat ik mijn dochters wil laten zien dat ze zich zeker niet moeten laten tegenhouden door dat negatieve stemmetje.

Volgens mij is het ook een kwestie van (opnieuw) durven vertrouwen. Op jezelf, op je lijf en op het feit dat alles uiteindelijk wel weer goedkomt. Zo niet dan toch. Het kost iets meer moeite, zeker als je vastgeroest zit in dit soort patronen, maar het levert je zoveel op. Die gedachte neem ik mee. Dat ochtendje trampolinespringen bleek dus niet alleen goed voor het lijf (drie dagen later had ik nog spierpijn), maar ook voor je geest šŸ˜‰

Vind jij het soms ook lastig om uit je hoofd te stappen en iets gewoon te doen? Wat vind jij bijvoorbeeld eng?

Volg Lotus Writings ook op Facebook, Instagram en Pinterest en blijf op de hoogte van handige tips en grappige columns!

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten