Column | Bodyshaming: waarom ik nooit meer korte rokjes draag

BODYSHAMING – De eerste zonnestralen tonen zich en de rokjes worden automatisch korter. Bij bijna iedereen althans. Ik doe er niet aan mee: ondanks dat ik iedereen mooi vind zoals ze is, moet ik zelf niet aan blote benen denken. Dat heeft alles te maken met mijn zwangerschap, twaalf jaar geleden… 

Naar anderen toe ben ik pleitbezorger van de boodschap dat iedereen zijn lichaam zou moeten omarmen. Putjes, blubbers, strepen… Wat maakt het allemaal uit? Want hoewel ik esthetisch gezien heus niet ieder lichaam mooi vind, hoeft dat volgens mij ook helemaal niet. De kern – wie je bent en wat je doet – is namelijk veel bepalender voor je schoonheid. Die sporen van overgewicht, aanleg of operaties vertellen alleen een stukje van je levensverhaal.

Dat klinkt natuurlijk allemaal leuk en aardig in theorie, maar ergens onder de oppervlakte borrelt overmatige kritiek als het om mezelf draait. En dat besefte ik eens te meer toen ik laatst in de brandende zon aan het zwembad zat. Terwijl Rose en May lekker in het water plonsden en tienermeisjes (ogenschijnlijk) zorgeloos paradeerden in bikini, zat ik in mijn spijkerbroek. Mijn enkels net een randje zichtbaar, maar meer niet.

Het is dan ook geen wonder dat mijn benen nog lichter zijn dan porselein: ze zien nooit zon. Zelfs in de eigen achtertuin voel ik me onprettig, want stel je voor dat ergens iemand van bovenaf de tuin inkijkt. Die onzekerheid heeft allemaal te maken met mijn zwangerschap van June. In luttele seconden at ik mezelf erbij. Althans, gevoelsmatig. In feite was het een derde van mijn gewicht voor de zwangerschap – maar eerlijk is eerlijk: dat is gewoon veel.

Door die plotselinge, vooral gigantische, gewichtstoename scheurde mijn huid. Bij mijn buik, want bij de meeste zwangere vrouwen voorkomt, maar ook bij mijn benen. Zeker door de hoeveelheid vocht die ik vasthield, gingen mijn knieholtes en dijbenen er blijvend op achteruit. En ik zal mezelf niet snel cosmetisch laten corrigeren, maar één blik naar wat ooit mijn lange benen waren en ik weet gewoon weer zeker dat ik die dag geen shorts aantrek of kort jurkje.

Ik plof op het gras en kijk naar de vrouw verderop. Ze is minstens tien kilo zwaarder dan ik en haar stevige bovenbenen zijn getekend door cellulitis. Dat stoort haar in geen enkel opzicht zo te zien, want ze draagt een behoorlijk kort broekje dat weinig aan de verbeelding overlaat. ‘Waarom maak ik me dan zo druk?’ klaag/vraag ik aan de vriendin die naast me zit. ‘Geen idee. Sommige mensen interesseert het niks wat anderen van ze denken.’ Tja, dat is ook zo. Het is een prachtige vrouw, dus waarom jezelf pijnigen met een veel te hete lange spijkerbroek als het ook anders kan?

In elk geval voel ik me ook geroepen erover te bloggen, omdat ik wil weten hoe andere vrouwen hiermee omgaan. Maken zij zich ook zo druk? Denken ze er überhaupt over na? Zetten deze vrouwen zich gewoon resoluut over hun eigen gêne heen? Gaan ze juist extreem sporten en gezonder eten om te zorgen dat hun benen wél slanker worden en meer ‘rokjes-proof’?

Wie het weet mag het zeggen…

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

14 Replies to “Column | Bodyshaming: waarom ik nooit meer korte rokjes draag

  1. Tja, het is aan jezelf om het ene ongemak met het andere af te wegen: stikken van de hitte of tegen je (in jouw ogen) minder fraaie benen kijken.
    Mijn benen zijn ook echt niet de mooiste: dik, wit, paarse knieën, overal striae, zichtbare aders en littekens. Maar boven de 20 graden draag ik mijn jurkjes toch nog steeds het liefst zonder legging of panty.
    Maar misschien kun je voor jezelf een compromis vinden? Een maxijurk bedekt, maar is wel lekker luchtig. En vast heel fout, maar ik draag ook weleens driekwart leggings onder een jurkje. Zeker op de fiets voel ik me dan net iets meer aangekleed.
    Jacqueline onlangs geplaatst…EDS Gastblog AbelMy Profile

    1. Daar heb je inderdaad ook een goed punt hoor. En die maxijurken draag ik inderdaad wel. Vind ik vaak ook mooi staan; lekker zomers! En komende tijd ga ik maar werken aan een beetje kleur op mijn benen 🙂 Heb genoeg opbouwende woorden gelezen, toch fijn zo’n blog.

  2. Ik herken het wel, die schaamte, maar ik heb jaren geleden al besloten dat ik ondanks alle gebreken aan mijn benen toch graag in de zon wilde.
    Voor mij is de gulden middenweg een rokje dat boven mijn knieën komt, maar niet al te kort is. Dat verbergt de ergste plekken en aan de rest probeer ik maling te hebben.
    In bikini op het strand was wel een stap verder, maar als je daar om je heen kijkt, zie je dat er (bijna) niemand is met een perfect lichaam. En de mensen die mij opvallen als “mooi” zijn meestal de mensen die uitstralen dat ze hun lichaam accepteren.
    Op Curacao zie je heel veel vrouwen die, volgens de maatstaven die wij opgelegd krijgen, veel te dik zijn, maar toch strakke en korte kleren dragen omdat ze zichzelf mooi vinden. Dat probeer ik dan maar als voorbeeld te nemen…

    1. Is ook zo. Daar lijken vrouwen sowieso veel zelfverzekerder over hun uiterlijk. Die gulden middenweg klinkt goed. Eerst wel even wat kleur kweken hier 😉 Maar fijn om toch te horen dat ik niet de enige ben.

  3. Waarschijnlijk zie je het alleen zelf. Als ik naar je kijk, zal ik al die oneffenheden waarschijnlijk niet zien, maar alleen een prachtige vrouw die geniet van de zon.
    En jij denkt hoogstwaarschijnlijk hetzelfde over mij knokige knieën en uitstekende sleutelbeenderen die ik heel lang heb geprobeerd te verstoppen. Tot ik erachter kwam dat ik de enige was die ze zag…..
    Marijke onlangs geplaatst…Wat ik niet ga missen aan kamperenMy Profile

    1. <3
      Ik heb jouw knieën en sleutelbeenderen inderdaad nooit gezien als knokig. Je bent een prachtige slanke vrouw! (Met een prachtige slanke zus)

  4. Mjah… na heel veel kilo’s bijkomen, en 40 kilo afvallen, is mijn lijf ook niet wat het was toen ik 17 was. En dat zal het ook nooit meer worden.
    Neemt niet weg dat ik stapje per stapje wel leer van het te accepteren. Vroeger droeg ik, weer of geen weer, ook alleen maar spijkerbroeken. Daarna kwamen er 3/4-broeken. Tegenwoordig durf ik zelfs jurkjes en rokjes boven de knie aan, en om te sporten mag het zelfs nog wat korter, ik loop hard in shorts. En in een hardlooptop die mijn schouders en bovenarmen bloot laat, want ook daar hetzelfde verhaal: alles hangt los, alles ‘blubbert’. Mijn gevoel.
    Maar we zijn zelf onze ergste criticasters. Het is dus nooit zo erg als jij denkt dat het eruit ziet. Probeer het eens… stapje per stapje.. misschien lukt het wel, en kan ook jij binnenkort genieten van een straaltje zon en een zuchtje wind op de huid van je benen.

    1. Wat goed dat je voor jezelf op een gegeven moment die knop bent gaan omzetten. Aankomen en afvallen is inderdaad niet het fijnst voor je lichaam; aan de andere kant ben je wel goed en gezond bezig! En inderdaad.. Het is dat stomme stemmetje in je hoofd. Irritant!

    1. Nee, maar snap wel wat je bedoelt hoor. Ik heb dat inderdaad ook wel in het zwembad. Vind het toch minder leuk dan toen ik zo’n vijftien kilo lichter was 🙂 (en nog niet bevallen)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge