softdrugs

Story of my life: ‘Mijn ex was verslaafd aan softdrugs’

In de serie Story of my life vertellen lezers anoniem hun persoonlijke verhaal, dat hen vormde tot wie ze vandaag de dag zijn. Sommigen doen dit als ouders, anderen als zoon of dochter. De namen in deze blog zijn om privacyredenen gefingeerd. Vandaag Chantal, wiens ex verslaafd was aan softdrugs.

Mag ik ook jouw verhaal opschrijven? Mail me dan: lotuswritings@gmail.com. 

In deze Story of my life vertelt Chantal hoe het is om samen te leven met een verslaafde. Ze ontdekt in de supermarkt ontdekt dat er geld van de rekening verdwenen is. Hoe kan dat? Dat haar vriend Jordi regelmatig blowt, wist ze wel. Maar dat het zo heftig zou zijn niet. Wat moet ze doen?

Chantal (29): “Mijn hart bonkt, terwijl ik onze gebruikersnaam en bijbehorend wachtwoord intoets. We wonen sinds een maand samen, zijn nu dertien maanden samen. Dus hoe kan het dat onze gezamenlijke rekening, die we ook sinds deze maand hebben, met nog twee weken voor de boeg nu al lijkt te zijn leeggeplunderd? Ik ontdekte het bij de kassa en kon met het schaamrood op de kaken alle boodschappen weer terugleggen. Er moet nog minstens € 700 op staan, waar is dat geld allemaal gebleven? Het saldo toont iets anders: nog € 13,45 over, net genoeg om iets te halen voor het komende weekend. Er moet iets zijn misgegaan.

Losse bedragen hier en daar

Niks. Ik zie alleen dat her en der is gepind. De ene keer € 10,00, dan € 40,00. Maar in totaal betekent dat wel dat er voor bijna € 800,00 aan cash is opgenomen. Aan het pasnummer te zien was het mijn vriend Jordi, elke keer in de binnenstad. “Waarom heb je zoveel geld van de rekening gehaald?” confronteer ik hem direct bij binnenkomst. Betrapt kijkt hij me aan, maar geeft zich nog niet gewonnen. “Weet ik veel,” bromt hij nors. “Heb je er wiet mee gehaald?” vraag ik gespannen naar de bekende weg. Hij reageert niet, maar dat zegt voor mij meer dan genoeg. Zijn verslaving zag ik tot dat moment als een soort hobby, waarvan ik vond dat hij dat maar moest blijven faciliteren mits ik er geen last van had. Ik leerde hem zo kennen dus wist waar ik voor tekende, hield ik mezelf altijd voor.

Onderschatting van het effect dat deze verslaving heeft

Achteraf vind ik het ontzettend naïef van mezelf, maar ik onderschatte zijn gebruik. Een joint af en toe, hoeveel kwaad kon dat nou? Doordat we in het begin van onze relatie vooral in het weekend afspraken, zag ik niet wat het voor hem inhield en dat het echt zijn leefstijl was. Toen ik pas maanden later ontdekte dat iemand die stoned is vooral apathisch op de bank hangt, waren we alweer een tijd samen. Ik accepteerde het makkelijker en wist ook niet goed hoe het hoorde. Dit was mijn allereerste relatie en vond dat je niet zomaar moest opgeven. Alleen was dit niet zomaar een misstap, hier kleefden meer consequenties aan.

Gênant!

Ik besef beschaamd welke gevolgen dit heeft. De rest van de maand zal ik op een houtje moeten bijten omdat meneer zijn financiën niet op orde had. Of misschien beter gezegd: omdat ik onze administratie niet op orde had. Ik had er eigenlijk als een havik bovenop moeten zitten, hoewel een relatie gestoeld moet zijn op vertrouwen. Het was naïef om te denken dat zo’n softdrugsverslaving wel meevalt. Met lood in mijn schoenen wend ik me tot mijn ouders om te vragen of ze wat geld kunnen lenen. Ik neem het heft in handen en regel vanaf dat moment de administratie volledig. Hij moet het doen met zakgeld.

Ik geef het op

Pas maanden later, na talloze pogingen en gesprekken om hem te laten stoppen, trek ik de voordeur definitief in het slot. Het is namelijk ronduit gênant wanneer je  vriend tijdens de feestdagen ten overstaande van je naaste familieleden op de bank in slaap dondert, stoned en wel. Ik zat ernaast verontschuldigend te lachen, in je achterhoofd duimendraaiend dat ze niet door die façade heen zouden prikken. Wat uiteraard wel gebeurde; ze komen niet uit een ei. De drugs heeft te veel kapot gemaakt. Tussen ons, met betrekking tot wie ik ben geworden en de manier waarop de buitenwereld mij ziet… Iemand met een verslaving verandert pas wanneer hij zelf de noodzaak daartoe ziet. Bij hem drong die pas tot hem door nadat zijn moeder ernstig ziek werd op 25-jarige leeftijd, maar toen waren we allang uit elkaar.

Waarom ik dit vertel?

Met mijn verhaal hoop ik vrouwen in dezelfde situatie een hart onder de riem te steken: (softdrugs)verslaving is behoorlijk onderschat. Af en toe een jointje kan echt geen kwaad, maar dagelijks een zakje van € 20,00 verkruimelen omdat je constant snakt naar dat stonede gevoel natuurlijk wel. En je kan zeggen wat je wil, maar verandering komt, nogmaals, echt alleen als ze het zelf erkennen. Kies alsjeblieft eieren voor je geld; je kunt echt maar beter alleen zijn en wel gelukkig, dan samen met iemand onder invloed.”

Lees ook:

Story of my life deel 3: “Ik ben verslaafd geboren.”

Story of my life deel 2: “Mijn bonusdochter is zes jaar jonger dan ik”

Story of my life deel 1: Waargebeurd sprookje?


De foto bij dit blog is afkomstig van shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

5 Replies to “Story of my life: ‘Mijn ex was verslaafd aan softdrugs’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge