Column | Samen op de kleutergym

‘Vind je het spannend?’ vraag ik May tussen de boterhammen door. Vanmiddag gaat ze namelijk voor het eerst met haar zus Rose mee naar kleutergym en dat is toch best een mijlpaal. Voor mij althans, want ze beweert met droge ogen dat ze er zin in heeft en het helemaal niet eng vindt.

Toch wil ik nog één ding weten: ‘Wil je dat mama bij je blijft kijken of zal ik gewoon een dikke kus geven en weggaan?’ Daar moet ze even over nadenken. ‘Gewoon een dikke kus geven en weggaan,’ besluit ze uiteindelijk met een ernstige gezichtsuitdrukking. ‘Ik zal haar helpen als ze het toch een beetje spannend vindt, mama!’ roept Rose moederlijk hulpvaardig vanaf de andere kant van de tafel. Nou ja, dat scheelt.

Het is grappig. Ze schelen elf maanden en op een gegeven moment stelt dat natuurlijk nauwelijks nog iets voor, maar nu voelt het als jaar en dag. Misschien ook omdat ze allebei zo’n ander karakter hebben. De extraverte Rose die geen blad voor haar mond neemt en volwassenen zonder schroom aanspreekt tegenover de wat introverte May die liever eerst de kat uit de boom kijkt. Wat dat betreft houden ze elkaar wel in balans.

Ergens heb ik er alle vertrouwen in dat het helemaal gaat goed komen, maar toch blijft het spannend. Want wat als we daar zijn en May wil niet meer? Of Rose gaat net even een paar stapjes te ver in het bemoederen van haar ‘kleine’ zusje? Ik weet niet goed wat ik ervan kan verwachten.

Gelukkig hoef ik niet heel lang te wachten: een paar uur later is het al zover. Ze kent de juf gelukkig al van de peuterlessen, schopt haar slippers uit en maant Rose om op te schieten, aangezien de juf al begonnen is. Even lijken de rollen compleet omgedraaid. Dapper stapt ze naar binnen en gaat in de kring zitten, alsof ze nooit anders deed.

Ze zwaait en lacht, waarna ze me volledig vergeten lijkt. Intussen zit Rose in diezelfde kring driftig te gebaren dat ik in de zaal moet gaan zitten, maar ik besluit te gaan. Als het goed gaat, dan ben ik op dit moment niet meer nodig. Voor het eerst besef ik hoe handig dat gym-uurtje is voor de boodschappen, al race ik iets sneller dan nodig terug uit nieuwsgierigheid.

Ouders mogen bij de kleuterlessen namelijk een kwartier voor tijd in de zaal plaatsnemen en nog even kijken naar hun kind. Zodra May me opmerkt, steekt ze lachend een duim omhoog. ‘Ik heb op de balk gelopen, mama!’ Ik schiet vol. Waar ik bij het afscheid van de peuterspeelzaal geen traan liet, raakt dit me des te meer. Wat ben ik immens trots op dit kleine meisje en de stappen die ze maakt.

Trots lach ik terug.

Nog een paar maanden en ze mag starten in groep 1. Genoeg tijd om aan de volgende mijlpaal te wennen!

Vind jij dit soort kleine grote stappen op het gebied van loslaten soms ook weleens lastig?

Volg jij Lotus Writings al op Facebook, Instagram en Pinterest

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten