De mist in mijn hoofd trekt langzaam weer op. Het begon ermee dat ik mijn boodschappenbriefje steeds vaker begon mee te nemen. En afspraken zelfstandig onthield, zonder daarvoor een telefoon of agenda voor nodig te hebben. Onwennig, dat wel. Na maandenlang leven met de nasleep van mijn zwangerschapsdementie, die toch min of meer een ‘handicap’ begon te vormen, gaat alles weer de goede kant op. Dat is best prettig, zeker omdat mijn werkafspraken beginnen toe te nemen en inmiddels ook via de blog af en toe opdrachten komen. Op mijn oude niveau zit ik nog niet, maar elke stap is er eentje en ik neem vastbesloten de route die weggaat van het leed dat zwangerschapsdementie heet.

Geen idee meer waar anderen over spreken

Ik begon het inmiddels zelf ook heel vervelend te vinden en als een last te ervaren. Dan haalde Ro eerdere uitspraken terug in een discussie en ik wist werkelijk van niets meer. Ik vind het verschrikkelijk als ik mezelf niet kan verdedigen en dat gebeurde me nu iets te vaak. Of ik zat in een gesprek met iemand en halverwege wist ik niet meer waar we het over hadden (maar echt: tijdens het gesprek al!) Voor iemand met in het normale leven een olifantengeheugen is dat best lastig. Het leidde soms zelfs tot irritatie bij anderen en ik werd meer dan eens verdacht van desinteresse. Maar ik kon er werkelijk niks aan doen.

Ik vind mezelf weer terug

Hoe ik merkte dat alles weer de goede kant op ging? Ik hoefde niet alles na te vragen, herinnerde in elk geval weer mijn eigen versie van bepaalde discussies en mijn concentratieboog leek weer als vanouds. Zo ook laatst. Ik mag meewerken aan een waanzinnig leuk project en we hadden onze eerste vergadering. Ik heb daadwerkelijk meer dan een uur volledige aandacht gehad voor wat we bespraken. Ik ‘stond helemaal aan’, zoals ze dat weleens noemen. En nog steeds kan ik oplepelen waarover we het hebben gehad, vertellen welke outfits de anderen aanhadden en hoe het gesprek verliep. Ja, ik voel me weer wie ik was voor de zwangerschappen.

En zo gaat het in de praktijk

Vanmorgen voelde ik me ook zo goed. Met gepaste trots keek ik naar mijn spiegelbeeld. Hier staat een vrouw die alles weer op een rijtje heeft! In mijn hoofd loop ik voor de vorm alles na, maar ik weet dat ik bepakt en bezakt de deur uit ga. Ik heb opschrijfboekjes en mijn agenda bij me, smartphone én oplader en bij mijn ouders thuis staat de red bull koud voor een extra boost. Het is tijd om te vertrekken, ik heb zin om te gaan werken en voel aan alles dat dit een productieve dag wordt. Ik pak mijn sleutel, haal de autosleutel eraf en leg de bos terug in het mandje. Met de autosleutel in mijn hand wandel ik naar mijn fiets.

Heb jij ook zo’n last gehad van zwangerschapsdementie?

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge