Bloedverlies met 8 weken zwangerschap: mijn verhaal

bloedverlies tijdens de zwangerschap

Bloedverlies tijdens je zwangerschap leidt vaak tot paniek. Soms terecht, maar niet altijd. In deze blog vertel ik mijn verhaal. Ik verloor namelijk met 8 weken zwangerschap bloed. Over paniek, vertwijfeling, verdriet en angst.

Zwanger op vakantie

Geen zin in een eenzame jaarwisseling

Mijn vriend Ro ging dat jaar naar Suriname. Zijn ticket was al maanden daarvoor geboekt, dus ver voor we ontdekten dat ik zwanger was. We besloten desondanks alles door te laten gaan. Mij leek het eigenlijk ook wel lekker om er even tussenuit te gaan. Ik was doodop en had behoefte aan een flinke portie zon. Op een ochtend besloot ik het ook maar gewoon te doen. Ik vroeg mijn ouders of ze zin hadden mee te gaan en na hun akkoord boekten we vier tickets naar Lanzarote. ‘De jaarwisseling vieren op een zonovergoten eiland’ kon gelijk van mijn Bucket List!

Ik voelde me niet zo goed

Vlak voor vertrek voelde ik me niet zo lekker. Mijn buik deed zeer, maar ik probeerde het te negeren. Ik weet het aan de spanning voor het vliegen en misschien mijn vermoeidheid, dat eerste trimester. Ik probeerde me ergens anders op te focussen: ik ging immers lekker op vakantie!

Eenmaal aangekomen, maakte Lanzarote direct alle beloftes waar. Het is er schitterend. We kregen een mooie villa met zwembadje voor de deur, zaten dichtbij het strand en hadden jaloersmakend mooi weer, terwijl Nederland in de regen zat. Al snel vergat ik mijn zorgen weer en begon te genieten.

DSC_0976


Bloedverlies tijdens de zwangerschap (8 weken)?

Een beetje bloed op de handdoek

Die middag droogde ik me na het zwemmen af in de badkamer. Er zat wat bloed op de handdoek. Ik voelde paniek, wilde huilen, maar tegelijkertijd ook niemand ongerust maken. Mijn ouders en June waren namelijk zo ontzettend blij met de zwangerschap en het leek me verschrikkelijk ze verdriet te moeten doen als dit misging.

Was het foute boel?

Ik probeerde mezelf te troosten: misschien zou het meevallen? Wie weet was het gewoon een bloedvaatje dat geknapt was? Of zou het toch een aankomende miskraam zijn? Wie weet had ik gewoon niet moeten gaan vliegen? Ik zag allerlei doemscenario’s voorbij flitsen en een rondje Google maakte me er niet geruster op.

Het bloedverlies met 8 weken zwangerschap hield aan

Geen contact met de verloskundige

Waar ik in Nederland waarschijnlijk allang even contact had opgenomen met de verloskundige, ging dat op vakantie niet. Het bloedverlies bleef echter wel aanhouden al die tijd. Soms bruinig, een andere keer lichtroze. De ene keer iets meer dan de ander trouwens (en al was het per saldo niet heel veel, wel genoeg om me een behoorlijke dosis stress te bezorgen).

Afwachten hoe de zwangerschap zou verlopen

Ik moest op vakantie afwachten hoe de zwangerschap zou verlopen. Al die tijd wisselden angst, verdriet en wanhoop elkaar af. Hoe kon ik dit verborgen houden als het nodig was voor de anderen? Ik was inmiddels al zover dat áls het mis zou gaan, ik dat allemaal het liefst in Nederland zou beleven. In mijn eentje, als ik dan toch nog een wens mocht uitspreken.

Terugvliegen met bloedverlies

Tijdens de terugvlucht leek ik weer iets meer bloedverlies te hebben. Zou het dan toch? Ik durfde onderweg nauwelijks nog te gaan plassen, elke keer bang dat het foute boel zou zijn en ik me niet meer groot kon houden. Gelukkig hoefde ik niet heel lang te wachten op de termijnecho: die stond sowieso al kort na aankomst gepland.

De termijnecho: een goede zwangerschap?

Alleen naar de echo

Zenuwachtig stapte ik de verloskundigenpraktijk binnen. Ro zat nog steeds in Suriname en zou pas de maandag daarop thuiskomen. Het bloedverlies was inmiddels weliswaar gestopt, maar helemaal gerust was ik er niet op. Ik had verschillende nachtmerries. Dan moest ik naar een echoscopiste die vervolgens onvindbaar bleek. Of ze zette het apparaat op mijn buik, waarna ik direct wakker werd.

Een flikkerend stipje

Ik durfde dan ook bijna niet te kijken naar het scherm toen ik eenmaal op de stoel zat. De verloskundige smeerde warme gel op mijn buik en begon te zoeken. En daar, weliswaar klein, zag ik tot mijn grote opluchting een flikkerend stipje. Een kloppend hartje! Onze baby zat er nog, levend en wel! Voor het eerst sinds weken ontspande ik weer.

Ik was overdonderd toen ik bloed zag. Heb jij weleens last gehad van bloedverlies tijdens de zwangerschap?

Volg Lotus Writings ook op Facebook, Instagram en Pinterest en blijf op de hoogte van handige tips en grappige columns!

Lang twijfelde ik of ik dit blog wel wilde plaatsen. Hoewel ik doorgaans best persoonlijk ben in wat ik schrijf, vond ik het toch te lastig. Te kwetsbaar misschien ook. Maar toen zag ik een stuk van Nicole, over haar schrik om bloedverlies tijdens de zwangerschap (weliswaar in haar urine) in de vierde maand.

Diezelfde dag las ik ook Anna’s blog, die vanwege een voorliggende placenta last had van onverwachts bloedverlies tijdens de zwangerschap. Ik besloot toch door te zetten en te vertellen wat mij gebeurde. Uiteindelijk betekent bloedverlies tijdens de zwangerschap gelukkig niet altijd slecht nieuws. 

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

7 thoughts on “Bloedverlies met 8 weken zwangerschap: mijn verhaal

  1. Oef, wat een schrik! Dat snap ik heel goed. Ik heb geen van de drie zwangerschappen bloed verloren, maar weet wel wat de verloskundige telkens zei, bij bloedverlies altijd contact opnemen. Het hoeft niets te betekenen, maar beter altijd even controleren, zei ze. Vond ik altijd heel geruststellend.

    1. Gelukkig!
      Ja het is zeker een schrik. Vooral die eerste maanden. Uiteindelijk was het gelukkig loos alarm. Lijkt me helemaal vreemd als je wel gewoon negen maanden lang menstrueert. Kan me voorstellen dat sommige vrouwen daardoor volledig missen wel zwanger te zijn.

  2. Deze keer zat er dus bloed in mijn urine. Geen enge dingen gelukkig. Tijdens de zwangerschap van Spencer (ons zoontje) heb ik aan het einde een paar keer bloed verloren en dat vond ik ook heeeeeeeeeeeel eng. Gelukkig is het allemaal goed gekomen. Ik snap de angst helemaal hoor, je schrikt je toch kapot.

    1. Ik heb het even aangepast. Maar inderdaad gelukkig niets engs. En ja je schrikt zeker, ik had het de laatste zwangerschap ook op het laatst. Mijn baarmoedermond was aan het tekenen, maar wist ik veel… Nee het is geen beste combinatie en ben echt blij toe dat er soms niets geks aan de hand is.

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten