Waarom wij nooit naar het bos toe gaan

boswandeling

Herinneringen aan vroeger

‘Oma, ik zag een eekhoorntje!’ riep ik enthousiast. Ze glimlachte, liep naar me toe en kwam naast me staan. Ze tuurde met me mee door het glas van de tuindeur. Rond onze vakantiebungalow stonden hoge bomen, dichtbegroeide struiken en wat planten, ons nieuwe roodbruine vriendje hield zich wijselijk verscholen tussen het groen. ‘Weet je wat,’ stelde ze voor, ‘we gaan straks een fijne boswandeling maken en nemen de verrekijker mee. Misschien zien we hem nog eens!’

De boswandeling werd spannend!

We liepen door de schitterende bosrijke omgeving: opa, oma, mijn zusje en ik. Al miste ik die volledig, zo sterk was ik erop gebrand die ene eekhoorn nog eens te zien. Ik keek gespannen naar de boomtoppen, soms trok ik de verrekijker erbij. Maar tevergeefs, hij zat goed verstopt. Inmiddels begon het later te worden, het bos donkerder en we bleken verdwaald. De heenweg had ik helemaal niet opgelet, dus hoe we moesten lopen? Geen idee!

Ingebouwde GPS van een druif

Omdat ik zelf het geografisch vermogen van een druif heb wanneer ‘de weg terug’ onbekend is, was ik blij niet alleen te zijn. Toch maakte het me angstig. Wat als we nooit meer thuis zouden komen? Of in elk geval de nacht in het bos moesten slapen? (Ja, behoorlijk gevoel voor drama op mijn achtste – en dan vind ik het nog gek dat die meiden daar ook last van hebben…) Voor mijn gevoel was het bos immens groot. Gelukkig liet mijn lieve opa zich niet zomaar van de wijs brengen en we liepen al snel weer terug naar ons huisje.

Zelf herinneringen maken

Ik vind het best jammer dat we zelf nog nooit met de kinderen naar het bos zijn geweest. Tuurlijk, de plannen zijn er, maar voor ik het weet is de herfstvakantie weer voorbij en vergeet ik het. Pas tegen kerst besef ik dat we weer vergeten zijn te gaan. En ik kan van alles proberen: de kaplaarzen aanschaffen, datum prikken en bestemming uitzoeken, maar dan nog komen we niet verder dan een wandeling in het park.

Een beetje verdwalen

Stiekem hoop ik dat we toch ooit eens die kant opgaan en tijdens de boswandeling een beetje verdwalen. Dan kan June herbeleven wat ik ooit voelde en wie weet wat voor moois we dan tegen komen? Alleen moet Ro wel mee, voor het geval we écht van de weg raken. Aan mij hebben we immers niet veel.

Heb jij ook weleens zoiets dat je jezelf altijd voorneemt, maar wat er nooit van komt?

Volg Lotus Writings ook op Facebook, Instagram en Pinterest en blijf op de hoogte van handige tips en grappige columns!

Lees ook: 

De foto van de eekhoorn is afkomstig van Shutterstock

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten