Je leest zo nu en dan op internet blogs over zwangerschappen waarbij het helaas misging. Maar bijna nooit hoor je het verhaal vanuit perspectief van een zwangere, wiens kennis in een dergelijke situatie terecht kwam. Hoewel je gevoel natuurlijk niet in de buurt komt van wat zo’n moeder (triest genoeg) moet meemaken, kan het best moeilijk zijn. Want hoe gedraag je jezelf tegenover haar? Jouw bolle buik is immers een zichtbare herinnering aan haar verse verdriet.

We waren samen zwanger

Halverwege mijn tweede zwangerschap praatte ik regelmatig met een bekende, wiens schoondochter ongeveer even lang zwanger was als ik. Dat leverde leuke gesprekken op, omdat we kwaaltjes konden vergelijken en eindeloos konden doorkletsen over zwangerschappen en baby’s (op dat moment mijn favoriete gespreksonderwerp). Alles leek voorspoedig te gaan, tot die ene nare dag dat ik bericht kreeg dat het was misgegaan. Haar zwangerschap eindigde droevig genoeg voor ze de 24 weken mocht halen en daarmee was het baby’tje niet levensvatbaar. Eenmaal thuis en alleen liet ik mijn tranen de vrije loop! Wat oneerlijk en hoe cru kan het leven zijn? Ik had zo met die familie te doen, want dit verliest raakte hen allemaal. Bovendien kon ik me enigszins voorstellen hoe verschrikkelijk het moet zijn; dit had mijn verhaal kunnen zijn.

Ik voelde me ongemakkelijk

De eerstvolgende keer dat ik mijn kennis onder ogen kwam, voelde ik me niet op mijn plek. Mijn baby was er immers nog en dat bewees die dikke buik, die uitgerekend nu ineens een groeispurt besloot te nemen. Ik kon me goed voorstellen dat mijn aanwezigheid voor haar behoorlijk confronterend kon zijn, iets dat bijna onmogelijk is om echt te bespreken. Toch besloot ik het gesprek aan te gaan, om haar de ruimte te geven haar verhaal te doen en te informeren of zij moeite had met mijn aanwezigheid; dat zou ik zonder meer begrijpen, al was ik natuurlijk dolblij toen ze zei dat dit niet het geval was.

Hoe kun je met deze situatie omgaan?
  • Geef je eigen gevoelens de ruimte. Lucht je hart thuis of bij iemand anders die je vertrouwt. Praat erover, zeker als de gebeurtenis je rotsvaste vertrouwen in je eigen zwangerschap aan het wankelen heeft gebracht of als het verdriet van de ander je simpelweg zo raakt dat je het echt moet verwerken. Ook al is het niet jouw verhaal, dat betekent niet dat het geen invloed heeft.
  • Ga het gesprek aan met de ander, hoe moeilijk ook. Toon dat haar gevoelens er mogen zijn door te vertellen dat je het begrijpt als ze je nu even liever op afstand houdt. Mocht het zo zijn, neem die afstand ook en laat de ander jou benaderen. Dat komt vanzelf weer.
  • Wat altijd mag: stuur een kaart met daarop een tekst die regelrecht uit je hart komt.

Heb jij dit ooit meegemaakt? Wat zou je nog meer kunnen doen?

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

15 Replies to “Zwanger terwijl het misgaat in je omgeving

  1. Knap van je dat je zo open bent. En goed dat je je er goed bewust van bent. Kan ook haast niet anders in jou geval. Maar ik ben nog steeds voorzichtig met te veel praten over de kinderen als ik bij iemand ben bij wie het nooit is gelukt om zwanger te raken. Er zijn gelukkig zat andere onderwerpen om over te praten. Helaas heeft niet iedereen dat van zichzelf door, in mijn omgeving…
    Ramona (Kijk, mama!) onlangs geplaatst…Herfstkrans maken voor dummiesMy Profile

    1. Ja dat is inderdaad ook iets waar je op moet letten, is moeilijk als je dan alsnog telkens geconfronteerd wordt met van alles. Zonde dat niet iedereen nadenkt voor hij/zij praat.

  2. Wat dapper dat je je zo open hebt gesteld voor haar.
    Ik ken zelf de situatie niet omdat ik de laatste was in de club die zwanger werd. Het lijkt mij erg lastig om mee te maken…
    Marije onlangs geplaatst…VlinderenMy Profile

  3. Wat ik persoonlijk heel fijn vond, was toen de verloskundige vrijwel gelijk kwam en dat we toen naar z’n hartje gingen luisteren! Dit stelde mij heel erg gerust!
    Verder belangrijk om je gevoel naar iemand uit te spreken idd, je hoeft natuurlijk niet alles te zeggen, maar als je je schuldig voelt, kan je dit best uitspreken!

    1. Ja dat komt er ook bij kijken: de angst dat het jou misschien ook overkomt. Mix van emoties! En inderdaad, kan me voorstellen dat het de ander steunt als ze weet dat ze tegen jou daardoor eerlijk kan zijn over haar eigen gevoel. t Is al moeilijk genoeg natuurlijk.

  4. Heftig! Een collega van mij kreeg een miskraam toen ik zwanger was. Maar ze was zo sterk en ik merkte aan alles dat ze echt oprecht blij voor mij was. Zij wist dat ik een paar maanden voor ik zwanger was, ook een miskraam had gehad. Misschien dat ze daarom het niet moeilijk vond. Echt heel knap, want toen ik net een miskraam had gehad, kon ik andere zwangere vrouwen echt niet uitstaan.
    En misschien iets anders, maar ik voelde mij ook heel ongemakkelijk met mijn hoogzwangere buik op de begrafenis van de vader van één van mijn beste vriendinnen. Ik kreeg ook steeds opmerkingen over hoe gek het was. Geen gemene opmerkingen, hoor. Iedereen was super blij voor mij. Maar daar liep ik dan met een nieuw leventje in mijn buik, terwijl anderen aan het rouwen waren om de dood van iemand.
    Leonie van Mil onlangs geplaatst…Waarom wij kozen voor geitenopvolgmelkMy Profile

    1. Fijn dat ze er zo mee kon omgaan! Jouw emotie kan ik me ook goed voorstellen trouwens.
      Ja dat soort momenten maken de tegenstelling echt even heel duidelijk, moeilijk moment ook om mee te maken tijdens je zwangerschap. Heel dubbel.

    1. Heftig, dan komt het nog dichterbij. Ik begrijp je gevoel. Het is niet nodig, maar zo kan je het wel bijna ervaren. En misschien maakt dat het ook wel weer even moeilijker, omdat je de emotie kent.

    1. Moeilijk! Ja, je moet wel blijven informeren naar iemands gevoel. Misschien durven mensen dat niet zo goed, maar je emoties stoppen niet na een bepaalde tijd. Die ruimte om te praten moet je wel geven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge