Column | Na maanden oefenen gaven ze ons een onvergetelijk afscheid

AFSCHEID – Groep 8 doet traditiegetrouw een musical om de school officieel gedag te zwaaien. Dit jaar ging het echter anders: twee andere moeders en ik zetten een complete eindshow op de planken. Van een script tot het schrijven van liedjes, dansjes bedenken en monteren – alles kwam voorbij. Een periode die ik nooit meer ga vergeten! 

Soms ontstaan in je leven momenten waarop alles samenkomt en lijkt te kloppen. Doodeng trouwens, als je het mij vraagt. Om mezelf preventief in te dekken, ga ik er dan namelijk vaak vanuit dat toch iets niet doorgaat en zal mislukken. Lekkere ‘glas-is-altijd-halfleeg’-mentaliteit, maar het voorkomt voor mijn gevoel wel dat je later diep teleurgesteld en huilend in een hoekje eindigt.

Zo voelde ik me dus ook toen een vriendin (en tevens moeder van klasgenootje van June) me vroeg of ik wilde helpen bij het schrijven/organiseren van een eindshow voor groep 8. Eens iets anders dan de gebruikelijke, gekochte musical waarbij 2-3 kinderen de hoofdrol hebben en verder niemand in beeld is. ‘Deze klas verdient het dat ze allemaal in het zonnetje staan,’ voegde ze daar nog aan toe.

Eigenlijk hoorde ik de rest van het gesprek maar half, want bij mij sloegen de raderen gelijk aan het draaien. Ik zag het helemaal voor me. Toch enigszins schuchter opperde ik of het thema reünie geen idee was. Iedereen reageerde gelukkig enthousiast. En mijn fantasie maakte overuren. Het moest perfect worden. Dat verdient deze klas. Het was bovendien zo’n moment waarop het voelde alsof we aan de vooravond van iets heel moois stonden. Grootse plannen natuurlijk, maar zou het lukken?

Wat volgde waren drie maanden waarin we een complete show moesten opzetten. In tegenstelling tot wat je misschien zou verwachten (een samenwerking tussen drie vrouwen zou gedoemd kunnen lijken te mislukken), verliep het hele proces als vanzelf. Sterker nog, we vulden elkaar constant aan. Langzaam ontstond een samenhangend geheel waarin toneelscènes moest worden afgewisseld met zang, dans en korte filmpjes. Misschien zelfs een lipdub?

Tegen mijn eigen verwachtingen in, presenteerden we begin 2018 een pakket tekst aan de juffen. Bloedzenuwachtig, want als zij het niks vonden, kon het zo de prullenbak in. Even bleef het stil en we keken elkaar gespannen aan. Maar ze reageerden direct enthousiast. Onbewust bleken bepaalde scènes de kinderen op het lijf geschreven, zonder dat we het wisten.

Opgelucht keerden we naar huis. Nu de kinderen nog! Uiteindelijk zijn twintig kritische tieners an sich niet per se makkelijk te enthousiasmeren, laat staan voor een avond op het toneel. Dat werd dus nog best een ‘dingetje’. In elk geval voor mij. Per slot van rekening ben ik schrijver van beroep, geen spreker.

En zo kwam het dat we kort voor de meivakantie met enigszins onvaste stem vertelden over onze plannen. Dat we geen standaardmusical voor ze wilden, maar een show waarin iedereen naar voren zou komen met zijn eigen talenten. Waarbij ouders echt hun hart zouden kunnen ophalen, omdat hun kind niet naar de achtergrond zou worden verdrongen omdat hij of zij toevallig niet op de plaatselijke toneelvereniging zit.

De zenuwen bleken onnodig. Alle twintig reageerden ze enthousiast. En op het moment dat we gingen oefenen, zagen we meteen hoe knap ze hun teksten oppikten. Ze wisten de oneliners met de juiste timing te brengen en kregen meteen de lachers op hun hand, dachten mee met de invulling van de uiteindelijke show en aankleding en vroegen ons grijnzend de hemden van het lijf. Opgelucht verlieten we school: dit zou zomaar eens een succes kunnen worden…

Het mooiste vond ik dat door deze aanpak in de weken na dat spannende eerste moment talenten naar de oppervlakte kwamen die we nooit eerder hadden gezien. Niks ten nadele van de toneeljuf die normaal dit soort zaken voor haar rekening neemt, maar we zagen de kinderen met de week groeien. Ook omdat ze misschien voor het eerst wel écht de kans kregen.

Denk aan die ene rustige jongen die normaalgesproken het liefst achter het podium zat en nu de sterren van de hemel acteerde en danste. Kinderen die eigenlijk nooit met elkaar speelden, maar elkaar nu na schooltijd ophaalden. Dat ze onderling positieve feedback, maar ook tips durfden te geven. En dat meisje dat eigenlijk nooit op de voorgrond trad, maar dat nu zonder enige twijfel deed en straalde als een zonnetje.

Het ontroerde ons. En waarschijnlijk is precies dat de reden dat we extra stappen bleven zetten waar het eigenlijk misschien niet nodig was. Ik besloot zelf te gaan monteren en maakte drie verschillende filmpjes, waaronder een complete videoclip, mijn vriendin verzon de meest creatieve dingen om er een nog groter feest van te maken en samen met de andere moeder (die me inmiddels ook heel dierbaar is) en haar man bleven we oefenen tot we erbij neervielen.

Twee weken terug was het eindelijk zover. Het allereerste optreden voor de opa’s, oma’s, tantes, ooms en andere belangstellenden. Ik weet ook niet helemaal wie zenuwachtiger was: de kinderen of ik. Maar vanaf het moment dat ze begonnen te spelen, had ik kippenvel. De zaal lachte op de juiste momenten, raakte ontroerd en genoot bovenal. Na afloop kwamen opa’s op me af om stevig de hand te schudden en te bedanken voor deze show, zag ik oma’s hun tranen nog deppen en anderen die stralend van trots naar buiten liepen.

Datzelfde gold trouwens voor de afscheidsavond met de ouders. Iedereen zag er prachtig uit, allemaal in gala. We lachten, huilden, dansten en sprongen; ik heb echt intens van het moment genoten. Het was zoiets dat je ook nooit meer zal vergeten. Ik voel me zo bevoorrecht dat ik dit van dichtbij heb mogen meemaken en ontzettend veel geleerd, gedaan en gegeven heb afgelopen periode. Kon ik meteen mijn gebrek aan betrokkenheid bij uitstapjes en andere evenementen goedmaken met school. 

En dan gaan we nu weer over tot de orde van de dag. Mijn blog heeft licht te lijden gehad onder alle nevenactiviteiten. Maar goed, ieder nadeel heeft zijn voordeel, want daardoor hoef ik niet in een zwart gat te vallen omdat mijn dagen ineens leeg zijn 😉

Heb jij ook ooit meegemaakt dat je lang gekoesterde wens uitkwam?

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

9 thoughts on “Column | Na maanden oefenen gaven ze ons een onvergetelijk afscheid

  1. Afscheid van groep 8 is altijd heel bijzonder dat weet ik nog wel van vroeger
    Knap dat jullie het in elkaar hebben gezet

  2. Ja, groep 8 ik herinner me het nog goed. Ow wat was de spanning hoog en wat was ik trots dat ik eindelijk naar de bovenbouw mocht. Tot ik in de eerste klas zat, toen was het trotse gevoel snel vervangen door brugpieper pest gedrag. Een wens die in vervulling is gegaan? Ik wilde graag mijn eigen huis en gezin. Het huis heb ik inmiddels, de man ook en het gezin laat nog even op zich wachten 😉 alles op zijn tijd zeg ik maar.

    Dus betekent dit dat wij de aankomende tijd hier weer wat meer blogs van je gaan terug lezen?

  3. Dat zou voor mij dan mijn kinderwens zijn denk ik : ) Hoewel ik op zich niet zo heel lang hoefde te wachten tot die uitkwam.

    Het afscheid van groep 8 vond ik ook altijd weer bijzonder.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten