Column | Het verhaal achter ons Pinterest (im)Perfect leven

Ik las laatst dat jongeren vaker depressief raken omdat een deel van de online wereld bestaat uit de perfecte plaatjes. Om Pinterest even als voorbeeld te nemen: ik vind dat persoonlijk één van de meest positieve social media. Alleen geldt ook dat je maar een willekeurig rondje hoeft door te klikken en iedereen een interieurdesigner, topvisagiste, chef-kok of DIY-koning is. En dat zijn nu net de dingen waar ik persoonlijk niet zo goed in ben. Genoeg redenen om je neerslachtig door te kunnen voelen. 

Misschien overbodig om mijn schmink blunder er maar weer eens bij te pakken, maar dat is aan de andere kant wel het perfecte voorbeeld wat mij betreft om je te laten zien wat er gebeurt als je mij laat DIY-en. En ons huis is een allegaartje van spullen die nog steeds niet allemaal ‘eigen’ voelen. Ik wil ook zo’n relaxte slaapkamer met Ibiza-feel, die regelrecht uit de VT Wonen had kunnen komen. Wat mijn make-up betreft, roep ik zelf om het hardst dat ik puur natuur het mooist vind – maar toch zou ik er graag eens zo mooi uit zien als de vrouwen op die plaatjes. Kortom, ik begrijp ergens wel dat het idee, dat je zelf stukken minder meeslepend en succesvol leeft als de mensen achter die plaatjes, deprimerend kan zijn. Maar vaak zit er toch een verhaal achter.

Laatst ondervond ik namelijk aan den lijve hoe fake zo’n plaatje kan zijn. Ik kreeg een fantastische samenwerking en mocht zelf invulling geven aan onze borrelplank. Dat leidde tot heerlijke hapjes, maar ook een flinke portie hoofdpijn: voor de hele tafel er nonchalant uit zag én goed op de foto stond, was ik een halfuur verder. Of eigenlijk een uur, als je meerekent dat ik nog naar mijn ouders moest rijden voor een fles witte wijn en de hapjes nog in elkaar moest flansen.

En natuurlijk: mini mozzarella en tomaatjes op een stokje prikken vereist geen hogere wiskunde. Zelfde geldt voor het proppen van zo’n klein mozzarella bolletje in je mini peppadew. Echt, kind kan de was doen én de smaak is behoorlijk goed. Maar tegelijkertijd kreeg ik de fles wijn bijna niet open, puzzelde ik of de kurkentrekker beter links of bovenaan in het midden kon liggen en sprenkelde lukraak wat rucolablaadjes over het geheel voor wat meer nonchalance.

Niet veel later zaten we dus in Huize Lotus Writings met een goed gevulde borrelplank voor onze neus, inclusief venkelworst, verschillende hammetjes en gemarineerde olijven. En die fles wijn dus, die ik van ellende het liefst ter plekke had leeggedronken. Want wat was het een strijd om de ‘pefecte’ foto te maken van een borrelplank die eruit moest zien alsof dit ons leven is. Alsof we altijd decadente hapjes eten tijdens Temptation Island in plaats van een zak chips of chocolademuntjes die je uit een vergeten hoekje van je keukenkastje peutert.

Wat ik maar wil duidelijk maken: terwijl de buitenwereld verlekkerd kon kijken naar een foto die – in alle bescheidenheid – gelukkig wel goed gelukt was, zat ik uitgeblust op de bank te kijken naar wat Tim nu weer had gedaan om zijn Deborah te kwetsen en Cherish op volle kracht te verstikken. Zo makkelijk is het dus om een perfect beeld van je leven op te roepen. En natuurlijk: de hapjes waren heus heerlijk en ik weet zeker dat we dit nog eens gaan maken; wijn staat ook weleens vaker op tafel dan alleen voor de foto. Alleen komen werkelijkheid en het beeld dat je van je leven schetst in dit soort gevallen dus totaal niet overeen.

Ik vertel Ro over deze column en hij begint te lachen. ‘Dat geldt niet alleen voor die ene foto hoor. Soms zit ik je weekoverzicht te lezen en, hoewel ik daar dan toch echt bij was, dan voelt het veel spectaculairder dan voor mij op dat moment zelf.’ Ook mijn Insta Stories zijn iets mooier dan de werkelijkheid. Als hij op zijn werk zit en allemaal foto’s voorbij ziet komen van een lachende moeder, knutselende kinderen en een tripje naar de boerderij, verwacht hij thuis te komen in een sfeer waar Kumbaja My Lord nog een puntje aan kan zuigen. Maar vaker dan eens trof hij mij vermoeid in een hoekje van de bank met mijn gezicht op onweer, nadat ik de zoveelste ruzies tussen twee peuters heb moeten beslechten.

Tja, dát echte leven zal ik niet zo snel online gooien. Wel in woorden hoor (ik blog vaak genoeg over de minder leuke kanten van ouderschap, zoals het moment waarop ik ruzie maakte in het openbaar, dat ik helemaal geen leuke moeder ben als de kinderen zich grieperig voelen en dat we best weleens klagen over de kinderen), maar in beeld veel minder. Toch iets met die vuile was die ik liever lekker verstopt hou in de wasmand. Is dat erg? Dat geloof ik niet zozeer. Ik pleit dan ook niet voor een wereld waarin je alleen maar ‘echte’ beelden ziet, zoals sommige anderen, want ik kan me juist ook verlekkeren aan mooie plaatjes en daar inspiratie uit halen voor ons eigen huis en leven.

In het geval van het opvoedkundige vraagstuk en voorkomen van een vroegtijdige depressie is het misschien beter om te laten zien aan de hand van een praktijkvoorbeeld hoe het online leven zich verhoudt tot de echte wereld. Dat mama een uur bezig is met het samenstellen van een nonchalante foto; schrijft over onze heerlijke uitstapjes en niet over die urenlange klaagzang in de auto en dat Pinterest Perfect keihard werken is. Dan komt het vast wel goed met de komende generatie 😉

Stoor jij je aan de perfecte plaatjes?
Voel jij je er weleens onzeker door of vind je het juist inspirerend?

Author: Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

3 Replies to “Column | Het verhaal achter ons Pinterest (im)Perfect leven

  1. Ik denk dat je het heel goed doet. Zolang je dicht bij jezelf blijft en je blog niet een soort alterego is die je leven overneemt, trek je het juiste publiek. Af en toe een klaagverhaal en af en toe mooie gestylde plaatjes zijn de blogs waar ik terugkom. Echte mensen met mooie plaatjes.

  2. Als bloglezer hou ik van blogs die mooi maar eerlijk zijn. Als blogger weet ik dat die balans heel moeilijk te vinden is. 😉
    Een blog dat alleen maar klaagverhalen (al dan niet grappig bedoeld) bevat, verdwijnt meestal snel weer van mijn leeslijst. Maar blogs die vol staan met alleen maar prachtig gestyleerde plaatjes en positieve verhalen lees ik ook maar sporadisch. Soms is het inspirerend, maar op de lange termijn zorgt het er voor dat ik mezelf minderwaardig ga voelen. Of het gaat gewoon vreselijk irriteren (afhankelijk van hoe mijn zelfvertrouwen op dat moment is).
    Op mijn eigen blog ben ik heel erg zoekende naar de juiste balans, maar meestal vertel ik niet wat zich achter de schermen afspeelt. Vooral omdat het negen van de tien keer niet mijn verhaal is, maar dat van familieleden.
    Ik heb wel gemerkt dat sommige mensen daardoor denken dat mijn leven een perfecte combinatie van breiwerkjes, boeken schrijven, tuinieren en een keurig huishouden is. Tja… dat klopt dan weer niet helemaal (understatement) 😉
    p.s. je foto is goed gelukt!

  3. Het blijft lastig, soms zet ik bij een foto wel wat het met zich meegebracht heeft: stress, tig keer iets proberen of dat m’n dag ruk was. Ook op stories probeer ik het weleens te delen wanneer het een zware dag was. Ik krijg er standaard veel reacties op van andere moeders. Maar de foto’s zelf blijven “mooi”. Het oog wil ook wat denk ik.
    Kimberly onlangs geplaatst…Shoplog | 3 paar nieuwe schoenenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge