Verminder bekkenklachten na de bevalling met deze tips

Doordat ik binnen elf maanden twee keer beviel van een prachtige dochter, kreeg mijn lichaam het flink te verduren. Ik had niet alleen last van bekkenklachten tijdens de zwangerschap, maar ook na de bevalling. Pas op het moment dat ik viel, besefte ik dat ik hulp moest zoeken. In deze blog vind je waar bekkenklachten tijdens of na de zwangerschap vandaan komen en wat je zelf kunt doen om de klachten te verminderen. 

Bekkenklachten tijdens de zwangerschap

Om je lichaam te kunnen voorbereiden op de bevalling, worden je gewrichten en de bijbehorende banden soepeler. Dat hoeft geen klachten op te leveren. Maar bij de helft van alle zwangere vrouwen worden ze te soepel en leidt dit tot bekkenklachten. Van alle vrouwen die klachten ervaren, heeft 5-10% zelfs last van bekkeninstabiliteit. Het verschil met ‘gewone’ bekkenklachten is dat instabiliteit echt inhoudt dat je beperkt wordt in je dagelijkse bezigheden door de pijn.

(Bron)

Bekkeninstabiliteit

De pijn van bekkeninstabiliteit concentreert zich vooral rondom het bekken, zoals de naam al zegt, en kan uitstralen naar je benen en je onderbuik. De pijnklachten kunnen verergeren als je druk bezig bent, maar ook wanneer je hebt gezeten en vervolgens moet opstaan.

Bekkenklachten na de bevalling

Na de geboorte van je kindje zijn de klachten niet ineens voorbij. Alles moet weer terug op zijn plek komen en je lichaam moet herstellen. Het is goed om daar de tijd voor te nemen, want je lichaam heeft een behoorlijke prestatie geleverd. In mijn geval twee keer binnen heel korte tijd, dus heel gek is het niet dat de klachten steeds erger werden. Maar het kan ook gebeuren dat je bekkenklachten overhoudt aan de bevalling, zeker als je lange tijd moest persen of de baby ter wereld kwam met een kunstverlossing (tang of vacuümpomp).

Tips bij bekkenklachten na de bevalling

De belangrijkste tip is om te luisteren naar je lichaam. Doet het pijn? Stop dan en ga morgen weer voorzichtig verder. Je hoeft niet alles in één keer weer te kunnen oppakken.

Belast je bekken zo min mogelijk na de zwangerschap

Moeders hebben nogal eens de neiging om te veel hooi op hun vork te nemen. Dat is echt niet nodig. Wees niet te streng voor jezelf en probeer jezelf voor te houden dat wat vandaag niet lukt, over het algemeen morgen ook nog kan. Rustig aan met traplopen dus, vraag eventueel hulp om je kindje in bad te doen en verschoon bijvoorbeeld op een hoogte die prettig voelt.

Bouw het lopen rustig op

Je hoeft echt geen marathon te kunnen rennen; een loopje naar het toilet en terug is de eerste dagen voldoende. Je kunt vervolgens eens kijken of je kan wandelen naar dat ene bankje verderop en zo steeds verder uitbouwen. Vergeet niet dat je negen maanden lang een kindje in je buik had. Fysiek is het een flinke prestatie die je hebt neergezet. Probeer je bekken daarom niet te overbelasten na de bevalling.

Vraag hulp

Bij bepaalde zaken die wat lastiger zijn (zoals het uit bed tillen van je baby) voel je dat je bekken snel opspeelt. Vraag op die momenten waar mogelijk om hulp. Misschien kan je met je man (of vrouw) afspreken dat hij jullie kindje in bed legt en eruit haalt?

Buikspieren oefenen

Begin rustig met oefeningen om je bekkenbodemspieren en rechte buikspieren te versterken (met die laatste wel zeker zes weken wachten of tot je buikspieren zich weer gesloten hebben!)

Probeer therapie (fysio of cesar)

Zoek hulp bij een fysiotherapeut (of cesartherapeut) die gespecialiseerd is in bekkenklachten om oefeningen te leren die je kunnen helpen met een juiste houding. De oefening die ik ooit leerde van mijn caesartherapeut hielp dit keer ook weer: licht door je knieën buigen, bekken kantelen en buikspieren aanspannen. Zo leer je jezelf een rechte(re) houding aan en verminder je rug- en bekkenklachten.

Ernstige bekkenklachten tijdens mijn zwangerschap

Twee zwangerschappen achter elkaar

Hoewel het (gelukkig) niet voor alle vrouwen geldt, kreeg ik behoorlijk last van mijn bekken tijdens de derde zwangerschap. In het begin was het vooral een zeurende pijn tijdens het lopen, maar na zes maanden kreeg ik het bijna niet meer voor elkaar om het stukje van huis naar Junes school en terug te wandelen. Zeker niet in één keer. Ik moest elke dag halverwege even gaan zitten. Even voor de beeldvorming, het ging om maximaal driehonderdvijftig meter (Google Maps). Toch wilde ik niet opgeven. Ik vond dat June niet zou moeten lijden onder deze zwangerschappen, zij had er immers niet voor gekozen.

Bekkenklachten tijdens de zwangerschap: alles deed pijn

Op een ochtend stopte June met lopen. Ze keek me bezorgd aan: ‘Mama, ik heb liever dat je naar huis gaat. Ik zie dat je niet meer kan en ik wil niet dat je nog meer pijn krijgt.’ Haar opmerking kwam behoorlijk binnen natuurlijk. Ze had gelijk, dat wist ik best, maar opgeven komt niet echt in mijn woordenboek voor. De tranen sprongen in mijn ogen, mijn schuldgevoel was groter dan de klachten. Moest ik haar nu echt alleen laten gaan? ‘Weet je het zeker?’ vroeg ik nog bezorgd, maar ze reageerde opgelucht. Niet veel later huppelde ze naar school en strompelde ik huilend naar huis. Ik had gefaald als moeder vond ik zelf, maar ook was ik opgelucht weer te kunnen gaan zitten.

Lees ook: Rustig de kraamtijd door: 5 tips voor eigenwijze mama’s

Bekkenklachten in de praktijk

De maanden daarna hield ik vooral rust. Ik probeerde me niet te veel in te spannen, al voelde ik de nesteldrang door mijn lijf stromen. Het liefst had ik het hele huis flink onder handen genomen, maar ik probeerde die neiging te temmen. Menig ochtend besteedde ik aan het schrijven van lijstjes, maar bijna nooit streepte ik echt iets af. Wel zat ik regelmatig met Rose te spelen, gewoon op een speelkleed met blokken. Ik deed mijn best vrolijk te zijn wanneer June tussendoor kwam eten en daar hield het op. De paar keren dat ik wel toegaf aan de nesteldrang, bekocht ik dat met fikse bandenpijn of vier dagen niets meer kunnen doen.

Waarom kon ik niet loslaten?

Ik wilde mijn bijdrage leveren aan het gezin. Niet voor 20% maar gewoon de volle honderd. Elke keer liep ik dankzij die bekkenklachten tegen dezelfde muren op en dat frustreerde enorm. Zelfs ondanks de onvoorwaardelijke steun van Ro, June, mijn ouders en andere naasten, wilde ik het liefst helemaal niet om hulp vragen. Dat duurde zelfs tot aan de bevalling. Al moet ik zeggen dat ik die laatste week van de zwangerschap alsnog zoveel mogelijk opruimde en schoonmaakte, bang wat de kraamverzorgster anders wel niet van ons zou denken.

Na de bevalling

Doordat de bevalling zo snel verliep, voelde ik me eigenlijk vrijwel meteen weer kiplekker. Althans, dacht ik. Een paar dagen erna stond ik al wat dingen te doen in de keuken, ruimde ik soms op en wilde het liefst nog alles oppakken wat ik de afgelopen negen maanden had laten liggen. Niet verstandig, dat snapt iedereen, maar zonder die verantwoordelijkheid voor je baby voelde ik me echt bevrijd van alle restricties. Eindelijk kon ik weer redelijke stukken lopen.

Ik kwam mezelf tegen

Ik liep door de pijn heen. ‘s Ochtends kon ik nauwelijks uit bed komen en moest ik soms de bedrand vasthouden om niet dubbel te schieten van de pijn, maar na een tijdje bewegen ging het weer. Tot ik op een avond naar de keuken liep en een bakje chips wilde pakken. Het schoot in mijn rug en ik viel, zonder daar nog iets tegen te kunnen doen. Ik besefte voor het eerst dat dit echt niet ‘een beetje pijn’ was, maar dat ik nog steeds serieuze bekkenklachten had.

Ik vroeg voor het eerst écht om hulp

Bij de huisarts kreeg ik een verwijzing naar cesartherapie, omdat hij constateerde dat mijn bekken een beetje scheef staat. Daarnaast kregen we een nieuw matras en werkte ik aan mijn buikspieren. Die combinatie zorgde voor een afname aan de klachten – al merk ik dat ze bij vermoeidheid weer opspelen. Ook voel ik het wanneer het tijd wordt mijn spieren weer te trainen. Helemaal kom je er misschien niet vanaf, maar mijn belangrijkste tip is echt om niet te blijven rondlopen met bekkenklachten na de bevalling.

Had jij last van bekkenklachten tijdens de zwangerschap? Hoe ging jij daarmee om?

Volg Lotus Writings ook op Facebook, Instagram en Pinterest en blijf op de hoogte van handige tips en grappige columns!

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

5 thoughts on “Verminder bekkenklachten na de bevalling met deze tips

  1. Zwanger zijn kan bijzonder mooi maar ook bijzonder lastig zijn. Dat ervaar ik dit keer ook. Ik vond het zo moeilijk de eerste maanden om bijna niets meer te kunnen door misselijkheid en andere kwalen. Ondertussen gaat het beter maar begin ik ook meer bekken en rugpijn te krijgen. Ik probeer het nog even te negeren weet ook niet hoe ik het er van af ga brengen als het erger wordt. Hulp vragen is niet echt mijn sterkste kant. Volgens mijn gynaecoloog is een volgende zwangerschap meestal zwaarder omdat alles l eens uitgetrokken is. Gek want ik dacht echt dat het makkelijker zou gaan.

    1. Ja dat dacht ik ook, maar dan is dat de oorzaak. Je kunt wel naar speciale fysiotherapeuten gaan, die kunnen soms helpen bij je houding en daardoor schijnt de pijn minder te worden. Had ik eigenlijk wel moeten doen, geloof ik.

      Maar lastig he, de ene kwaal is voorbij en de ander dient zich alweer aan. Het moeilijke is ook dat als er al een kleintje rondrent, je weinig keus hebt soms. Je moet er wel achteraan en mee op uit.

      Hoop in elk geval dat het allemaal meevalt uiteindelijk! Sterkte!

  2. Ik had ook hele erge bekkepijn bij de laatste. Kon bijna niks meer voelde me zo ellendig. Ik was ook heel erg blij toen ik bevallen was en alles weer kon.
    Ik kon het gelukkig wel los laten en gewoon de laatste weken echt heel rustig aan gedaan.
    Het is iets heel bijzonders zwanger zijn maar vooral bij de laatste vond ik er echt niks aan!

    1. O verschrikkelijk! Een zelfde soort ervaring dus.. Wat is het geheim achter dat loslaten? 😀
      Ik snap je helemaal hoor, het is bijzonder dat er een kindje in je buik groeit en mooi om hem of haar voor het eerst in je armen te houden, maar de weg ernaar toe kan best pittig zijn… Misschien is een tweede of derde zwangerschap sowieso zwaarder? Heb geen idee, maar het zou niet onlogisch zijn.

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit: