Column | En toen lag ik ineens op de grond…

‘Was het niet zo dat als je schuin de stoep opgaat, je makkelijker uitglijdt?’ Mijn gedachten filosoferen nietsvermoedend verder terwijl mijn achterband inderdaad opzij begint te glijden. In een reflex steek ik mijn linkerbeen uit om de val te breken. Het enige waar ik aan kan denken, is mijn kleine meisje dat hulpeloos achterop zit – vastgesnoerd in haar stoeltje. De grond is hard.

Binnen een paar seconden staan er gelukkig drie volwassenen om me heen. Klaar om me te helpen. Waar ik vroeger eerst zou kijken of niemand me gezien had, was ik er dit keer dus heel blij mee. Ze halen May uit haar fietsstoeltje die, nadat ze van de schrik bekomen is, gelukkig niks mankeert. Met enige hulp sta ik op, hinkepoot richting de overkapping bij de snackbar en merk dat staan redelijk gaat. Maar toch, wat voel ik me stom! Waarom luisterde ik niet gewoon naar dat innerlijke stemmetje? Had ons in elk geval een val gescheeld.

Na afloop reken ik me (te) rijk. We doen nog wat boodschappen bij de Hema, ik fiets richting de peutergym en weer naar huis, haal Rose op en plof na de lunch neer op de bank. Maar al snel voel ik mijn been stijver worden. Bewegen wordt lastiger tot ik helemaal niet meer kan lopen. En dat is dan weer net even iets waar ik niet zo goed in ben: accepteren dat ik me niet goed voel. Dan verzand ik in een soort (wo)manflu en word een soort notoire klager.

  • Niet normaal joh, zoveel pijn als het doet.
  • Het is in elk geval niet gebroken. Ik lees hier via Google…
  • Ik moet rust houden.
  • Schat, sorry hoor, maar zou je even iets te drinken willen pakken? Ja, thee graag. Nee, die andere.
  • Poeh, zou iemand een koelelement willen pakken uit de vriezer?
  • Dank je. En nog zo’n handdoekje eromheen? Fijn!
  • Ik hoop maar dat ik snel weer kan lopen.
  • Ja, niet dat ik het er nu steeds over wil hebben hoor, maar…

‘s Avonds bel ik mijn vader en overdrijf dat de rigor mortis is ingetreden. In mijn knie althans, want echt, ik kan geen centimeter meer lopen zonder te hinken. OkΓ© en zonder meubels te moeten vasthouden. ‘Zou toch maar even naar de dokter gaan,’ adviseert hij – net als mijn moeder. En zo komt het dat ik donderdagochtend plaatsneem bij de huisarts.

‘Slik je pijnstilling?’ vraagt ze me, want mijn kniebanden zijn verrekt. Ik moet er direct mee beginnen: vier keer per dag twee paracetamol, als het te veel pijn doet ibuprofen. Daarnaast mag ik krukken halen om mijn been te ontzien, moet ik koelen om het vocht te doen slinken en verder vooral mijn knie hooghouden. En ik moet eerlijk zeggen: soms zit je weleens in zo’n ratrace dat je verlangt naar zo’n moment waarop je compleet beperkt bent in eigenlijk alles. Maar nu is het zover en ik zweer het je: er is niks aan.

Want aan de ene kant is het prettig hoor, als je even niets hoeft. Maar niet in deze staat! Niet als je peuter en kleuter balanceren op een stoel en elkaar er vanaf vechten om een broodtrommel. En ook niet als je wil dat iedereen opschiet, maar de kleinste twee meisjes een bak vol speelgoed omkiepen. Of wanneer ze naar bed moeten. Als je moet plassen. Ineens zijn de simpelste handelingen een enorme uitdaging.

Gisterochtend mocht ik terug naar de andere huisarts. Er is weinig verbetering. Hij bevestigde dat mijn binnenband inderdaad een flinke opdonder heeft gekregen en ik rust moet houden zolang nodig. Het komt vanzelf goed. Gelukkig krijg ik zoveel lieve hulp vanuit mijn omgeving, waarbij bijvoorbeeld Rose naar school wordt gebracht en thuisgebracht. Maar eerlijk is eerlijk, ik kijk uit naar de dag dat ik weer gewoon kan lopen!

Heb jij weleens iets gehad waardoor je tijdelijk niks kon? Hoe ging jij daarmee om?

Volg jij Lotus Writings al op Facebook, Instagram en Pinterest?Β 

Afbeelding, pathdoc- Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (13), Rose (5) en May (4).

6 thoughts on “Column | En toen lag ik ineens op de grond…

  1. Allereerst beterschap met je kniebanden! Een blessure komt nooit uit en kan knap lastig zijn.
    Maar moest wel een beetje lachen om je vraag onderaan je artikel. Niks kunnen? Dan moet ik er wel heel erg slecht aan toe zijn en dat heb ik nog niet meegemaakt.

    1. Dank je, ja het is knap onhandig! En dat is natuurlijk niet letterlijk bedoeld. Het is niet dat je echt niks kan, maar vergeleken met normaal wel bijzonder weinig. Zeker als het gaat om zorgen voor de kinderen πŸ˜‰

  2. Ai wat naar. Ik moet terugdenken aan mijn knie-operatie van alweer een flink aantal jaren terug. Inderdaad, alles op krukken. Niet kunnen autorijden. Oefeningen doen. En eigenlijk verder vrij weinig kunnen. Gelukkig was dat in de periode dat we nog met zijn tweetjes waren. Want met een kind (of meerdere kinderen) lijkt het mij nog veel lastiger. Beterschap!

  3. Oef, beterschap. Niets hoeven is toch iets heel anders dan niets kΓΊnnen. Zelf eens mijn enkel verzwikt en ook 2 weken met krukken gelopen, pffff frustratie alom, want wat wil je dan ineens veel wat je juist dan dus helemaal niet kan. Hoop dat het snel beter gaat, maar doe voorzichtig want dit soort blessures moeten wel goed genezen anders kan je er lang last van houden!

    1. Haha ja precies dat is het idd, ineens wil je wat niet meer gaat. En ja dat is waar, probeer rustig te doen Γ©n goed naar mn lichaam te luisteren. Je leert er weer van in elk geval!

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten