Column | Hoe die gezondheidsmanie toch nog goed voor de lijn is

GEZONDHEID! – Ik ben groot liefhebber van lekker eten, maar de rest van de wereld lijkt daarin steeds meer te veranderen. Bitterballen en roze koeken maken plaats voor biologische geitenkaas en glutenvrije wraps of borrelglaasjes gefermenteerde yoghurt en geconfijte vruchten. Ben ik echt de last man standing die daar meestal helemaal geen zin in heeft?

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar het valt mij in elk geval de laatste tijd steeds vaker op dat lunches buitenshuis niet langer zijn wat je ervan verwacht. Ter nuancering: ik zit niet dagelijks buiten de deur, maar de georganiseerde lunches die ik meemaakte, lijken een massale verandering te ondergaan. 

‘Vroeger’, om maar even te doen alsof ik al eeuwenlang meega, bestond dat namelijk slechts uit een paar simpele dingen: belegde pistoletjes met ham of kaas of, als je echt mazzel had, boerenbrood met goede kroketten en water, cola of een wijntje erbij. Niks geks toch?

Maar de laatste tijd is het anders. Je wordt om de oren geslagen met allerlei illustere tapenades, quinoasalades, truffelmayonaise, brandnetelkaas, verse tonijnsalade, glutenvrij brood, troebele appelsap van de eerste persing, vegan pompoenquiche, water uit een grote kan vol vruchten en geitenkaas met vergeten paddestoelenmix. Laten we zeggen dat ik de snack tag niet voor niets bedacht…  Het voelt een beetje alsof geen belegsoort meer kan bestaan zonder toevoeging van een extra zelfstandig of bijvoeglijk naamwoord. Wat is het volgende? Zongedroogde hazelnootpasta? Hagelslag van de eerste lichting?

Waar ik naartoe wil? Ik heb nu al een paar keer hongerig in de auto naar huis gezeten omdat ik aan de lunchtafel gewoon niks lekkers zag. En dan is misschien nog wel het ergste van alles dat ik die ochtend nog extra zuinig aan deed tijdens het ontbijt ‘omdat ik mezelf niet wilde overeten’ #FML!

Maar daar hoef ik dus tegenwoordig absoluut niet bang meer voor te zijn: ik eet namelijk praktisch niks meer. En op de terugweg nog langs de Mac rijden om 15.00 uur ‘s middags vind ik toch een brug te ver (gelukkig, anders was ik nu alsnog 100 kilo zwaarder). Al is het best een beetje afzien, zo’n dag op één boterham met pindakaas. Ja, ik eet elke dag gewoon ouderwetse boterhammen met gluten en waarschijnlijk heul veul rommel volgens gezondheidsfanatici – zolang de voorraad ten minste nog strekt. 

Ik vraag me af wat precies die omslag veroorzaakte. Waarom moet alles zo hip, happening & healthy zijn? Heus, ik mag een wat lastige eter zijn, geef ik eerlijk toe, maar ik eet best een hapje over de grens en vind het ook helemaal geen probleem om nieuwe dingen te proberen. Alleen is mijn persoonlijke conclusie vooralsnog dat ik:

  • de voorkeur nog altijd geef aan simpele broodjes kaas en ham (en daar mag best een beetje sla op zitten voor het idee, maar liever geen dikke laag smaakloze tapenade)
  • vind dat heel veel hip (vaak vegan) voedsel kraak noch smaak heeft (waardoor het niet alleen een crime is om weg te werken, maar vier uur nog steeds stukjes verloren-groenten-mix tussen je kiezen hebt zitten)
  • troebele appelsap best oké vind, maar water vol los fruit echt de grootste voedselverspilling ooit (als we dan toch uit milieutechnisch oogpunt anders gaan eten, wat is dan de gedachte hierachter?)

Misschien een hoog wat-de-boer-niet-kent-dat-vreet-hij-niet-gehalte, dat weet ik ook wel. Aan de andere kant vraag ik me nog steeds oprecht af of iedereen wel zo zit te smullen als hij doet voorkomen. Proeven al die mensen soms iets anders dan ik? Hebben ze stiekem kruidenpotjes in hun tas verstopt zitten om het nog wat smaak te geven? Vinden ‘zij’ dat eten vooral functioneel moet zijn en is smaak daaraan ondergeschikt? Of gaan ze gebukt onder groepsdruk en doen ze maar alsof het heerlijk is, zodat niemand buiten de boot valt?

Want tussen ons gezegd: ik ben doorgaans een groot voorstander van goed, biologisch eten, vind het ook belangrijk dat we rekening houden met de aarde en werk graag mee aan een betere versie voor onze kinderen. Alleen geloof ik oprecht niet dat het eten van allerlei (te) droge hammetjes en spannende tapenades je daar heel hard bij helpt.

Sterker nog, waarom jezelf geweld aan doen met broodjes die naar karton smaken, als je met weinig middelen iets heerlijks op tafel kan zetten? Denk maar aan de Italianen: pasta koken, beetje olijfolie en wat tomaatjes, verse basilicum en je hebt een heerlijk gerecht. Hoef je bijna niks voor te doen en smaakt zoveel beter dan zelfgebakken plat brood met zonnebloempitten. Nou ja. Vind ik dus. Ik begin mezelf steeds meer the last woman standing te voelen in een wereld die wat eten betreft veel hipper is dan ik ooit zal worden.

Eén voordeel: ik ben nog nooit zo snel een kilo kwijtgeraakt als de afgelopen tijd… Misschien moet ik thuis ook dit soort toestanden op tafel zetten, weet ik zeker dat ik komende zomer voor het eerst sinds jaren bikini-proof ben!

Omarm jij de nieuwe gezondheidsmanie met plezier en vind je het oprecht heerlijk? Of trek je ook je wenkbrauw op wanneer je groepen vrouwen opgetogen gilletjes hoort slaken omdat ze hier ook avocadosla met zeewier en walnoten hebben?

Afbeelding, Antonina Falsova – Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

3 Replies to “Column | Hoe die gezondheidsmanie toch nog goed voor de lijn is

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge