Column | Komt goed schatje, al duurt het twee jaar…

Een paar jaar geleden, compleet onaangekondigd, besloot May helemaal niks meer te lusten dat enige associatie heeft met groenten. Aten we pasta ‘met rode saus’ dan viste ze minutieus de uitjes eruit, hoe klein ze ook gesneden waren. Champignons? Die moest ze niet. En courgette wurmde ze bijna kokhalzend haar bordje uit. Zoals met de meeste peuters ontkom je gewoon niet echt aan een fase waarin ze slechter gaan eten. Dus wij ook niet.

Op zich vonden we het geen ramp. Bij je derde dochter haal je toch wat makkelijker je schouders op en ga je ervan uit dat het uiteindelijk wel goedkomt. Maar May bleek een lange adem te hebben. Eigenlijk met zo’n beetje alles wel en wat eten betreft helemaal. Waar het bij Rose bijvoorbeeld nog hielp om te beweren dat je juist groot en sterk wordt van champignons en dat kastanjechampignons compleet iets anders zijn, omdat je ze mushrooms noemt, had zij daar lak aan. Groot en sterk kon haar gestolen worden; ze wilde geen groenten en daarmee uit.

Lange tijd dacht ik er vrij luchtig over, elke fase gaat een keer voorbij. Maar een paar maanden geleden begon ik me langzaam toch enigszins zorgen te maken. Want die fase duurde nu wel erg lang. Betekende dit dat we over een X aantal jaar in een horrorscenario van Bizarre Eters zouden belanden? Dat je dochter tegen die tijd eigenlijk nog steeds het liefst elke dag patat en pizza eet?

Ik las mijn eigen blogs er nog eens op na. Dat hele advies van ‘komt wel goed’ voelde plots als een soort utopie. Komt wel goed? Ja, misschien als je kind iets minder eigenwijs is; dit lieve, eigengereide exemplaar leek de uitzondering op de regel te zijn… Maar terwijl bij mij de zorgen toenamen, gebeurde er iets vreemds.

We zaten aan tafel en aten, zoals eigenlijk elke maandag, pasta met diezelfde rode saus. Alleen had ik dit keer spaghetti gebruikt: vanwege de hamstermanie had de supermarkt een ernstig tekort aan penne. Ik bereidde me al voor op allerlei commentaar. Ook omdat mevrouw eigenlijk helemaal niet van die sliertjes houdt.

Een tikje gespannen en preventief geërgerd ging ik zitten. Maar naast me bleef het onverwachts stil. Ze nam een hapje. En nog eentje. En voor ik het wist was haar bord leeg, had ze Rose om haar champignons gevraagd en keek ze mij smekend aan om nog meer. ‘Oh, ik hou zo van groenten, mama,’ zuchtte ze plechtig en met een uitgestreken gezicht.

Twijfelend of ik niet in de maling werd genomen, keek ik Ro aan. Die haalde zijn schouders op. ‘Wonderen zijn de wereld nog niet uit.’ En zo voelde het inderdaad wel. Ruim twee jaar na het moment dat ze besloot nergens meer trek in te hebben, vond er een omslag plaats. Eigenlijk misschien wel met grote dank aan al dat hamsteren in de supermarkt. Want sinds die bewuste dag eet ze bijna alles zonder zeuren op. Ze pikt tomaatjes uit de keuken. En ze vraagt zelfs om hapjes als ze iets nog niet kent.

Dus voor alle ouders die middenin zo’n fase zitten, met hun handen in het haar: het komt goed. Waarschijnlijk pas wanneer je er echt helemaal geen vertrouwen meer in hebt, maar er komt toch een dag dat ze vrijwillig een tomaatje pakken of beweren dat jouw groenten de allerlekkerste van de wereld zijn. Nog even geduld!

Heb jij een moeilijke eter (gehad)? Of sloegen ze die fase bij jullie over?

Volg je Lotus Writings al op Facebook, Instagram en Pinterest? Like en blijf op de hoogte van handige tips en grappige columns!

Afbeelding, Oksana Kuzmina – Shutterstock

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

One thought on “Column | Komt goed schatje, al duurt het twee jaar…

  1. Mijn oudste is 9 en die lust volgens hem heel veel dingen niet en dat werkt dus door op zijn broertje van 5, maar die lust gelukkig tegenwoordig bijna alles wel, ben benieuwd hoe dit met nr 3 gaat worden

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten