Een bengeltje dat voorloopt

‘De kleine woesteling’ klinkt toch als de titel van een kinderverhaal? Gooi er een zalvende stem tegenaan en het groeit uit tot een spannende sage. Misschien wel over Vikingen of ridders. Maar daar gaat het niet over in ons geval, al heeft ze qua gedrag soms best iets weg van zo’n woeste Viking. Nee, het gaat over onze Rose die over enkele weken anderhalf jaar wordt. Waarom wachten op de officiële peuterpuberteit, moet ze gedacht hebben, als ik die nu ook al ten volste kan uitbuiten? Ze is een echt bengeltje. Soms zonder B.

Waarom is heus wel duidelijk

Alle deskundigen vertellen immers hetzelfde: kleine kinderen kunnen zich niet goed uiten en worden daarom driftig. Agressief soms. Ze vallen hysterisch neer op de supermarktvloer, gillen alles bij elkaar wanneer je iets anders doet dan waar zij hun zinnen op hebben gezet en luisteren nog niet echt. Bovendien kunnen kinderen op deze leeftijd niet altijd duidelijk maken met woorden wat ze willen. Huilen en schreeuwen blijkt dan hun enige optie.

‘Ik kan het me niet voorstellen!’

Een buitenstaander ziet een lief meisje met blonde krullen, kuiltjes in haar wangen en een guitige lach. Op een goede dag ziet de toekijker zelfs hoe onze kleine meid zorgzaam over haar babyzusje heen buigt en een natte kus op haar wang plant. Hoe ze zich haar toeëigent en ‘kwoele!’ zegt, terwijl ze met een dikke knuffel de daad bij het woord voegt. Dat ze op haar hurkjes voor de maxi cosi gaat zitten en doet alsof ze volwassen is, ‘oehhhh’ roepend terwijl ze met haar oogjes knijpt.

Of hoe ze bij haar zus op schoot klimt en dikke pret heeft, omdat die bulkt van de liefde en aandacht. Hoe ze vertederend enthousiast staat te dansen, ondertussen vol overgave een poging doet tot springen… Dat zien anderen. Als we dan vertellen dat ze soms ook een draakje is, zie je iedereen vergoelijkend lachen: ‘Dat hebben ze allemaal weleens!’ of  ‘Ik kan het me niet voorstellen’.

Sjokiela en telefoonwerpen

Maar dan komt er een moment waarop mevrouw haar zin niet krijgt. Ze wil bijvoorbeeld op de muur tekenen met pen, een broodje uit de prullenbak vissen om vervolgens met smaak te verorberen, ‘sjokiela’, vanaf de bankrand de plant in het raamkozijn ontdoen van zijn blaadjes, de kerstkaarten verkreukelen, zich bekwamen in telefoonwerpen of mijn lievelingsboek gebruiken als scheurpapier.

We pakken het af of voorkomen schade aan onze eigendommen en dan begint de driftbui. Als een vloedgolf zwelt hij aan: van gegil naar gekrijs, van gekrijs naar slaan en soms een poging tot bijten. We herkennen het temperament uit onze eigen jeugd, maar die confrontatie is niet altijd leuk moet ik eerlijk bekennen.

Oog van de orkaan

Maar dan ineens heerst de stilte weer, alsof er niets gebeurt is. Alsof je terecht bent gekomen in het oog van de orkaan. Ze kijkt je alweer aan met haar onschuldige engelenglimlach, terwijl wij briesend al onze zelfbeheersing aanwenden om niet zelf in woede te ontsteken. We moeten immers het goede voorbeeld geven, zo lezen we overal. Zij moet leren hoe ze met boosheid omgaan. Nou ja, in elk geval iets positiefs: als zij klaar is met die dreumespuberteit komt May immers en dan kunnen we maar beter goed voorbereid zijn…

Hoe gezellig is jouw dreumespuber? Ook zo’n bengeltje?

De foto is privébezit. Je ziet hier Rose met één van haar kunstwerken op de salontafel.

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

One Reply to “De kleine woesteling (of Bengeltje van het jaar)”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge