Vroeger was alles anders

Toen ik nog op de basisschool zat, waren veel moeders van vriendinnetjes thuisblijfmoeder. Mijn moeder sprak regelmatig af met vriendinnen die kinderen hadden in onze leeftijd en haalde ons na schooltijd op. Vrouwen stopten vaak tijdelijk met werken zodra ze zwanger raakten en gingen weer aan de slag wanneer de kinderen groter werden. Ik ervoer dat als heel prettig in die tijd: ik hoefde mijn moeder nooit te missen, want ze was er altijd voor ons.

Thuisblijfmoeder is toch niet meer van deze tijd?

Eenmaal volwassen dacht ik hier wel iets anders over. Thuis blijven was toch niet meer van deze tijd? Bovendien dacht ik dat thuisblijfmoeder voorbehouden was aan vrouwen van een hele rijke man. En je toekomstige partner uitkiezen op basis van zijn vermogen gaat regelrecht tegen al mijn principes in: ik wilde voor mezelf kunnen zorgen, hield niet van afhankelijkheid. Daarom baalde ik tijdens de zwangerschap van Rose dat mijn derde en laatste contract zou aflopen wanneer ik met verlof ging. Wat nu? Solliciteren was geen optie. Ik haalde mijn verplichte acht uur allang niet meer, omdat ik doorlopend doodmoe was, bloedarmoede had en bekkenklachten. Ik kon onmogelijk op gesprek gaan voor een nieuwe baan.

Crisis? De banen werden me aangeboden!

We zaten nog halverwege het staartje van de economische crisis die Nederland al een aantal jaren in zijn greep hield. Op internet en in kranten las je regelmatig horrorverhalen over grote werkloosheid en een ernstig tekort aan banen. Ik merkte daar niet veel van. In een paar weken tijd werd ik vier keer gebeld over een nieuwe baan! Ik heb zelfs in gezelschap van Rose én borstvoedend een gesprek gevoerd. Dat betekent overigens niet dat ik wil bagatelliseren hoe zwaar het voor anderen was, maar aan het beperkte aanbod lag het in mijn geval niet. De banen waren echter vrijwel allemaal fulltime en anders 32 uur per week. Daardoor vielen ze af. Ro benadrukte dat ik beter voor iets kon gaan dat bij me zou passen dan een baan nemen, omdat het moest (en waar ik waarschijnlijk ongelukkig van zou worden).

Frustratie, twijfel en … Hoop?

Zoals vaste lezers wel weten, raakte ik kort na de geboorte van Rose in verwachting van May. Zelfde verhaal: ik kon nauwelijks lopend de weg naar school volbrengen, dus werken voor een baas was geen optie. Ergens tussen frustratie, twijfel (hoe moest dat in de toekomst?) en verdriet, bedacht ik dat ik deze negen maanden misschien wel kon gebruiken om te gaan kijken of schrijven niks was. Mijn omgeving had regelmatig gezegd dat ik daar iets mee zou moeten doen, dus waarom niet? Ik kon gratis freelance opdrachten gaan doen om ervaring te krijgen. En al snel volgde een vaste opdrachtgever. Hier leer ik nog steeds heel veel van. Verder begon ik mijn blog en schreef steeds vaker.

Waarom toch thuisblijfmoeder?

Na de geboorte van May duurde het even voor ik mezelf was, ik zag geen passende banen en langzaam bleek het bloggen in combinatie met freelancen best lucratief. In overleg met Ro besloot ik het zo te laten en mijn dagen in te richten rondom de kinderen. En dat bevalt. Hoewel ik dus in eerste instantie niet had verwacht ooit thuisblijfmoeder te zijn, ben ik nu blij dat het leven zo gelopen is. We hebben weliswaar een minder hoog salaris dan zou kunnen, maar (hoe cliché het misschien ook klinkt): is de rijkdom om je kinderen te zien opgroeien in geld uit te drukken?

Ben jij thuisblijfmoeder of lijkt het je wat? (Of juist helemaal niet?)


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

23 Replies to “Waarom ik thuisblijfmoeder ben geworden

  1. Ik woon in een rijke gemeente waar veel moeders bij de kinderen thuisblijven. Zelf werk ik parttime, 3 dagen. Dat bevalt mij prima, maar soms word ik wel verwijtend aangekeken omdat mijn kinderen naar het KDV en BSO gaan. Terwijl de kids het daar juist fantastisch vinden 🙂 Ik vind dat iedereen voor zichzelf moet bepalen wat het beste bij zijn/haar gezinssituatie past. Ik zou (denk ik) niet vrolijk van worden om thuis te blijven. Maar van fulltime werken ook niet. 3 dagen is voor ons gezin ideaal.
    Marieke onlangs geplaatst…Een nieuwe layoutMy Profile

    1. Vervelend dat ze je daar op aankijken. Vind het ook eerlijk gezegd onzin. Ben net als jij voorstander van doen wat bij je past. En als je een blije moeder wordt van parttime werken, dan weet ik zeker dat je kinderen daar een mooi voorbeeld aan hebben voor hun eigen toekomst.

    1. Dat zou wel heel fijn zijn als dat lukt, zal voor je duimen! Prettig dat je toch iets hebt gevonden waarbij je het grootste deel van de tijd met de kinderen kan zijn.

  2. Ik ben parttime gaan werken toen mijn oudste geboren werd. Voor mij het beste van twee werelden: fulltime moeder zijn ben ik niet voor weggelegd, maar fulltime voor de klas staan ook niet. 😉
    Het plan was wel om ooit meer te gaan werken als ze wat ouder zouden zijn, maar dat gaat er niet meer van komen. Waarschijnlijk kom ik ooit wel helemaal thuis te zitten, maar dan zijn mijn kinderen hopelijk al bijna het huis uit.
    Jacqueline onlangs geplaatst…Open dag rolstoeldans bij Double WheelsMy Profile

  3. Ik ben geen thuisblijfmoeder. Wel geweest en stiekem hoopte ik ook dat ik net als jij met bloggen en freelance opdrachten dit kon blijven doen. Maar dat was niet zo en toen mijn huidige baan op t pad kwam was daar direct de klik. En stiekem vind ik het nu ook best fijn om de deur uit te gaan voor m’n werk. Al waren die 5 dagen echt teveel en tel ik af tot 1 februari!
    Nicole onlangs geplaatst…Patricia had geen roze wolk omdat..My Profile

    1. Jammer dat het niet lukte, maar nu heb je gelukkig ook een hele leuke baan! Vond het zo fijn te lezen dat je daar echt je plek gevonden hebt en straks gewoon kan blijven werken. Gelukkig nog maar een paar dagen en dan kan je even rustiger aan doen!

  4. Zo zie je maar hoe uiteindelijk alle puzzelstukjes toch op hun plaats vallen, hè 😉
    Ik had nooit of te nimmer gedacht dat ik ooit thuisblijfmoeder ging worden. Nope, ik was die keiharde carrièrevrouw. Ik ging ervoor!
    Maar dan gingen de vader van mijn zoontje en ik uit elkaar en moest ik hem zo al regelmatig missen als hij naar zijn vader ging, bovenop de uren dat ik op kantoor zat en hij in de opvang… De beslissing was snel genomen toen mijn man het voorzichtig voorstelde om mijn job op te geven of op zijn minst te minderen met werken (nadat hij begon te merken dat het emotioneel aan me vrat) 🙂
    En nu? Ik zou het voor geen geld ter wereld meer willen omruilen!
    Anneke onlangs geplaatst…Gegratineerde zalm met mascarponeMy Profile

    1. Ja gek he? Achteraf snap je pas waarom alles zo gelopen is.
      Jouw verhaal vind ik ook bijzonder, hoe dat allemaal toch op zijn plek viel. Ik snap dat je op een gegeven moment echt die behoefte kreeg aan stoppen. Thuis zijn met de kinderen is heel veel waard, niet in geld uit te drukken! (Al snap ik werkende moeders ook, maar zelf voel ik die behoefte ook niet meer)

  5. Ik schrik van de reactie van MamaPlaneet. Wat erg dat hij haar zo behandeld heeft.
    Ik ben na de zwangerschap met heeeeel veel complicaties gedwongen om snel weer te gaan werken. Nu zo’n kapot lijf dat thuisblijven en schrijven nog de enige optie is (gisteren van alles over uit de doeken gedaan http://mooileven.org/over-mij/ en de extra pagina met achtergrondinformatie)
    Werken is, om meerdere redenen, lang niet altijd vanzelfsprekend. Het is wel fijn om eigen geld te verdienen, maar andere dingen, en dan vooral je gezin, zijn veel belangrijker!
    Heb je nog veel last van je bekken Merel?
    Liefs en goed weekend xxx
    Marije onlangs geplaatst…Muziek op vrijdag: Alleen, Marco BorsatoMy Profile

    1. Ja he?

      Beetje late reactie, loop enorm achter met reageren. Maar dat lijkt me zo erg. Ik ga het straks lezen.
      Wat dat andere betreft: ja liefde en je gezin zijn onbetaalbaar. Zolang je alles goed kan regelen is het een rijkdom om daar zoveel mogelijk van mee te krijgen. Bekkenklachten heb ik nog steeds weleens, twijfel soms om naar de fysiotherapeut te gaan. Liefs en een goed weekend xx

  6. Deels herkenbaar. Ik ben inmiddels ook al 5 jr bewust thuisblijfmoeder. Had het van mijzelf nóóit verwacht. Hiervoor werkte ik fulltime en toen ik zwanger was van Noa, mijn eerste dochter ging ik 3dgn werken. Bij Olivia gestopt met werken, bewust. Ik had het toch al niet meer zo naar m’n zin op mijn werk en mijn man heeft het druk met zijn bedrijf. Ik zou wel weer gaan werken als Olivia naar school zou gaan, dat was vorig jaar.. ik merk dat ik steeds kieskeuriger wordt met het zoeken van een baan, wil wel weer aan de slag, maar op die dagen, liefst 2, in de buurt , goed te combineren met school etc..als ik terugkijk.. heb ik de periode thuis met de meiden nooit willen missen, vond het niet altijd even makkelijk, maar was het waard. En voor nu.. Mis ik mijn werk soms, maar zijn mijn dagen thuis met de kids ook heel goed gevuld.
    Dewi onlangs geplaatst…wat vermeld je op een uitnodiging van een kinderfeestjeMy Profile

    1. Begrijpelijk, als je inderdaad aan de slag kan zou het wel zo fijn zijn als je thuis en werk goed met elkaar kan combineren. Helemaal fijn als je toekomstige baan binnen schooltijden valt, dan ben je verder overal bij. En nee je hebt gelijk, heus niet alle dagen zijn geweldig, maar dat je het mee mag maken is heel veel waard. Uiteindelijk is het druk zat, ook als ze op school zitten.

  7. In grote lijnen herkenbaar. Ik was nogal een workaholic. Toen ik zwanger werd, verweet mijn baas mij hiervan. Mijm problemen begonnen toen jij zwanger wer, riep hij. Pardon?! Mijn motivatie werd zo de grond in geboord. Na de geboorte van mijn oudste werd zijn gedrag tegenover mij alsmaar erger. Ik raakte hierdoor overspannen. Na mijn jongste gaf ik ontslag. Ik besloot mijn hart te volgen en werd gastouder.

    1. Vind ik heel erg om te horen, begrijpelijk dat je dan met steeds meer weerzin naar je werk gaat. En niemand houdt dat eeuwig vol. Sterk dat je uiteindelijk voor jezelf koos en gastouder werd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge