Column | 600 kilometer rijden? Doen we effe… Toch?

ROADTRIP – Afgelopen week reden June en ik in totaal bijna 1300 kilometer in een paar dagen tijd. Hoewel ik niet bang ben uitgevallen in de auto, bleek het toch allemaal iets spannender dan gedacht…

Angst om te rijden heb ik niet. Na rondritjes over Kreta en door de ijzingwekkende heuvels van Fuerteventura geloof ik persoonlijk ook dat niet veel me nog stress kan bezorgen. Dus voor onze trip richting het zuiden van Duitsland draaide ik mijn hand niet om. Dat zou ik wel eventjes doen. Eigenlijk bleef ik zo overtuigd van mijn eigen kunnen tot de ochtend van vertrek.

Plots schieten de doemscenario’s door mijn gedachten, alsof ik de doos van Pandora zojuist met geweld heb opengetrokken. Want wat als we halverwege de route dankzij slaaptekort en vermoeidheid in felle ruzie uitbarsten en ik dat ene ravijntje daardoor mis? Of wat te denken van sukkelend door Belgisch laagland rijden en overmand door slaaptekort rond Antwerpen al de achterkant van de file inrijden? En natuurlijk de rechtstreekse gevolgen hiervan: weet Ro eigenlijk wel welke muziek ik op mijn uitvaart zou willen? Sterker nog, heb ik daar zelf al eens serieus over nagedacht? Bovendien groeien de kinderen dan op zonder moeder. Of zou June de rest van haar leven geplaagd worden door onterecht schuldgevoel als zij wel levend uit de auto mocht stappen. Je zou voor minder je reis afzeggen…

Zuchtend kijk ik naar mijn spiegelbeeld en schuif mijn zonnebril in mijn haar. ‘Wat ben je toch een onverbeterlijke piekeraar,’ lijkt ze te willen zeggen. Ik kon als klein kind namelijk al tot in detail voorstellen dat ons huis per ongeluk zou afbranden als we een dagje weggingen. Of dat ik anderen nooit meer zou zien na die ene reis die ze wilden gaan maken. Tijdens geschiedenislessen ging ik zo op in de gruwelijke verhalen dat ik na afloop precies wist hoe ik me voelen als vrouwelijke slaaf tijdens de Romeinse tijd. Als schrijfster is die tomeloze fantasie natuurlijk fantastisch, maar in het dagelijks leven soms best een last. Zou ik de enige zijn die zo doordraaft?

Want echt: laat me een stukje in het donker over straat lopen en voor ik het weet bedenk ik daar een heel horrorscenario bij:

Hij verroerde zich niet. Eén takje dat zou knappen onder de last van zijn gewicht en hij kon zijn hele plan overboord gooien, wist hij. Voorzichtig tuurde Hans langs de bladeren naar de jonge vrouw die voorbij wandelde. In zijn zakken brandde het mes. Eigenlijk was het hem al veel te lang geleden dat hij voor de laatste keer warm bloed over zijn vingertoppen had voelen lopen en hij verlangde intens naar het moment dat hij zou gaan uithalen. Ze keek schichtig om zich heen, alsof ze kon vermoeden dat haar lot over enkele minuten een dramatische wending zou nemen… 

Dat je zelfs in je eigen wijk ineens gespannen langs de bosjes loopt en nog maar eens extra kijkt of Hans daar niet met glinsterende ogen zijn mes voor de laatste keer slijpt langs die kei.

Terug naar de op handen zijnde reis. We zijn inmiddels gelukkig wel 34 jaar verder en ik ken mezelf een beetje. Die spannende, soms verschrikkelijke verhalen bestaan vooralsnog vooral in mijn hoofd. Daar moet je een beetje doorheen prikken, anders zou je nooit meer ergens komen. Hoe groot is immers de kans dat het écht misgaat onderweg? En als het gebeurt, tja, dan doe je er weinig tegen. Ik besluit er maar op te vertrouwen dat iedereen weet dat ik heel veel van ze hou en hoop dat mijn eventuele uitvaart een drukbezocht evenement mag worden 😉

Vierhonderd kilometer verder besef ik me net dat het best lekker gaat. De wegen vallen me mee, ondanks dat we off-road gingen om de tolwegen te ontwijken. Maar dan neemt de weg, ergens tussen twee Franse dorpjes in, een gigantisch steile duikvlucht naar beneden. We gaan nogal hard en racen via een klein bruggetje naar de andere kant, waar we opnieuw omhoog moeten. Mijn hoogtevrees speelt op en enigszins benauwd doe ik in gedachten een schietgebedje op de goede afloop.

Een blik opzij beantwoordt mijn eerdere vraag of ik de enige ben die zover doordraaft. Naast me zit een puber zacht te murmelen en ze oogt wat bleekjes wanneer ze naar het dal onder ons kijkt. Ik grinnik: de appel valt niet ver van de boom zo te zien. Gelukkig hoeven we ons in Europa-Park zelf geen zorgen te maken over gekke ongelukken, vertelt Henk Groenen (vertegenwoordiger van het attractiepark in de Belenux). Omdat het park namelijk ook als showroom fungeert van MACK Rides kan je niet veiliger genieten van alle verschillende achtbanen dan hier. Ik haal opgelucht adem. De heenreis overleefd, het park moet ook goedkomen.

Nu de terugweg nog…

Ben jij nuchter of soms ook zo’n dramaqueen?

 

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

12 thoughts on “Column | 600 kilometer rijden? Doen we effe… Toch?

  1. Ik ben een heel nuchter type aan de buitenkant, maar van binnen loop ik ook alle noodscenario’s na 😉 En autorijden, tja dat durf ik al helemaal niet laat staan 600 km!

  2. Wij rijden regelmatig stukken van 1000 km heen en 1000 km terug omdat ik ook veel in Oostenrijk ben. Inmiddels ben ik er best aan gewend maar eerste keer buitenlandse snelweg was wel eng

  3. Haha, heel leuk om te lezen!
    Ik denk altijd van mezelf dat ik kei nuchter ben, maar ik moet toegeven dat mijn inner dramaqueen soms wel eens naar boven durft te komen =D

  4. Ik denk dat je er gewoon nuchter in moet gaan en niet veel zorgen over moet maken vooraf. Zorg gewoon dat je spullen bij je hebt waarmee je ze lekker bezig houd en zo niet… tja dan heb jij en zij pech. Het kan niet altijd feest zijn.

  5. Wij hadden het ook even benauwd hoor om met onze kinderen naar Frankrijk te rijden. De 1 heeft ADHD en de ander kan gewoon niet stil zitten. Een ritje naar oma is al een ramp. Maar het ging goed. Zo goed dat we gewoon na de zomer weer gaan. En ik had er echt zo erg nachtmerries over dat we al bijna niet meer wilden gaan

  6. Stik! Drie keer besloten het niet te gaan lezen. Ik was al bang voor dit verhaal. Nu weet ik 1 ding in elk geval zeker. Ik controleer vandaag extra het gas, de deuren en ben nog voorzichtiger op de weg. Ja ik kan dit ook en ben ook nog eens gevoelig als dit wordt aangewakkerd

  7. Ik ben toch blij dat Henk niet in de bosjes langs de autobahn zat, en dat de echte Henk veel aardiger bleek.

    Ik vond het ook spannend maar echt alles meevallen!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten