Zingen in het openbaar? Als je me dat pakweg tien jaar geleden had verteld, dan had ik je vierkant uitgelachen. Ik kan namelijk niet goed zingen. Zeker niet waar anderen bij zijn. Maar het bloed kruipt waar het kennelijk niet gaan kan…

Misschien hadden mijn ouders me beter Kraai kunnen noemen

Voor wie mij niet goed kent: ik ben behept met een stem die helaas niet onderdoet voor Herman Berghuis uit de vroegere edities van Idols. Dat neemt niet weg dat ik geregeld een moppie zing, vaak liedjes uit de jaren 80, 90 en 00. Ik let er echter wel altijd dat ik zingen beperk tot ons huis. Buitenshuis en in het openbaar zal je me niet zo snel horen; zelfs ‘Lang zal ze leven’ playback ik. Ja, ook voor onze bloedeigen kinderen. Kortom, vrijwel niemand heeft me ooit horen zingen en als ik kijk naar hun eensgezinde reactie, is dat maar goed ook. Ik bewonder andere vrouwen weleens. Zij kunnen ook niet (goed) zingen en toch doen ze het zonder enige vorm van gêne. Lijkt me heerlijk! Dat je niet bewust nadenkt en gewoon lekker kwinkeleert met een air alsof je de reïncarnatie van Whitney Houston bent.

Lees ook: Ik schaam me voor je!

Moederschap doet gekke dingen met je

Ik mag dan in het bewuste leven mijn mond graag houden als anderen aan het zingen gaan, soms ontglipt me weleens een liedje. Geheel onbewust. Laatst liep ik met de dubbele kinderwagen naar huis. Rose zat voorop te smikkelen en was heerlijk rustig, maar May opende halverwege de terugrit haar ogen. Al snel besloot ze geen zin meer te hebben in de kinderwagen en begon te schreeuwen. Niets hielp: sussen, praten, over haar buikje wrijven… Wanhopig begon ik uiteindelijk een zelf bedacht liedje te zingen. Midden op straat, alle schaamte voorbij. En het werkte! Ze begon zelfs te lachen (al denk ik nog steeds dat het meer te maken had met de onvoorwaardelijke liefde tussen moeder en kind en de exclusieve aandacht die ze kreeg, dan met mijn stem; maar toch!)

Vaker zingen in het openbaar?

Dat ik nog nooit hardop gezongen heb tijdens een verjaardag staat natuurlijk lijnrecht tegenover deze spontane jamsessie – nota bene op straat. Eenmaal bewust van mijn eigen gedrag nam ik me voor eens iets minder krampachtig te gaan doen. Dan zing ik wat vals, nou en? Hield het Herman destijds tegen om mee te doen aan Idols? Waarom moet het mij dan wel tegenhouden? Ik hoef uiteindelijk niet voor een jury te staan (al doet het commentaar van Ro en June hier weinig voor onder) of door te gaan naar een volgende ronde? Dus een liedje voor zo’n kinderverjaardag moet er eigenlijk wel af kunnen! Nou ja, ik kan in elk geval klein beginnen met fluisterzingen. Want ik vrees diep van binnen toch dat de rest van mijn toehoorders iets minder onvoorwaardelijk van mijn stem houdt dan onze kleine May.

Is zingen in het openbaar iets dat jij bewust doet?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

2 Replies to “Zingen in het openbaar – dat doet moederschap met je

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge