Column | Niet geëmancipeerd als je thuis zit met de kinderen?

NIEUWERWETSE EMANCIPATIE – Eigenlijk reageer ik niet heel vaak op een andere blog, maar toen ik deze blog op Het Moederfront las over de zaak Loes Reijmer vs. (vrouwen als) Romy Boomsma (oftewel een moeder die bewust thuisblijft voor de kinderen), kon ik niet anders dan mijn eigen kijk op de zaak geven. Vooral omdat ik zo’n moeder ben: hoogopgeleid, in eerste instantie bewust thuis en niet carrièregericht op een ‘ouderwetse’ manier.

Het zette me namelijk aan het denken. Een aantal jaar geleden zat ik samen met een vriendin in de auto en we bespraken de (soms praktisch onmogelijke) combinatie tussen werk en gezin. ‘Serieus, waarom bedachten ze ooit dat het een fantastisch idee was om op de barricades te springen zodat we allemaal aan het werk konden gaan?’ verzuchtten we tegen elkaar, ‘kinderen opvoeden is een baan op zich.’

Als historica weet ik best dat het heel goed is dat al die vrouwen voor ons vochten. Dankzij hen kregen we eerst stemrecht en tijdens de tweede feministische golf ook gelijkere rechten op de arbeidsmarkt. We hoefden niet langer gedwongen te stoppen met werken zodra we trouwden en uiteindelijk leidde het ertoe dat ook verkrachting binnen het huwelijk in 1991 eindelijk strafbaar werd.

Eindelijk leven we in een tijd waarin mannen huisman kunnen worden, zoals de progressieve Jan uit Jan, Jans en de Kinderen ook is. Vrouwen mogen aan de slag en krijgen daarvoor een mooi salaris, leren steeds beter voor zichzelf opkomen en te eisen waar we recht op hebben, dankzij de #metoo beweging wordt eindelijk gepraat over de onnoemlijke hoeveelheid momenten dat vrouwen zich seksueel bedreigd voelen en vaderschapsverlof sijpelt zelfs op de mannenwerkvloer door.

Wat dat betreft ben ik echt ontzettend blij dat we anno 2018 veel verder zijn dan pakweg dertig tot veertig jaar geleden. Maar, je voelt hem waarschijnlijk al aankomen, waar ik dus niet goed tegen kan is het beeld dat wanneer je als vrouw kiest om voor de kinderen te zorgen en dus bewust en vrijwillig een gat op je cv creëert – met als doel dus verantwoordelijke, lieve en leuke mensen op te voeden – dat het dan wordt gezien als ongeëmancipeerd.

Dat wringt bij mij. Emancipatie is in mijn ogen namelijk het recht en de vrijheid hebben om je leven in te vullen zoals jij dat wil. Dat betekent dus niet dat je per definitie carrière moet maken, zestig uur per week werkt en door het leven gaat als de vrouw die op zondag het vlees snijdt. Juist dat je de luxe hebt om zelf een keus te maken, vind ik het schoolvoorbeeld van hoe het feminisme en de emancipatie ooit bedoeld waren. Of je nu man of vrouw bent.

En natuurlijk zijn er nog genoeg stappen te maken, maar de hoofdzaak is dus wel dat een vrouw als Romy Boomsma tijdelijk een stap terugneemt om haar tijd volledig te wijden aan beide kinderen. Ik vind dat ze daarmee juist wel een voorbeeldfunctie vervult voor alle vrouwen die het gevoel hebben te verzuipen in een wereld waarin ze een topcarrière moeten ambiëren, het huishouden op rolletjes hebben, 1,7 gelukkige, liefdevolle en verantwoordelijke kinderen dienen klaar te stomen voor de maatschappij en bovendien een rijk sociaal leven onderhouden. Zonder ook maar een krimp te geven.

Het hoeft namelijk niet. Of in elk geval: niet altijd. Als je heel goed kijkt naar je wensen en de mogelijkheden, dan is er vaak best wel iets mogelijk. Ja, je zal daarvoor concessies moeten doen. Bijvoorbeeld omdat je man een dag onbetaald ouderschapsverlof opneemt of jij minder uren per week maakt na de geboorte. Maar het kan – als je het wil.

Wij kozen er ook voor, vier jaar geleden. Deels omdat ik opnieuw zwanger raakte en het geen zin had om te solliciteren met dikke buik en lichaam dat eigenlijk uit elkaar viel van ellende. Maar ook omdat Ro me aanspoorde te ontdekken of ik niet van mijn hobby mijn werk zou kunnen maken. Daardoor namen we een financiële stap terug, maar een mentale stap vooruit.

Het is voor ons een vorm van rijkdom om nauwelijks zorgen te hoeven hebben om een externe oppas. We zijn altijd aanwezig bij alle afspraken op het consultatiebureau, zijn aanwezig op school en krijgen de tijd om te lummelen in het zomerzonnetje als we daar zin in hebben. En een ander zal dit helemaal niets vinden, maar dat is ook prima. We mogen doen waar we ons goed bij voelen. Ik vind het jammer dat dit door sommige vrouwen wordt gezien als een stap terug naar vroeger, want dat is het niet. Allesbehalve zelfs.

Onze prioriteit ligt namelijk bij onze meisjes en daar kiezen we heel bewust voor. Samen dus. Ro maakt bepaalde stappen op carrièregebied nog niet, ik run een eigen bedrijf op momenten dat onze dochters daar geen last van hebben en we proberen heel bewust een eigentijds gezin te vormen. Samengesteld, druk, maar boven alles liefdevol. En dat laatste zou in mijn ogen nooit afgekeurd mogen worden. Zeker niet onder het mom van emancipatie.

Hoe denk jij erover: vind jij het ongeëmancipeerd als een universitair geschoolde vrouw bewust thuisblijft voor de kinderen?

Afbeelding, Evgeny Atamanenko – Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

31 thoughts on “Column | Niet geëmancipeerd als je thuis zit met de kinderen?

  1. Hier nog een thuisblijfmoeder die een goede baan opgezegd heeft voor de kids en vanuit thuis een bedrijf begonnen is. Voor mijn gevoel heeft dit ook niets te maken met al dan niet geëmancipeerd Zijn, maar de keuze maken die in onze ogen het beste is voor de kinderen. 🙂 daarnaast vind ik het moederschap in combinatie met een eigen zaak (voornamelijk in de avonduren of als de jongste op de peuterspeelzaal zit) zeker zo hard, zo niet harder werken dan een ‘normale’ baan. Je bent tenslotte nooit klaar.

  2. Hi, ik kwam dit artikel tegen naar aanleiding van een discussie met een vriendin van mij. Ik ben zelf 33 en nog geen kinderen, zij 29 en zelfde schuitje. Ik heb wel behoorlijk wat vriendinnen die wel kinderen hebben. Ik zie heel erg hun struggle met werk en kinderen. Mijn stelling was dat kinderen krijgen een zwaardere keuze is voor een vrouw dan een man, omdat het voor haar meer consequenties heeft dan voor een man, dus dat zij ook heel anders en msn bewuster met die keuze bezig is dan een man. Even snel samengevat, 1 verschil is dat de vrouw natuurlijk zwanger wordt en bevalt, maar denk ook aan stap terug in werk (omdat man vaak meer verdient en er minder mogelijkheid en wens is bij een man om parttime te werken) en stressvoller leven voor werkende moeders omdat een vrouw relatief meer zorgtaken opneemt en zo kun je nog meer dingen noemen. Nu ben ik het er mee eens dat iedereen zijn of haar eigen keuzes moet kunnen maken in overleg met elkaar. Dus wil een vrouw niet werken en voor de kinderen zorgen, dan moet dat niet als slecht gezien worden. Maar, ik heb wel een vraag: waarom hoor je dat bijna geen enkele man zeggen? Dat hij eigenlijk liever voor de kinderen zorgt dan werkt. Of minder zou willen werken? En waarom horen we nooit iets over wat de man/partner vindt van dat de vrouw kiest om niet te werken, wat betekent dat de man bijv. alleenverdiener is? Wat ik eigenlijk bedoel te zeggen: ik hoor mannen bijna nooit over dit onderwerp praten en dat vind ik jammer. En daar heb ik het dan persoonlijk soms wel moeilijk mee. Ben benieuwd wat jullie daarvan denken! En bedankt voor het delen van je persoonlijke ervaring, blijf doen in je leven wat jij wilt!

    1. Hi Bibi! Bedankt voor je reactie, vind het echt heel erg leuk dat je de moeite hebt genomen. Ik denk inderdaad dat voor veel gevallen zeker geldt dat het zwaarder is voor vrouwen. Hoor weleens van mijn man over andere mannen, die klagen over zaken die voor veel vrouwen normaal zijn. Ik heb wat dat betreft echt mazzel dat we het 50/50 verdelen, hij zegt ook altijd: ‘Op mijn werk is het druk, maar thuis werk ik pas echt’. Volgens mij beseffen veel andere mannen dat pas wanneer hun vrouw een dagje/weekendje/week weg is.
      Vind je invalshoek over de man heel interessant! Nu je het zegt, dat is inderdaad een soort ondergeschoven kindje. Ik zal eens aan Ro vragen of hij er misschien een gastblog aan wil wijden. Ben erg benieuwd naar wat hij te zeggen heeft.

  3. Ik ben van mening dat iedereen moet doen waar hij of zij zich zelf goed bij voelt – ik zelf heb gewacht met gaan werken tot mijn jongste een jaar was. Wou de eerste momenten in mijn kinderen hun leven niet van anderen te horen krijgen, maar zelf meemaken 🙂

  4. Ik vind juist dat het goed is als de mama thuis blijft om voor het kindje te zorgen💕 Zo zielig vind ik het als het kindje bijna altijd naar de opvang moet…

  5. Ik vind dat elke vrouw zelf mag beslissen wat zij wil je bent niet een betere of slechtere moeder als je gaat werken of als je kiest er voor thuis te blijven

  6. Mooi verwoord; een financiële stap terug, maar een mentale stap vooruit. Ik werk 4 dagen en soms wringt daar de schoen ook. Ik werk bewust nadat ik enkele jaren bewust thuis was voor de kindjes. Toen wilde ik heel graag weer aan de slag en nu ik veel werk, wil ik graag meer bij de kids zijn. Het blijft een tweestrijd En het is de keuze die we kunnen maken dat de rijkdom geeft. Iedereen zou hierin zijn hart moeten kunnen volgen en doen wat goed voelt. Zonder elkaar te beoordelen 😀 Mooi geschreven!

  7. Het gaat er hem inderdaad om dat je de vrijheid hebt om een keuze te maken. En als mannen en vrouwen even vrij zijn om voor het ene dan wel het andere te kiezen, dan hebben we echte gelijkwaardigheid. Het feit dat je er als hoogopgeleide vrouw voor kiest om thuis te blijven voor de kinderen is dus geen ‘ongeëmancipeerde’ actie, het is één van de mogelijkheden binnen een geëmancipeerde maatschappij.

  8. Het is pas een stap achteruit als het je wordt opgelegd om thuis te blijven.
    Als het je eigen keuze is om thuis te blijven (of te gaan werken) èn je wordt daar niet in tegenhouden, is het juist een hele stap vooruit. Dat is juist emancipatie, een sterke vrouw zijn: durven uitkomen voor wat je zelf ècht wilt en het dan ook doen. Ongeacht wat de rest van de meute er dan maar van denkt.
    Ik vind het altijd serieus hypocriet dat zulke mensen het een stap achteruit noemen, terwijl zij net gretig meedoen aan het, om het cru te zeggen, onderdrukken van de vrouw, want in hun ogen ‘MOET je volle bak carrière maken’ ook al wil je het zelf niet. Wat is dan het verschil met vroeger toen vrouwen MOESTEN thuisblijven? Nada.

  9. Mensen houden nou eenmaal van labels en geven hun eigen definities aan iets zoals emancipatie. Ik zelf heb er geen definitie voor omdat het uiteindelijk om neerkomt waar jij je als vrouw en moeder het best bij voelt. Ik kwam na een scheiding in de uitkering terecht waarmee ik 3 tieners moest opvoeden. Dat was een bewuste keuze. Ik koos voor hun bewuste opvoeding en niet voor geld. Nu jaren later snappen mensen om me heen waarom ik het heb gedaan. Mijn kinderen zijn hun ingewikkelde tienerjaren, de scheiding en alle stress goed doorheen gekomen en hebben zich ontwikkeld tot stabiele en krachtige jong volwassenen. De aandacht die ik aan ze heb besteed kan je onmogelijk in geld uitdrukken.

  10. Ik had je blog zelf kunnen schrijven. Toen ik, hoogopgeleide moeder, nog niet zo lang moeder was en een heel serieuze fulltime baan had, verzuchtten mijn vrouwelijke collega’s geregeld tegen elkaar: dankzij de emancipatie zorgen we nu niet alleen voor de kinderen, het huishouden en alle sociale afspraken, maar “moeten” we nu ook nog fulltime werken. Later vond ik iets meer evenwicht. Eerst door een aupair te nemen en zo veel mogelijk uit te besteden (schoonmaakster, klusjesman, tuinman, boodschappen laten bezorgen), later door flexibel vanuit huis te werken. Soms maakte ik 0 uren, soms 80, maar wist het bijna altijd om de kinderen heen te plannen.
    Nu ben ik fulltime thuis. Gestopt met mijn werk om te kunnen mantelzorgen en er nog meer te kunnen zijn voor mijn meiden die het zwaar hadden. En het bevalt zo goed. Ik sport veel (heel veel) , zorg voor alles wat met huis en meiden te maken heeft.
    Ja, het is misschien ouderwets, maar het brengt rust en geluk in mijn huis. En niet onbelangrijk: het is mijn/onze keuze. Wat mij betreft is dat emancipatie: dat een gezin kan kiezen hoe zij hun leven willen leiden.

  11. Ik vind ook niet dat je dan niet geëmancipeerd zou zijn. Als vrouw komen er zoveel hormonen vrij als je kindje geboren is. En die zorgen ervoor dat je de behoefte hebt om voor je kindje te zorgen en te beschermen. Dat wij onze maatschappij zo hebben ingericht dat je als vrouw zijnde ook de mogelijkheid hebt om je ambities waar te maken, is een heel ander verhaal. Ik ben ook hoog opgeleid en voel ook de behoefte om thuis te blijven. De enige reden waarom ik het niet doe is financieel en om een gat in mijn cv te voorkomen.

  12. Wat een prachtige blog. Hoewel ikzelf een full time werkende moeder
    ben (overigens ook geheel zelf gekozen, je wilt niet weten hoe vaak ook dat wordt afgekeurd door anderen) vind ik inderdaad dat iedereen het recht heeft om zelf te kiezen hoe en wat. Dat maakt dit land zo mooi (althans in basis, want laten we in vredesnaam elkaar ons dat recht ook gunnen). Dus dat jij kiest om er thuis te zijn voor je gezin en jezelf in welke vorm dan ook te onplooien tot de vrouw die je nu bent, is emancipatie, alleen al om het feit dus dat je daar ZELF voor kiest. Want dat was dus 40 jaar heel anders geweest, toen hadden we niks te kiezen. De spijker op zn kop dus! En nogmaals, laten we in vredesnaam elkaar het recht om zelf te kiezen gunnen. Geen afgunst naar vrouwen die kiezen om thuis te blijven. Maar graag ook niet andersom. Hoe vaak ik wel niet voor een slechte moeder wordt aangezien omdat ik wél koos om te blijven werken…?!

  13. Ik hoor steeds vaker van vriendinnen (hoogopgeleid) dat ze een stapje terug doen en meer of helemaal thuis willen zijn. Het is nog steeds zoeken naar een balans in onze maatschappij. Ik hoop dat we de vrijheid krijgen om daarin voor iedereen de juiste beslissing te kunnen nemen

  14. Ik ben het helemaal met je eens! Ik ben dan geen hoogopgeleide vrouw, maar ik vind dat iedereen zelf de keuze moet kunnen maken (mits er mogelijkheden voor zijn natuurlijk). Ik ben fulltime thuis voor onze meiden omdat ik niet kan en mag werken, dus dat ligt dan even helemaal anders.

    1. Haha ja dat weet ik wel zeker! Je maakt langere dagen dan ooit, werkt continu (zelfs als je even iets lezen wil; ze duiken gewoon bovenop je)

  15. Ik dus niet… Ik vind dat emancipatie te krap gedefinieerd wordt, en gelijkgesteld aan arbeidsparticipatie. Volgens mij is het veel meer dan alleen maar dat.

    Het is belangrijk dat dit andere geluid ook gehoord blijft worden vind ik. Want het wordt steeds meer ‘not done’ om zelf fulltime voor je kinderen te zorgen. En dat vind ik een zorgelijke ontwikkeling.

  16. Ik vind gewoon dat mensen niet overal zo’n stempel op moeten drukken. Het is je eigen keuze en zolang je je er zelf goed bij voelt, is het helemaal prima toch?

  17. Top dat het uitgesproken wordt! Ik ben het helemaal met je eens. Mijn man werkt ook fulltime en ik ben thuis om voor onze dochter te zorgen. Ook ik wil van bloggen mijn werk maken en probeer ik ook een bedrijf op te zetten om als VA aan de slag te gaan. Maar nog steeds allemaal vanuit huis, puur omdat ik mijn dochter het gun om verzorgd te worden door de mensen die daarvoor gekozen hebben. En ik ben echt niet tegen werkende moeders, af en toe benijd ik ze, want man wat is het soms zwaar om fulltime moeder te zijn! Maar die keus is aan mij en niemand anders en dat is inderdaad ook emancipatie.

  18. Hier werkt mijn vriend 40 uur in de week en verdien ik hier en daar wat bij met mijn blog. Maar door gezondheids redenen leven wij in een ouderwets levenstyle. Ik doe huis schoonmaken, boodschappen op mijn gemak omdat ik vaak niet okay voel en hij brengt brood op de plank. En dit gaat prima. Hebben het niet rijk maar komen gewoon rond.

  19. Wat ik vooral erg lastig vind, is het gebrek aan flexibiliteit bij veel banen (ook de mijne, ondanks dat ik maar 2 dagen in de week werk) Ik zou wel meer willen werken, maar dan om het rooster van de kinderen heen. Thuiswerken ofzo, zoals jij bijvoorbeeld doet. Ik merk namelijk wel dat ik er een leukere moeder op wordt wanneer ik nog iets ‘doe’ voor mijzelf. Ik vind het zelf wel belangrijk dat mijn kinderen een stabiele thuisbasis hebben, en dat betekent voor mij op dit moment met 2 kleine kinderen veel thuis zijn.

    1. Snap idd totaal niet dat werkgevers daar niet meer in tegemoet komen. Want werknemers doen volgens mij meer als je ze ook de kans geeft gedeeltelijk vanuit huis te werken.

  20. Zo leuk om te lezen dit! Ik werk zelf 26 uur per week; puur en alleen omdat ik geen financiële stap terug wil zetten. Maar mijn moederhart schreeuwt soms om een ‘werkloos’ leven. Het liefste zou ik thuis zijn tot beide kindjes naar school zijn.. Niet omdat mijn werk niet leuk is (juist wel!), maar gewoon omdat ik eigenlijk niks van ze wil missen. Maar eerlijk is eerlijk; ik ben ook gehecht aan ons luxeleventje. En dan moeten we keuzes maken…

  21. Ik ben het met je eens dat emancipatie staat voor je eigen keuzes kunnen maken, ongeacht of dat een carrière is of het thuisblijven voor de kinderen. Het één is niet beter dan het andere.
    Zelf heb ik het beste van beide kanten, ik werk parttime sinds ik moeder ben. Fulltime moeder zijn is niet voor mij weggelegd, maar fulltime werken ook niet.

  22. Hier ook een hoogopgeleide vrouw die thuisblijfmoeder is geworden. Hier was de eerste reden dat ik thuis bleef omdat de kinderen ziek zijn. Nooit gedacht, maar ik vervul deze rol prima. Ik breng mijn kinderen genoeg bij, ook door de kennis die ik heb. Ik vind het niet ongeëmancipeerd, mijn kinderen zien dit ook niet als de ouderwetse rolverdeling. Ze zien mij ook mijn ding doen.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten