Collectanten met een tablet

Normen en waarden | Waarom ik niks geef aan collectanten met een tablet

COLLECTANTEN MET EEN TABLET – Tot de laatste week van 2017 had ik nog nooit een collectant gezien zonder het welbekende groene busje. Maar ineens leken ze het allemaal ontdekt te hebben. In een week tijd stonden twee jonge, gesjeesde ventjes aan de deur van een jaartje of twintig, die met hun tablet geld kwamen ophalen voor het goede doel. Ik snap het niet. Die ‘ouderwetse’ collectanten krijgen van mij altijd iets, ook als ik zelf weinig te besteden heb. Maar collectanten met een tablet? Nee, echt niet. Vandaag vertel ik waarom. Wat vind jij? 

Collectanten 5 jaar geleden

2012. De oudere vrouw belt aan. De regen slaat in haar gezicht, terwijl ze haar capuchon iets rechter trekt en me uitlegt hier voor Stichting Alzheimer Nederland te zijn – een goed doel dat ik een warm hart toedraag. ‘Ik haal geld op zodat we meer onderzoek kunnen doen naar die verschrikkelijke ziekte.’ Ze raakt me. Haar doorzettingsvermogen, liefde voor het vrijwilligerswerk dat ze doet en het feit dat de Hollandse herfst haar daar niet in tegenhoudt. Ik loop gelijk naar mijn portemonnee en ondanks dat ik niet veel te besteden heb, pak ik al mijn losse munten. Ze knikt dankbaar en geeft me een briefje namens de Stichting. 

Lees hier waarom ik een beetje ongemakkelijk word van de straatkrantverkoper

De collectant anno 2017

Cursusje ‘maak het persoonlijk’?

De gesjeesde student staat in zijn rode jas van de Hartstichting aan de voordeur. Als een kanon spuwt hij zijn verhaal mijn kant op. Zo nu en dan probeert hij mij in zijn verhaal te betrekken. Hij maakt het persoonlijk door te vertellen dat vooral vrouwen vage klachten hebben en daardoor hun hartaanval niet herkennen. Moet je net mij hebben natuurlijk, grootste hypochonder dat er rondloopt. Nog iets om me druk om te kunnen maken. Dan informeert hij quasi meelevend of ik ook iemand in mijn familie heb met hartklachten. Ik vraag me af in hoeverre dat relevant is voor hem persoonlijk en ontken. Hij klopt met veel misbaar af op de deurpost. ‘We willen het lot immers niet tarten!’

Of ik even wil doneren via de tablet

Na zo’n vijf minuten ratelen over hoe fantastisch het allemaal is wat de Hartstichting doet en hoe hard het geld nodig is, komt de vraag waarvan je wist dat zou komen. ‘Wil je misschien een kleine bijdrage doen? En we weten dat niet iedereen evenveel te besteden heeft, dus je mag het volledig naar eigen gevoel doneren.’ Hij tovert zijn tablet tevoorschijn en geeft aan dat ik alleen maar het bedrag hoef aan te klikken. Kind kan tegenwoordig blijkbaar de digitale was doen. Kleinste bedrag dat er lijkt te staan, is € 5,00. Hoewel ik hem best op zijn blauwe ogen vertrouw, heb ik gewoon niet zoveel met zo’n tablet. En ja, ik weet dat een collectebus vast makkelijker open te breken is en gevoeliger voor fraude. Maar dit vind ik dus ook niks.

Gemiste kans

Ik informeer of hij geen briefje voor me heeft met een nummer waarop ik kan storten. Want eigenlijk geef ik altijd wel wat aan collectanten. Zeker als ik het een goed doel vind. Maar dat is er niet. ‘Wij werken eigenlijk alleen met tablets,’ vertrouwt hij me toe. ‘O, ik niet,’ dien ik hem van repliek. En weg is hij. Geen pogingen me toch over te halen. Gemiste kans dus. Bovendien vraag ik me oprecht af of deze jongens op basis van commissie werken. Ik vind het eigenlijk erg dat ik kennelijk zo weinig vertrouwen heb in onze jongere medemens met studentikoos uiterlijk, maar het hele verhaal riekt naar een cursus ‘Hoe trek ik potentiële donateurs over de streep?’ Ik hou niet van het gevoel gemanipuleerd te worden: dan zet ik mijn hakken in het zand. En daarnaast druipt de commerciële instelling er vanaf, waar ik liever een ideaal had gezien.

Doneer ik nu alsnog?

Ik twijfel. Aan de ene kant vind ik het doel absoluut mooi. Tegelijkertijd moet ik nu zelf moeite gaan doen om het doel op te zoeken. Misschien heel mooi hoor, dat hiermee bomen worden gespaard en een tablet dus beter is voor het milieu. Maar ik werk toch liever met een briefje. Geloof dat het toch een beetje stugge ouderdom is die bij mij al lekker vroeg indaalt. En dat heb ik nu niet. Dus ja, ik vrees toch dat het voor de Hartstichting nu echt een gemiste kans is. Tenzij er binnenkort dus nog eens een lieve oudere vrouw aan de deur staat met een écht verhaal en een groen, rammelend busje.

Ik geef dus niet aan collectanten met een tablet

Is het een stukje nostalgie waardoor ik de oudere collectant gigantisch ophemel? Zie ik het verkeerd en is zo’n jonge jongen wel idealistisch? Is het een gebrek aan levenservaring waardoor hij nog niet de juiste toon kan aanslaan? Ik weet het allemaal niet, maar wel dat ik het gewoon heel zonde vind. Volgens mij kan je als goed doel veel meer bereiken met de juiste mensen. En zonder tablet.

Wat vind jij? Geef jij aan collectanten?
En maakt het dan nog uit of ze een tablet hebben?

Afbeelding – Shutterstock

Author: Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

20 Replies to “Normen en waarden | Waarom ik niks geef aan collectanten met een tablet

  1. Ik vind het altijd heel dubieus. Natuurlijk geef ik om goede doelen maar geld geven aan collectanten is de gemakkelijke oplossing. Wij leven in welvaart dus een drukke van die welvaart in de vorm van geld afgeven lijkt plots het hoogste goed. Terwijl je nauwelijks weet wat er exact met dat geld gebeurt. Voor mij voelt het als afkopen van het gevoel van schuld, onmacht en medelijden. Daarom sponser ik alleen acties waarvan ik weet dat het geld ook effectief naar het doel gaat of probeer ik zelf een handje toe te steken bv door mensen in mijn omgeving te helpen om rond te geraken, door zelf thuis iets te doen aan ecologisch leven en door bewuster stil te staan bij fysiek en mentaal welzijn.

    1. Interessante invalshoek. Snap wel wat je bedoelt ja, je weet het inderdaad niet echt en tijd of zin om het uit te zoeken heb ik niet. Jouw aanpak is in elk geval effectief en je ziet dat je daadwerkelijk mensen helpt; dat is prettig.

  2. Ik heb vroeger heel veel gegeven en gedoneerd, toen ik nog in vaste dienst was. Nu ligt dat wel even anders. Los van de tablet (houd ik ook niet zo van trouwens) gaat het mij meer om het type mensen (jong, blabla, luid pratend, populair) waarvan ik onlangs inderdaad hoorde dat ze op commissie werken. Heel irritant vind ik dat. Een goed doel is een goed doel. Ik heb zelf ook een of twee keer ‘gelopen’ voor het KWF en ik heb het gevoel dat vrijwilligers of mensen zoals die vrouw die je in het begin omschrijft veel meer ophalen dan de gesjeesde types zoals de jongen die je beschrijft. Op de een of andere manier zorgt het voor weerstand. Vaak zijn ze ook nog drammerig en dan ben je bij mij meteen klaar. Zonde, want ze schieten hun doel voorbij. Het goede doel zo gezegd. Dat zouden de organisaties zich wat beter moeten realiseren.
    Rory onlangs geplaatst…Ik zie aan je handen hoe oud je bentMy Profile

  3. Ik zeg tegenwoordig ook gewoon, kom maar met zo’n collectebus dan stop ik er wat geld in. Maar ik ga niet met de tablet geld overmaken.
    Dan maar ouderwets.

    Overigens loop ik zelf met zo’n ouderwetse bus voor een goed doel en krijg je wel regelmatig te maken met de mensen die geen contant geld meer hebben…. de keerzijde
    Marijke onlangs geplaatst…Uit eten in de middeleeuwenMy Profile

  4. Oooooh ik ben het zooo met je eens! Ik vind die tablet ook maar niks. En ja, meestal werken die gastjes op commissie basis. Doe mij maar gewoon een vrijwilliger met een busje aan de deur, al moet ik het (tijdelijk! echt waar!) even uit mijn dochters’ spaarpotje halen… ik gooi er altijd iets in.

  5. Vaak zijn die jongens, zeker als ze kelding aan hebben van ht goede doel, gewoon studenten in dienst. Ze verdienen een minimum per uur en krijgen inderdaad commissie over elke geslaagde transactie of nieuwe donateur. Vaak is het dan ook niet eenmalig 5€ maar maandelijk 5€ waar je dan aan vast zit.

    1. Ja dat dacht ik al. Vind dat toch gek, als je een goed doel wil steunen, dan hoor je dat toch vanuit je idealen te doen? Niet omdat je ervoor betaald krijgt. Gemiste kans van zo’n goed doel!

  6. Het excuus, waar of niet waar, van veel mensen is natuurlijk dat ze geen kleingeld in huis hebben. Door het doneren digitaal aan te bieden gaan ze eigenlijk met hun tijd mee. Ik heb er dus niets op tegen, maar wel als het minimal bedrag €5,00 zou zijn. Ik wil zelf bepalen hoeveel ik geef. Overigens hebben we sinds we hier wonen een Nee sticker. We hadden op een gegeven moment 3x per week iemand aan de deur en dat vind ik echt teveel.

    1. Vind het idd ook best een bedrag. En ik zou nog best 5 euro willen neerleggen, maar vooral als ik zelf de keus heb. Snap dat ze het willen omzeilen hoor, maar dit is toch ook niet de manier. 3 per week is echt veel! Dan vergaat je de lol van het doneren.

    2. Ik heb wel eens een (‘ouderwets’) vrijwilliger-collectant aan de deur gehad bij wie ik met een mobiel pin apparaatje een zelf gekozen bedrag kon doneren, dat is misschien wel een optie voor mensen die geen kleingeld in huis hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge