Column | Misofonie: niet alleen irritant, maar ook besmettelijk?

Behalve dat ik een enorme hypochonder ben, heb ik nog een aandoening: ik kamp namelijk al jaren met hardcore misofonie. Gelukkig bracht de tand des tijds een flinke dosis relativeringsvermogen mee en het vermogen me grotendeels af te sluiten, maar nog steeds doe je me geen lol door een appel te eten in mijn bijzijn of een schaaltje met yoghurt en cruesli. Of wat te denken van kauwgom kauwen? Waar een ander niks hoort, smekt het bij mij nog dagen door.

Korte uitleg voor de leken onder ons: misofonie is een enorme gevoeligheid voor geluiden en roept een soort agressie in je op, waarbij je iemand iets kan aandoen. Puur omdat hij geluid maakt dus. 

De laatste jaren heeft mijn aandoening gelukkig steeds meer bekendheid gekregen. Zo bleken er in familie en mijn vriendenkring veel meer mensen last te hebben van knisperende vellen papier, de docent die consequent even aan zijn vinger likt (mét geluid) voor hij zijn stencils uitdeelt (of is dat tegenwoordig achterhaald, dat met die stencils?) en raspende geluiden. Schept toch een band waarschijnlijk. Niet dat de rest van de wereld iets met deze informatie kan, maar wij misofonen wel. Erkenning is immers de eerste stap. En we kunnen bij elkaar klagen, omdat de ander wél snapt dat klikkende pennen verboden zouden moeten worden. Iets met gedeelde smart… 

In het ouderschap blijft het echter wel een pittige uitdaging – zoals ze dat tegenwoordig zo mooi noemen. Denk maar aan het eeuwige ‘ge-mama’ op de vroege ochtend. En smakken, schuiven met stoelen, neuriën op afstand en woest getik op het toetsenbord omdat de delicate pubervingers nog niet de souplesse hebben van iemand die al jarenlang typt.

Daarom ben ik blij dat het in de liefde geen barrière vormt. Ro vindt het namelijk meestal best een lollige eigenschap. Hij roept te pas en onpas tegen iedereen die het maar horen wil dat ik misofonie heb en daar lachen ze dan met zijn allen om. Of hij wijst me op geluiden, zoals een lekkende kraan of die vrouw verderop die net iets te hinnikend lacht. Opdat ik de rest van de dag niks anders meer hoor. Hi-la-risch.

Maar goed, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Laatst werd hij kwaad omdat Rose maar niet ophield met hoog zingen. En hij vindt het inmiddels ook irritant als iemand met zijn mes over zijn bord krast. Dan komt er net iets te aanvallend uit dat JE OOK JE BESTEK HET WERK KAN LATEN DOEN. Wat ik maar wil zeggen… Pas op wie je belachelijk maakt. Want naast enorm hinderlijk, blijkt misofonie dus ook nog besmettelijk 😉

Afbeelding, file404 – Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

11 thoughts on “Column | Misofonie: niet alleen irritant, maar ook besmettelijk?

  1. Soms is het stiekem best wel een zegen om slechthorend te zijn, hahaha. En dat ik ook niet beter weet scheelt ook. Ik heb namelijk soms wel als ik mijn gehoorapparaat aan heb dat sommige geluiden extra hard binnenkomen en dat ergert me dan.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten