Column | De waardevolle les die ik van Rose leerde

Het zachte lentezonnetje verwarmt mijn gezicht terwijl ik de kleintjes in de gaten hou. June moedigt verderop de jongens van groep 7 en 8 aan tijdens het schoolvoetbaltoernooi. Rose en May zitten in een soort speelhuisje/tractor, terwijl een groep grotere jongens tikkertje speelt. Ik voel me even de overbezorgde moeder (oké, ik ben een overbezorgde moeder), maar het zit me niet helemaal lekker. Straks rennen ze die kleintjes nog omver. Niet veel later klimmen ze bovenop het huisje en twijfel ik of het wel zo verstandig was om hier te gaan zitten.

Voor mijn ogen zie ik hoe verschillend ze zijn. Aan de ene kant zit May te mopperen: ‘Je mag niet op het huisje klimmen!’ Ik herken mezelf: ik vind het ook altijd prettig als mensen zich gewoon aan de regels houden en speelgoed alleen gebruiken waarvoor het bedoeld is. Aan de andere kant van de speelgoed tractor duikt Rose gillend van de pret uit het raampje om contact te maken met de grote jongens. Het lukt. Niet veel later speelt een jongen uit groep 8 een soort kiekeboe-spelletje met haar.  

Grappig hoe je kinderen een deel weerspiegelen van wie je bent en hoe je in het leven staat. Ik zou me namelijk voelen als May en ook zoiets uitstralen. Weliswaar was ik als kind minder gebekt en zou ik sneller mijn moeder hebben opgezocht, maar ze lijkt erg op mij. Rose daarentegen is net haar vader. Hij benadert ook iedereen met een open houding en dat levert hem interessante gesprekken op. Bovendien leidt het er in dit geval toe dat binnen no time de halve speeltuin op en om de tractor zit, omdat ze allemaal met hen willen spelen. Ik zie het mopperende kleintje opbloeien en al snel veel vrolijker kijken.

Onze oudste peuter toont me bovendien hoe krampachtig ik soms nog in mijn ouderschap sta. Ondanks dat ik mezelf heel flexibel en relaxed vind dus. Door de boel de boel te laten, kom je soms veel verder. En de kinderen ook. Want waar May dus eerst echt behoorlijk knorrig naar buiten staarde, doet ze niet veel later vrolijk met haar zus mee en speelt tikkertje tussen de grote jongens.

Ik besef me dat het maar goed is dat ik niet opstond om me ermee te bemoeien om May uit de situatie te halen en ergens anders neer te zetten. Wat ze hier van haar zus leerde (en ik trouwens ook), was vele malen waardevoller dan de onnodige bescherming die ik haar wilde bieden. Bovendien zal ze het straks op school ook zelf moeten redden. En ja, misschien liggen haar grenzen ergens anders dan die van Rose, maar soms is het goed om die te verleggen. Puur omdat het je als mens goed doet.

Herken jij jezelf meer in het introverte karakter van May of het uitgesproken enthousiasme van Rose?

Volg jij Lotus Writings al op Facebook, Instagram en Pinterest

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (5) en May (4).

17 thoughts on “Column | De waardevolle les die ik van Rose leerde

  1. Ik ben ook altijd zo van de regeltjes. Heerlijk als iedereen zich daar gewoon aan kan houden. Soms best lastig… Heerlijk om dit zo te lezen en mooi dat je daar zo naar kunt kijken.

  2. Ik zit er een beetje tussenin. Ben wel een binnenvetter maar ook open en spontaan, vecht meer in mijzelf dan dat ik mensen echt deelgenoot maak. De leuke dingen deel ik wel en ik sta graag in contact met mensen!

  3. Ik ben naar t schijnt een extraverte introvert…
    Ik heb altijd moeilijk moeten doen, lol, serieus, dat staat ergens in ene verslag van een psych

    Ik lijk wel het meest op mijn moeder… dat zegt echt iedereen, al sinds ik kind was, van innerlijk en van uiterlijk. Nu, eens volwassen, botst dat wel geregeld eerlijk gezegd en is het duidelijk dat een hechtere band heeft met mijn zus, die van karakter (en ook weer van uiterlijk) ook meer mijn vader is…

    Tsja, het leven

  4. Ik ben zelf wel wat introvert. Mijn dochter is juist extravert en nergens bang voor. Levert inderdaad wel eens leuke situaties op. Meestal laat ik jaar doen. Ze zal niets doen wat ze niets kan denk ik dan maar

  5. Ik ben ook meer introvert en kan daar misschien ook extra genieten van het open karakter wat mijn oudste heeft. De jongste lijkt meer op mij, maar leert hopelijk van haar zus dat het ook anders kan

  6. Vroeger had ik een meer introvert karakter, toen ik zag dat dat niet werkte ben ik langzaam aan veranderd. Nu ben ik een extravert type. Die gewoon zegt wat ze denkt, maar soms wel met een nuance hier en daar. Niet iedereen vind het fijn om direct aangesproken te worden.

  7. Ik herken mijzelf in allebei. Als ‘kleine’ Rory was ik heel introvert en verlegen, terwijl dat – ik denk na de basisschool – langzaam is gaan veranderen. Ik zeg langzaam maar terugdenkend herinner ik mij verschillende situaties. Ik denk dat ik eigenlijk al vrij snel richting extravert ben gegaan. Met als piekmoment rond mijn dertigste toen ik wat dat betreft ‘los’ ging. Veel uitgaan, acteerlessen, alleen op reis in het buitenland (voor mijn werk, dus geen hele backpacking trips hoor 😉

  8. Herkenbaar, ik voel me in dat soort situaties ook niet relaxed en wil E dan weghalen. De ene x doe ik het wel, de andere keer laat ik het waarna ze dan naar mij komt of dat het heel goed gaat. En dat zijn meestal de keren dat ik echt op m’n handen moet zitten. Bijzondere spiegels zijn het.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten