Column | In vijftien minuten een andere toekomst

Mijn buik is leeg. ‘Leeggezogen met een soort stofzuigertje,’ leggen we de curettage aan de kinderen uit in jip-en-janneketaal. Er zat geen baby in, zoals we dachten, maar een klomp cellen die zich op de verkeerde manier ontwikkelde. Een mola zwangerschap, zoals ze dat in medische termen noemen: wel een placenta, geen embryo.

Waar ik met acht weken en een dag stijf van de zenuwen plaatsnam bij de verloskundige, in de hoop op een goede echo, zag ik alleen een paar zwarte vlekjes op het scherm verschijnen: de kenmerkende druiventros. Op het moment dat ze dat in beeld bracht, wist ik eigenlijk al genoeg. Foute boel, toch een mola – iets wat ik eigenlijk had afgeschreven toen ik, door wekenlang bloedverlies, veelvuldig googelde naar de eventuele oorzaak – en terwijl mijn gedachten overuren maakten, hoorde ik de verloskundige op de achtergrond vertellen wat de vervolgstappen waren.

Die middag zaten we in het ziekenhuis en bevestigde de gynaecoloog inderdaad wat de verloskundige al dacht. Drie buisjes bloed later mocht ik blijven voor een curettage, die avond nog als het even kon. Tijd om er echt bij stil te staan, hadden we niet. Je stapt in de achtbaan en die raast door tot alles achter de rug is. We probeerden de dag maar gewoon door te komen met humor, dikke knuffels en stilzwijgend, hand in hand kijken naar The Voice tot de verpleegkundigen me kwamen halen.

En toen was het ineens weer serieus. Terwijl ik in de operatiekamer enigszins zenuwachtig onder narcose werd gebracht (want wat als je, à la de horrorverhalen, ondertussen alles meemaakt van je operatie!), zat Ro in de ziekenhuiskamer te wachten en te wachten. In een kwartier tijd verwijderde de dienstdoende arts vakkundig onze toekomst die eigenlijk theoretisch dus geen toekomst was. Want er was geen embryo. Alleen dat stomme klompje cellen dat alles op zijn kop zette.

De wereld verwacht, geloof ik, dikke tranen en dat ik instort. Er wordt meewarig gehumd, meelevend geknikt en ondertussen hoor je mensen bijna denken: ‘Arm kind, het besef komt nog wel.’ Alsof ik pas weer meetel als ik hele dagen lang aan het huilen ben. En misschien is het zo, dat de klap nog komt. Misschien val ik straks keihard onderuit en kan ik even helemaal niks meer. Maar misschien is dit ook gewoon mijn manier van verwerken.

Ik maak soms misplaatste grappen over wat er is gebeurd, probeer een andere keer enigszins uit te leggen hoe het gaat (maar dat ik dus eigenlijk wel oké ben) en stort me op de grote schoonmaak in huis, die door de vermeende zwangerschap stil kwam te liggen. Doe ik in elk geval nog iets nuttigs.

Maar ondanks mijn houding zijn er natuurlijk heus wel tranen. De ene keer wel om wat er is gebeurd, een andere keer van geluk omdat ik zo intens dankbaar ben voor de drie relatief gezonde zwangerschappen die ik wel mocht meemaken. Voor de meisjes die ik op de wereld zette, maar zeker ook de man waarmee ik alles kan delen. Zonder oordeel of advies, alleen met het zachte kneepje in mijn hand wat ik op dat moment nodig heb.

Wat ik nog niet echt kan loslaten, zijn de onderzoeken in het ziekenhuis. Wat als het toch misgaat met de cellen die achterbleven? Wat als ik een chemokuur moet ondergaan? Maar aan de andere kant probeer ik te relativeren: als het zo is dan kan je daar ook weinig aan veranderen door je continu zorgen te maken…

We gaan het allemaal zien. Ik hou jullie de op de hoogte van de doktersbezoeken en probeer het verder zo veel mogelijk maar ‘te beleven’ en ‘een plekje te geven’. Er is voorlopig maar één doel en dat is dat de hCG daalt. De rest komt vanzelf wel.

Liefs,
Merel

Volg Lotus Writings ook op Facebook, Instagram en Pinterest en blijf op de hoogte van handige tips en grappige columns!

Afbeelding, fizkes – Shutterstock

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

12 thoughts on “Column | In vijftien minuten een andere toekomst

  1. Jeetje, dat is inderdaad een flink je verwachtingen bijstellen. Ik weet ook dat de dokters er voor mijn zwangerschap van Nova bang voor waren. Ik bloedde een aantal weken, hcg steeg, daalde er was veel onduidelijkheid. De gyn vertelde me dat ik een miskraam gehad zou hebben (hoe dan? Wanneer? Huh?) en ik vond het ook maar lastig om dat te verwerken zoals iedereen verwachtte. Ik had het idee dat iedereen verwachtte dat ik moest huilen, maar ik wist niet eens dat ik zwanger was, dus zo voelde het voor mij helemaal niet. Een paar weken later, toen het HCG moest zakken, steeg het zonder verklaarbare reden ineens. Ziekenhuis in rep en roer want mogelijk Mila. Uiteindelijk bleek ik toch zwanger, maar ik vond het allemaal maar wat spannend.

    Sterkte hoor, want ondanks dat je het op je eigen manier verwerkt is het toch heel erg vervelend!

  2. wat heftig om mee te moeten maken, ik wens je heel veel kracht en sterkte om dit allemaal een plekje te kunne geven

  3. Jeetje….. Wat heftig. Wat een dubbel gevoel moet dat zijn. Ofzo. Want ja , hoe moet je je voelen….. Lijkt me heel gek.
    Maar wat schrijf je er mooi over. Zó sterk.
    In een ver verleden heb ik een miskraam gehad , zo bleek achteraf. Op dat moment dacht ik een hele heftige menstruatie , maar dit bleek dus helaas toch anders… Jaren later , toen alles op zijn plek viel kwam de klap pas.
    Wat voelde dat raar allemaal , zo gek , zo onwerkelijk ofzo… Helaas heb ik nooit meer zwanger mogen raken , of dit er mee te maken heeft gehad?! Geen idee.
    Net zoals ik geen idee heb waarom ik dit hier schrijf. Van me af schrijven , omdat dat schijnt te helpen. Zoiets?
    Hopelijk helpt dit voor jou ook. Blijf het vooral doen lieve Merel!

    Heel veel sterkte en liefs voor jullie allemaal , het is niet niks…..

    ❤️❤️

  4. Heel veel sterkte, en wat goed dat je er over schrijft, het wordt vaak allemaal in een donker hoekje weggeduwd….Zo van het is nu eenmaal zo en weer verder. Maar ondertussen malen er wel allerlei gedachten en mogelijke angsten door je hoofd

    1. Dank je wel, lief! <3
      Hoop ook dat het anderen helpt hun verhaal te doen en het taboe te doorbreken. Of, als die lezer ook een mola zwangerschap heeft meegemaakt, het wellicht steun biedt.

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten