Column | Kerstdinerstress

Het was bijna kerst, 2017. Terwijl de bongo’s hun diepe klanken verspreidden in de koude nacht, bedacht ik licht geëmotioneerd dat vanavond het allerlaatste kerstdiner was voor June. Volgend jaar zou ze op de middelbare zitten. Wat voelt het soms toch alsof de tijd door je vingers glipt. Als zand… Gelukkig zat er ook een keerzijde aan deze medaille: volgend jaar hoefde ik in elk geval niet weer op het laatste moment een leuk hapje voor dat kerstdiner te verzinnen, bedacht ik monter. 

De pret was trouwens maar van hele korte duur. Zo’n minuut later besefte ik namelijk dat Rose na de zomervakantie gewoon zou gaan starten op de basisschool. Kortom, weer negen jaar lang #genieten en kerstdinerstress. Ik zuchtte en besloot dat er maar één ding op zat: komend jaar als een aasgier De Lijst in de gaten houden, zodat niet alle makkelijke hapjes al vergeven zijn. 

Vanavond is het zover: Rose heeft haar eerste kerstdiner op school. Toch ook wel weer een speciaal moment. We hebben een mooie jurk gekocht en ze heeft er zoveel zin in. Spannend natuurlijk ook. Na schooltijd eten in je klas, de wandeling met de hele school en alles dat er bij komt kijken. Genoeg ingrediënten om vanavond weer tegen de opwellende tranen te moeten vechten dus 😉 

Terwijl ik dit tik komen alvast alle clichés in gedachten voorbij (en ook iets verontrustends…):

  • Wat gaat de tijd hard
  • Wat worden ze toch groot
  • Goh volgend jaar zitten ze allebei op de basisschool
  • HELP! dan moet ik dus ook twee keer hapjes maken 
  • En dat zeven jaar lang… (7!)

Lekker dan. In tegenstelling tot alle moeders die staan te zwoegen om de Kersthapje van het Jaar verkiezing te winnen, vind ik het kerstdiner op de basisschool gewoon vooral een kleine ramp. Niet omdat ik niet van koken en bakken hou, maar omdat de mini-pizza’s en bladerdeeghapjes ieder jaar zo snel vergeven zijn. Net de hapjes die ieder kind lust.

Bovendien weet ik ook niet hoeveel je er precies moet maken. Uiteindelijk wil je na afloop van het diner ook geen walk of shame naar huis met een volle schaal gevulde eieren of zien hoe ze twintig zorgvuldig uitgestoken komkommertjes in de kliko gooien. 

Gelukkig lijkt Vrouwe Fortuna dit jaar echter toch aan mijn zijde. Maandagochtend stapte ik op tijd de school binnen en zag daar op de lijst dat nog niemand (echt, hoe dan?) de minipizza’s had opgeschreven. En bijna iedereen had al iets ingevuld, dus kun je nagaan! Daarnaast geven de juffen een briefje mee naar huis waarop staat hoeveel je ongeveer moet maken. Zo hoeft er niets weggegooid te worden. Hoe fijn is dat? Kortom, ik heb er zowaar zin in dit jaar. Geen stress, wel pizza. Hoera!

Wat maak jij? En vind jij het ook altijd een kleine bron van stress? Of zorg je gewoon dat je als eerste bij de lijst staat om de mini-pizza’s te kunnen afstrepen? 

Volg jij Lotus Writings al op Facebook, Instagram en Pinterest

Afbeelding, Yuganov Konstantin – Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (13), Rose (5) en May (4).

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten