Column | Hoe gaat het nu Rose op de basisschool zit?

De laatste maanden voor de zomervakantie merkten we aan Rose dat ze echt toe was aan de basisschool – zoals de meeste kinderen van bijna vier. Ze begon anders te tekenen, maar ook ander gedrag te vertonen. Gerichter tekenen, langer kunnen concentreren op één bezigheid en abstractere vragen stellen (wat is geluk eigenlijk?). Tegelijkertijd kwam er nieuw gedrag naar boven. Aan de ene kant het goede voorbeeld en opmerkingen als ‘Zo praat je niet tegen mijn zusje, mama!’, maar ook een nieuw soort (kleuter?) driftbuien – waarover een andere keer meer. 

Op dat laatste reageerde May op haar beurt – soms met pesterig gedrag, een andere keer door ook in woede te ontsteken, en de chaos was compleet. Ze kregen steeds vaker ruzie en ik voelde me regelmatig meer een wanhopige politieagente in plaats van liefhebbende moeder. Al snapten we het heus wel hoor. Rose en May slapen samen op één kamer, zaten destijds bij elkaar op de peuterspeelzaal en dan ook nog eens in hetzelfde gezin 😉 Bijna 24/7 op elkaars lip. Ik zou van minder gek kunnen worden (met wie dan ook). 

Inmiddels zit Rose op de basisschool. Ze krijgt nu natuurlijk meer educatieve uitdaging, leert sociale omgangsvormen en schiet met gigantische sprongen vooruit. Thuis begrijpt ze veel beter dat je soms op je beurt moet wachten als je iets superleuks te vertellen hebt. Ze trekt zich regelmatig terug met een kleurboek en potloodjes en kan dan uren tekenen. Maar je ziet haar ook anders reageren naar haar zusje toe, met meer begrip. 

May aan de andere kant kreeg eindelijk de kans om onder het beschermende juk van haar elf maanden oudere zus vandaan te kruipen. Mooi om te zien! Weliswaar betekent dat ook dat ze wat bijdehanter is geworden naar ons toe en meer praatjes kreeg, maar tussen hen zien we steeds meer die oersterke, hechte zussenband waar we op hoopten. Ze spelen samen, kletsen met zijn tweetjes heel wat af (soms hilarisch om naar te luisteren) en komen voor elkaar op. 

Ro en ik genieten meer dan ooit. Het is zo bijzonder om te zien hoe ze hun weg samen vinden of na schooltijd toegeven dat ze de ander hebben gemist. Bovendien hebben ze nu meer ruimte om hun eigen persoonlijkheden te ontwikkelen. Het is, vermoed ik, net even anders dan met een tweeling die onafscheidelijk is. Doordat ze iets minder dan een jaar schelen, hebben ze daarvoor iets meer ruimte nodig. En het doet ze goed. 

Dus mocht je in een soortgelijke situatie zitten: hou hoop! Er komt beterschap 😉 

Hoeveel jaar schelen jullie kindjes? En hoe gaan ze met elkaar om?

Author: Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

2 Replies to “Column | Hoe gaat het nu Rose op de basisschool zit?

    1. Ja het is echt heel prettig. Voor henzelf trouwens ook, ze doen veel leuker tegen elkaar en nemen het meer voor elkaar op. Hun gesprekken zijn ook anders. Ik denk dat Rose lange tijd het gevoel had voor haar zusje te moeten opkomen en dat die laatste op haar beurt nu meer bewegingsvrijheid heeft. Fijn om te zien in elk geval!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge