Column over onze wakkere dreumes die besluit dat iets na half 5 een prima tijdstip is om op te staan. Dat zat helaas niet in onze planning, maar we kunnen er niet veel meer aan doen nu. En Rose lijkt maar één missie te hebben: iedereen mag weten dat de dag begonnen is!

Even plassen leidt tot wakkere dreumes

Het is midden in de nacht als ik moet plassen. Ik sluip als een kat de overloop op, doe zo zacht als ik kan de deurklink van de badkamer naar beneden en zet een voet over de drempel, als ik een huilerig stemmetje hoor. Rose is wakker. ‘Mamaaa,’ begint ze, ‘mama? Papa?’ Voor de allereerste keer sinds ze doorslaapt, besluit ik te kijken. Misschien is een hand op haar warme lijfje genoeg om haar te doen doorslapen? Natuurlijk niet, besef ik even later. Elke ouder weet dat ‘even kijken’ nooit slim is midden in de nacht. Ik normaalgesproken ook, maar dit keer dus niet. Komt door dat zielige stemmetje, gaat mijn moederlijke geweten mee aan de haal.

Lees ook: Slapen en uitgerust wakker worden? Hoe voelt dat ook alweer?

Alle regels overboord

Eenmaal in haar kamer lijkt ze te willen gillen, dus ik neem haar snel uit haar bed. Niet veel later sta ik met een dreumes op mijn arm te zingen. Het is vier uur! ‘Eten?’ onderbreekt ze mijn krakerige symfonie. ‘Nee lieverd, antwoord ik, ‘het is nog donker buiten. Kijk!’ En ter bewijs schuif ik het rolgordijn opzij. Fout nummer 2: nooit even naar buiten kijken, want dat wil ze natuurlijk blijven doen. Het donker buiten is veel te interessant. Ik slaak een zucht en besluit een fles pap te maken, wie weet slaapt ze dan nog even bij ons in bed? Want nu ik toch al zo lekker bezig ben, kan onze laatste stelregel ook best overboord.

Rose vindt het prachtig

Glunderend van enthousiasme, (zij wel) om zoveel bedrijvigheid in de vroege morgen, zit ze op het aanrecht. Ik vul de fles met melk en samen zetten we hem in de magnetron. Ze mag helpen met de schepjes pap. Terug in bed kruipen we lekker onder de dekens. ‘Papa!’ begroet ze Ro enthousiast. Die kijkt verward op. ‘Sorry, mislukt experimentje,’ probeer ik me hieruit te redden met mijn charmantste lach – wat natuurlijk weinig nut heeft in het pikkedonker. ‘Wie weet slaapt ze bij ons in bed wel,’ eindig ik hoopvol. En heel even lijkt het inderdaad goed te gaan. Ze komt tegen me aan liggen en houdt zich stil.

Stilte voor de storm: ze blijft wakker

Net als ik weer wegdommel, glijdt een klein handje door mijn haren. ‘Mooi! Mama, mooi!’ Hartstikke lief, dat wel. Ik geef een kusje uit dank voor haar compliment. En dat lijkt het sein waarop ze gewacht lijkt te hebben. Ze begint aan een kuswaterval. Waar je overdag bijna achter haar moet aanrennen om er eentje los te peuteren, houdt het nu niet op. Vervolgens focust ze haar aandacht op papa en haar zusje, die inmiddels allebei wakker zijn. Lachend kraaien de dames het hele huis wakker. Als klap op de vuurpijl zingt Rose hard (dwars door de voormalige stilte) haar lievelingsliedje: ‘Tiereliere, tiereliere, en dan doen we nog een keer!’ Echt, dit is een schattig en bijzonder moment, ik had niet willen missen. Maar ik neem me ook heilig voor om voorlopig niet meer te gaan plassen ’s nachts!

Heb jij ook soms zo’n wakkere dreumes midden in de nacht?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

3 Replies to “Wakkere dreumes: nachtelijke avonturen voor #teamnosleep

  1. Vooral dat begrijpen mis ik nu nog echt wel!
    Wij als ouders zijn natuurlijk ook helemaal geweldig dus ik snap het wel 😅😉

  2. Haha, heerlijk herkenbaar. Ook hier regelmatig de neiging toch maar even te gaan kijken, waarna ik mezelf voor m’n hoofd sla en met een huilende, papa-roepende, kleine man op mijn arm sta. Tegenwoordig kost het me wel minder moeite om hem even terug in bed te leggen en het gehuil de daaropvolgende 10 minuten te negeren. Ik kan niet wachten totdat J ook wat meer communiceert behalve de paar woordjes en combinaties die hij nu gebruikt, lijkt me geweldig en dan knak ik waarschijnlijk helemaal… 😛

    1. Ja haha! Ik vrees hetzelfde, maar ik kijk er ook naar uit. Vooral dat ze begrijpen wat je bedoelt.

      Ach, je moet maar zo denken: die kleintjes zijn zo dol op hun ouders, dat ze dag en nacht bij ons willen zijn 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge