Angst bij peuters | Zo reken je af met enge monsters en spoken!

ANGST BIJ PEUTERS – Van de ene op de andere dag heeft je kindje er last van en hij zal voorlopig wel even blijven. Maar hoe ga je daarmee om? Wat doe je als je peuter angst voelt voor bijvoorbeeld een monster onder het bed, heksen in de hoek of ‘sprookjes’ – zoals Rose spoken noemt. In deze blog vertel ik waarom angst bij peuters opspeelt en wat je eraan kan doen. 

Angst bij peuters

Waarom worden peuters ineens bang voor monsters?

De wereld van een dreumes of peuter wordt langzaam groter. Aan de ene kant vinden ze dat leuk om te ontdekken, maar aan de andere kant kan dat best beangstigend zijn. Denk maar aan onweer of vuurwerk: daar kan je behoorlijk van schrikken, zeker als je nog niet weet wat het is. Daarnaast zitten peuters in hun magische fase. Ze geloven nog in trollen, kabouters, heksen en spoken. Dus waar jij misschien zucht omdat je voor de zoveelste keer een krokodil onder hun bed vandaan moet jagen, voelt het voor hen allemaal heel echt.

Voor je peuter is het echt

Een van de belangrijkste dingen die je denk ik moet beseffen voor je moppert, is dat de angst voor spoken en heksen echt is. Voor hun gevoel zitten de monsters in hun kamer. Dus als je daarmee wil omgaan op een goede manier is het belangrijk dat je erkent wat ze zeggen. Je hoeft geen discussie te voeren over het al dan niet bestaan van een spook. Daar gaat het niet om. Het belangrijkste is dat hij weggaat (en wel nu).

Hoe ga je om met angst bij peuters?

  1. Erken het gevoel van je kind door het serieus te nemen. Benoem het: ‘Je vindt het spannend he? Mama/papa zal je beschermen en we gaan het spook/monster/de heks samen wegjagen. Want dit is jouw kamer!’
  2. Neem je kindje aan de hand mee de kamer in. Durft hij/zij dit nog niet, stap dan zelf naar binnen en laat zien dat er niets gebeurt. Vraag ook om hulp. ‘Ik heb eigenlijk een slimme assistent nodig! Weet jij iemand die me zou kunnen helpen?’ Sommige kinderen stappen dan alsnog naar binnen om je te helpen.
  3. Wanneer je peuter eraan toe is, geef hem dan de leidende rol. Benoem hoe trots je bent en bespreek het later nog eens. Zo leren ze ook dat je soms bang bent, maar je, door er overheen te stappen, die techniek op andere momenten (later in je leven) weer kan toepassen.

Hoe verjaag je de spoken?

Er zijn talloze manieren om spoken te verjagen. Ik zocht op internet welke methoden anderen gebruiken:

Laat zien dat jij de baas bent

Papa of mama stuurt het spook weg met een boze stem. Of verzin dat het een heel lief spook/monster is dat best in de kamer mag komen slapen, maar niet als je zoon of dochter er is.

Zet het raam open

Om je woorden kracht bij te zetten, kan je het raam openen. Je kind gelooft immers heilig in de aanwezigheid van het spook of de heks en zo weet hij zeker dat het monster écht weg is. Na afloop sluit je samen het raam met de woorden: ‘Zo, die komt er bij ons niet meer in!’

Geef zijn knuffel een bijzondere rol

Rose is verknocht aan haar olifantje. Waarom zou zij (ja het is een meisje) geen leidende rol in het geheel kunnen krijgen? Dat deden we ook weleens. Dan gaven we aan dat olifant haar zou beschermen tegen de monsters en het stelde haar gerust.

Verzin een toverspreuk

‘Vleermuisvleugels, kommer en kwel, spoken en heksen, verdwijn nu maar snel!’ 

Klinkt heel echt toch? Aangezien de fantasie toch hoogtijdagen viert, kan je net zo goed verzinnen dat je afstamt van een oud tovenaarsgeslacht dat heel goed is in het wegjagen van spoken. En dat je de spreuk zal gebruiken die jouw opa je nog leerde. Succes gegarandeerd!  

Maak samen toverspray

Heel simpel: je vult een plantenspuit met water en plakt daar een etiket op met rare tekens. Laat je kind de spray zien en zeg dat hij mag spuiten in de hoeken van de kamer en onder zijn bed. Eventueel in combinatie met de toverspreuk en voor je het weet, hebben ze er nog plezier in ook. Voor jou ook handig, want zo spray je meteen die angst bij peuters weg.

Heb je een rommelkont in huis? Dan kan je daarna eventueel nog een dweil geven en vertellen dat spoken houden van stof onder je bed 😉 Grapje natuurlijk, al is het in dit geval bijna jammer dat pubers niet meer geloven. En niet graag schoonmaken. 

Ons verhaal

‘Sprookje’

Ik zie het nog zo voor me. We liepen naar boven, ik met May op mijn arm en Rose voorop. Plots staat ze stokstijf stil. ‘Loop eens door,’ merk ik kribbig op. De dreumes op mijn arm voelt steeds zwaarder aan en ik vermijd de sportschool niet voor niets. Ik heb de conditie van een pepernoot. ‘Hup!’ moedig ik haar aan. Het werkt voor geen meter: ze blijft gewoon staan. Met een zucht til ik haar op met mijn vrije arm en plant haar op de overloop.

‘Kom, naar je kamer.’
‘Nee, ik wil niet naar mijn kamer.’
‘Hoezo niet?’
‘Er zit een sprook!’

Ik snap het niet

Spook? Waar heeft ze die wijsheid nu weer opgedaan? Snel laat ik mijn blik door de kamer glijden, maar ik zie niets dat op een spook lijkt: geen bungelende lakens of schimmen op de muur. Ze doet me denken aan June, die op deze leeftijd ook regelmatig bang was. Mijn aanpak heeft destijds nergens toe geleid: ik probeerde haar altijd duidelijk te maken dat heksen en spoken niet bestaan, behalve in je fantasie. Maar dat dit ook helemaal niks heeft uitgehaald, bleek een tijdje terug. En dus moet ik dit anders aanpakken.

Eruit!!

‘Weet je wat, we gaan het spook eens even vertellen dat hij hier helemaal niet is uitgenodigd! Want dat is wel een heel ondeugend spook om zomaar in jouw kamer te gaan zitten.’ Ze beaamt me met een knik: ‘Zeker!’ Nog wat huiverig loopt ze aan mijn hand mee. ‘Zo spook,’ bulder ik door de kamer, ‘en nu ga je snel weg. Deze jongedame hier moet slapen en dan mag jij hier helemaal niet zijn.’ Gesterkt door mijn woorden hoor ik naast me een peuterstemmetje dapper roepen: ‘Ga weg sprook. Dit is mijn kamer.’

Ze begint er lol in te krijgen. Grappig hoe dat werkt. Mooi ook: door haar genoeg zelfvertrouwen te geven dat ze het ‘sprook’ zelf kon verjagen, is ze niet meer bang.

Het effect op de lange termijn

Een paar weken later lopen we onze tweedagelijkse route naar boven en opnieuw begint ze te praten over het spook. Dit keer houdt ze zich echter niet in, maar loopt rechtstreeks op haar doel af: ‘Eruit sprook! Ik ga hier slapen,’ roept ze overtuigd. Trots kijkt ze me aan. ‘Nu is hij weg mama!’ Opgelucht haal ik adem. Dit varkentje is in elk geval gewassen, op naar de volgende fase. Hopelijk wordt die net zo makkelijk opgelost.

Hoe ga jij om met angst bij peuters?

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

7 thoughts on “Angst bij peuters | Zo reken je af met enge monsters en spoken!

  1. Ai.. dat staat me dus allemaal nog te wachten, haha! Ik weet wel dat ik vroeger ook zo bang was voor spoken in mijn bed of onder de kast. Op een avond hoorde ik toen ik op bed lag ook echt iets in de kast.. ik heb heel hard mijn moeder geroepen. Toen ze boven kwam en ik vertelde dat er een spook in de kast zat wuifde ze het weg ‘Anne spoken bestaan niet’ ..de deur was nog niet dicht of ik hoorde weer een bonk in de kast. Weer zo hard als ik kon mijn moeder geroepen. Toen ze boven kwam wilde ze voor eens en altijd afrekenen met mijn ‘ kastspook’ en trok de deur open om ‘ hem er eens goed van langs te geven’ . Wat bleek. . Mijn 2 spoken van broers hadden zich in mijn kast verstopt om mij de stuipen op het lijf te jagen. . Trauma for life zeg maar. . 😉

    1. Haha o wat erg! Jongens kunnen toch zo gemeen zijn… Maar denk dat de meeste kinderen wel zo’n fase hebben. In elk geval weet je nu wat je kan doen (en hopelijk werkt het) 🙂

  2. Dat hebben wij gelukkig nog nooit gehad hier thuis, gedoe met spoken. Mijn dochter van bijna 5 begint nu wel eens dat ze niet kan slapen omdat ze alleen maar aan enge dingen kan denken. Als ik vraag waar ze dan aan denkt komt ze met “dat vosje uit dat filmpje die dat konijntje op ging eten”… gelukkig nog heerlijk onschuldig 😉 Op school leert ze dat God haar stuurt (jep, christelijke school) dus laatst hoorden we door de babyfoon “Lieve God, wil je er voor zorgen dat ik aan iets anders denk?”

  3. Wat een leuke oplossing! Fiene roept steeds in haar eigen rollenspel dat er een leeuw aan komt. Dan zeg ik altijd dat ze dan wel even ‘hoi’ kan zeggen tegen de leeuw en hem kan vertellen wie ze is. Misschien wil hij wel spelen..
    De ene keer zegt ze dan ‘oh.. hij is weg mam’ en de andere keer is het ‘hoi leeuw, Ikke ben Fiene’ haha

  4. Erg leuk! Toen mijn dochter nog zo klein was, maakte ik vaak ook een spelletje van die dingen. Dat werkt 100 x beter dan heel serieus te gaan uitleggen dat spoken niet bestaan.

  5. Oh wat een heerlijke verhelderende manier zeg! Mijn dochter vindt vooral attracties eng. En ik probeer haar dan te overtuigen dat we het 1x proberen en als ze het niet leuk vind hoeft ze er niet meer in. En vaak vindt ze het dan dus wel leuk en wil ze vaker en vaker. Werkte in ieder geval bij de droomvlucht en Carnaval festival zo..

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten