wennen aan je stiefkind

Wennen aan je stiefkind: 7 tips van een ervaringsdeskundige?

De titel klinkt misschien wat onaardig: wennen aan je stiefkind. Misschien is het beter om te zeggen dat je moet wennen aan je stiefgezin. Want dat is wel hoe het is. Niet alleen de biologische ouder moet ruimte maken voor een ander, de betrokken kinderen zullen moeten wennen aan jou als stiefouder, maar jij moet ook wennen aan je stiefkind(eren). Dat proces maakte Ro mee toen hij in ons gezin kwam en hij vertelt hierover in deze eerlijke blog.

Geen kinderen?

Ik kom uit een grote familie met veel neven en nichten van alle leeftijden. Veel vrouwen kregen hun kinderen op jonge leeftijd. Daarom werd mij al vanaf mijn tweeëntwintigste gevraagd: ‘Wanneer begin jij eigenlijk aan kinderen?’ Maar ik zag het altijd als toekomstmuziek. Iets waar ik op dat moment nog niet zo mee bezig was. En toen ontmoette ik Merel… We raakten bevriend en ik leerde op die manier June (toen 4) rustig kennen. Ik vond haar een heel grappig, wijs meisje. Ze leek jaren vooruit te lopen in de manier waarop ze sprak. Maar dat ik op een dag haar stiefvader zou worden? Nee, dat had ik toen nog niet kunnen bedenken.

Lees ook: Omgaan met je ex (voor de kinderen) na een scheiding? Zo doe je dat!

Ik weet wel hoe het werkt: ik heb neefjes

Vooraf dacht ik eigenlijk wel te weten hoe dat hele ouderschap werkt. Mijn oudste neefje is iets jonger dan June en ik heb hem zo goed als zien opgroeien. Als (stief)vader zou ik het allemaal niet heel anders aanpakken, dacht ik. Boy, was I wrong! Maar hoe moet het dan wanneer je als vader een kant-en-klaar gezin binnenloopt en plots de vaderrol toegedicht krijgt? Waar moet je aan denken? En wat moet je absoluut niet doen? In navolging op Merels blog vertel ik (iets later dan gepland) mijn kant van het verhaal.

Hoe verwerf je zo’n rol als stiefvader?

Kleine disclaimer: elk gezin kent zijn eigen dynamiek en geschiedenis. Wat ik hier adviseer, hoeft niet per se ook voor jullie te werken. Maar het zijn handvatten waar je hopelijk mee uit de voeten kunt en die je misschien zelfs een nieuw inzicht bieden.

Wennen aan je stiefkind (of stiefgezin): het zal niet altijd makkelijk zijn, maar verrijkt zeker je leven

7 tips om te ‘wennen aan je stiefkind’

1. Wees geen bulldozer

Als gezegd kent elk gezin zijn eigen dynamiek. Jouw komst zal die sowieso veranderen en daarom is het belangrijk dat je dat met beleid aanpak. Het kind heeft tijd nodig om aan jou te wennen en vice versa. Zeker bij wat oudere kinderen is de kans groot dat ze diep van binnen nog hopen dat hun biologische ouders weer bij elkaar komen. Erken dat en probeer het te begrijpen. Het is niet persoonlijk, maar heeft tijd nodig.

2. Je hebt de volledige steun nodig van de biologische ouder

Wanneer je vriendin jou constant blijft ondermijnen, krijg je de kans niet om te worden gezien als volwaardig ouder binnen dit gezin. Uiteindelijk zal het kind (of de kinderen) ook naar jou moeten gaan luisteren, want zij kan niet altijd overal aanwezig zijn. Ik waardeerde het bij Merel bijvoorbeeld altijd dat ze me betrok bij tienminutengesprekken en bij situaties waarbij biologische kant van de familie betrokken was. Zij zag me als volwaardig, dus voelde ik me ook zo binnen onze relatie.

3. Bouw geen vriendschap op, maar ouderschap

Het schiet niet op als je probeert vriendjes te worden met je stiefkind, want dit gaat zich op den duur tegen je keren. Dit geldt trouwens waarschijnlijk niet voor situaties met oudere kinderen, maar met een stiefdochter zo jong als June destijds had het geen zin. Kinderen doorzien veel en kunnen ook nog weleens proberen de situatie te gaan uitspelen. Je moet dat voor zijn door (het liefst vanaf het begin) één lijn te trekken met de biologische ouder. Dan is er geen speelruimte. Ook hier geldt trouwens wel weer dat je niet direct een autonome rol kan innemen. Jij moet wennen aan je stiefkind en andersom, het moet groeien.

4. Verwacht geen wonderen

In het begin liep ik er nog weleens tegenaan dat ik niet terugkreeg van June, wat ik haar probeerde te geven. Wist ik veel dat dit bij ouderschap in het algemeen hoort! Ik vatte het persoonlijk op en raakte soms een beetje ontmoedigd. Ik hoopte op een beetje erkenning, vooral omdat ik er zoveel energie in stak. Meer nog dan een biologische ouder: ik wilde het liefst alles goed doen voor haar. Pas toen ik dat opgaf, en daar heeft de komst van Rose zeker bij geholpen, kon onze band groeien.

5. Communiceer open en eerlijk

En dan bedoel ik echt met het hele gezin. Met Merel besprak ik mijn frustraties, wanhoop en hoe ik in de situatie stond, zij gaf mij haar eerlijke mening en probeerde me te helpen waar ze kon. Tegen June zei ik het na verloop van tijd als ze iets zei dat ik persoonlijk opvatte. Haar gaf ik de kans om mij haar echte gevoelens te vertellen, hoe moeilijk dat soms ook was voor alle partijen.

6. Respecteer de biologische vader

Aan het eind van de dag zal je met hem ook door één deur moeten, of je elkaar nu als mens ligt of niet. Naar het kind toe – dat niet gekozen heeft voor deze situatie – laat je dan ook zien hoe belangrijk het is om één familie te zijn. Hij of zij hoeft geen partij te kiezen en het maakt verjaardagen een stuk gezelliger. En mocht je het verschrikkelijk irritant vinden dat de biologische vader bij tijd en wijlen helemaal wordt opgehemeld, spui je frustratie dan bij elke willekeurige persoon ter wereld – behalve het kind. Een heel mooi moment uit ons eigen leven vond ik de communie van June. Haar vader en ik hebben samen voor haar gezongen met de andere ouders. De blik op haar gezicht was onbetaalbaar, zo trots!

7. Omarm het kind als je eigen kind

Om maar meteen een open deur nog iets verder te openen: nee dat lukt je niet vanaf het eerste moment. Zoiets moet natuurlijk groeien. Zelf koos ik er vanaf het begin voor om haar consequent als onze oudste te benoemen naar de buitenwereld. Ze hoort net zo bij me als inmiddels ook Rose en May. Ik merk wel dat diezelfde buitenwereld vaak de behoefte heeft om er een labeltje op te plakken, maar voor ons hoeft dat niet. We zijn op papier een samengesteld gezin, maar zo voelt het absoluut niet. En dat hopen we June ook mee te geven. Ze heeft een moeder en twee vaders.

Een bijzonder compliment

Eigenlijk doe ik ook maar gewoon mijn best. Je hoopt dat je uiteindelijk het juiste doet, maar dat weet je nog niet als je eraan begint. Inmiddels weet ik dat dit niet alleen met stiefouderschap te maken heeft, maar met ouderschap in het algemeen. Alleen hoe de buitenwereld over je denkt? Ik had werkelijk geen idee. Maar laatst kreeg ik zo’n mooi compliment van haar tante: ‘Ze is zo positief over je. Ik zeg het je nooit, maar ben je wel super dankbaar voor de liefde die je haar geeft.’ Dat raakte me heel erg. Juist van iemand die zo dichtbij staat en belangrijk voor onze oudste is, doet het extra veel met je.

Een belangrijke basis

Tijdens de afgelopen jaren legden we een basis voor de periode die voor ons ligt: de puberteit. En die zullen we nodig hebben, want we weten allemaal hoe gezellig dat kan zijn! 😉

Heb jij zelf ervaring met het wennen aan je stiefkind?
Of ben je juist een biologische ouder met een nieuwe relatie?

Vader en dochter op het strand – Shutterstock

Author: Ro

Ik ben Ro (32), vriend van Merel en (stief)vader van June (10), Rose (2) en May (1). In het dagelijks leven werk ik als uitvoerder voor een grote energiemaatschappij, behalve vrijdag: die dag is voor de kinderen. Zo nu en dan schrijf ik een blog met mijn vaderlijke kijk op opvoeden.

21 Replies to “Wennen aan je stiefkind: 7 tips van een ervaringsdeskundige?

  1. Goede tips. Steeds vaker zijn gezinnen samengesteld en dat is niet altijd even makkelijk proces, maar met deze tips gaat het vast een stuk soepeler

  2. Lijkt me best moeilijk om een ander kindje in je leven te nemen, ikzelf zou hem/haar onmiddellijk liefhebben, ik hou van kinderen!!! Je Blog is erg intressant.. X

  3. Erg mooi artikel. Ikzelf heb er geen ervaring mee, maar het lijkt me een erg moeilijke situatie om mee om te gaan. Alleen maar bewondering voor!

  4. Mooi en interessant artikel. Ik denk dat het heel moeilijk zal zijn.
    Mijn vader overleed toen ik 18 was en mijn moeder kreeg 6 jaar later een nieuwe vriend ik had er heel erg veel moeite mee. Ik ken iemand die bij ons op werk sport die heeft jonge kinderen en pas een nieuwe vriend en dat gaat heel goed. Ik denk hoe jonger ze zijn hoe beter dat gaat
    Manon onlangs geplaatst…Wat te doen in Gent; een aantal leuke tips!My Profile

  5. Prachtig geschreven! Ik ben zo’n biologische ouder met een nieuwe relatie. Ro (afgekort haha) is nu iets meer dan een jaar in ons leven en dat was wennen! Zowel voor mij als voor hem. Toen 23 jaar, en ineens rol je een gezin binnen. (Ja gezin, ookal waren we maar met zn 2) dat is pittig. Maar het gaat zo goed! Echt ongelofelijk trots op hem, maar ook vooral op mijn/onze dochter. Je brengt mij op een idee om ook mijn vriend eens aan het woord te laten over zijn ervaringen als (stief) vader. Prachtig beschreven!

    1. What’s in a name 😉
      Ja het is echt zoeken naar de nieuwe positie in je gezin he? Alles verandert. Knap dat hij op zo’n jonge leeftijd die verantwoording aanpakte en dat jij het aandurfde. Bewondering voor! En zou het zelf ook mooi vinden om dat eens vanuit het oogpunt van een andere (stief)vader te lezen! Als je het doet, stuur je me dan t.z.t. een linkje?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge