Column | Rose op schoolreis, maar waar zijn mijn tranen?

‘Oeh, mama, ik heb er zo’n zin in!’ Rose eet met een brede grijns haar boterham op en wiebelt met haar voeten. Ze gaat vandaag op schoolreis en kan duidelijk niet wachten. Eenmaal klaar springt ze van tafel, danst een enthousiast rondje door de gang (waarbij alle overtollige modder lekker uit haar laarzen valt) en rent wel vier keer de huiskamer in om te zien of ze alles heeft.

Grinnikend sta ik op een afstandje te kijken. Hoewel dat grinniken als ik heel eerlijk ben stopt zodra ik zie hoe de gang er na haar rondedansje bij ligt… Hoe anders kunnen kinderen toch zijn onderling. Hoewel ik inmiddels met die drie meiden vaak genoeg het karakterverschil zie, blijft het me verbazen. June kon zich bijvoorbeeld op jonge leeftijd zorgen maken om wat er zou kunnen misgaan. Rose springt vrolijk de bus in en ziet geen beren op de weg. En hoe May straks vergaat? Tja, dat zal de tijd leren.

We huppelen naar school. Nog een dikke kus en ze zit alweer in de klas. Straks gaan we zwaaien. De juf van de peuterspeelzaal geeft aan dat May nog even mee mag naar de bus en zo komt het dat we ruim een halfuur later in het warme zonnetje wachten tot de klas naar buiten komt. Bijna dansend komt Rose voorbij, zoveel zin heeft ze erin.

Bij de bus geven we haar nog een dikke kus en klimt May op mijn rug om samen te gaan zwaaien. Zonder omkijken stapt ze in, op weg naar het avontuur. Althans, ik ervoer het zelfs als een avontuur toen June voor het eerst op schoolreisje ging – inmiddels twaalf jaar terug. Ik zie mezelf nog staan. Mijn tranen bedwingend, met een brok in mijn keel zo groot als een tennisbal en met maar één gedachte: zal het wel goed komen?

Eigenlijk verwacht ik ook dit keer toch weer die ontroering. De weemoedigheid dat mijn kleine, grote meisje voor het eerst op schoolreis gaat. Maar er gebeurt niks. May moppert op mijn rug dat ze vindt dat het maar lang duurt allemaal; dat ze eigenlijk wel weer uitgezwaaid is. Niet veel later toetert de bus gelukkig en rijden ze weg. En dat was het dan.

Onderweg naar de peuterspeelzaal merk ik dat niet alleen de kinderen anders zijn. Als moeder verander je kennelijk evengoed onvergelijkbaar door de jaren heen (ook vanwege mijn leeftijd natuurlijk). Ik voel meer rust. De kinderen daardoor wellicht ook. Je weet dat ze niet in zeven sloten tegelijk lopen – en als het wel zo is, dat het over het algemeen gewoon goedkomt.

Dus geen bitterzoete tranen bij de bus. Geen brok in mijn keel en geen weemoed bij het idee dat ik hier volgend jaar twee kinderen sta uit te zwaaien. Het is goed zo. Ze worden groot. En ik ook 😉

Hoe vind jij het als de kinderen op schoolreis staan? Maakt het je emotioneel of heb je daar geen last van?

Volg Lotus Writings ook op Facebook, Instagram en Pinterest en blijf op de hoogte van handige tips en grappige columns!

Afbeelding, Pio3 – Shutterstock

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten