Onderdeel van ontzwangeren is dat ik mijn uiterlijk een tijd lang verslonsde. Grotendeels omdat May niet doorsliep en ik het idee had dat er tegen die vermoeide uitstraling toch niet op te werken viel. Zelfs wanneer ik make-up gebruikte, kreeg ik nog te horen dat ik er best rot uit zag. Tel daar een flinke portie nieuwe grijze haren bij op en je kan ongeveer wel bedenken hoe ik eruit zie (en me dus ook voel). Maar het is genoeg, zo neem ik mezelf voor. Ik ben klaar met die vermoeide uitstraling. Hoe ik dat ga aanpakken?

Zilverwit voor mijn veertigste?

Ik probeer ze te tellen, maar geef het al snel gedesillusioneerd op. Wat erg! In acht maanden tijd lijk ik maar liefst twee keer zo grijs te zijn geworden, vooral mijn slapen hebben zo te zien behoorlijk geleden onder allerhande stress en slaaptekorten. De originele haarkleur overheerst nog, maar voor hoelang? Als ik niet uitkijk, ben ik zilverwit voor mijn veertigste! Ok, ik draaf door en ik weet dat het zo’n vaart niet zal lopen, maar toch… Waar is mijn sprankelende, jonge ‘ik’ gebleven? Is die stiekem met de placenta weggegooid toen ik lag bij te komen? Heeft die haar koffers gepakt omdat ze doodop werd van de drukte die ons grote gezin met zich meebrengt? Mijn vermoeide uitstraling spreekt namelijk boekdelen.

Lees ook: Natuurlijk ben ik meer dan mama, maar nu gewoon nog even niet

Vrouw met een missie!

Ergens heb ik toch ook hoop. Misschien is dit wel één van de eerste tekenen dat ik echt bijna klaar ben met dat hele ontzwangeren. Voor het eerst sinds tijden kijk ik zodanig bewust in de spiegel dat ik niet alleen baal, maar er daadwerkelijk iets aan veranderen wil. Tegen mijn eigen voornemens in (“Liever natuurlijk grijs dan nep en geverfd” en “Je moet gewoon niet aan uitgroei willen beginnen, dat maakt het er allemaal niet beter op”) wandel ik die ochtend rechtstreeks op de drogist af. Ik heb een missie en zal niet vertrekken tot ik geslaagd ben. Want even eerlijk, die voornemens waren leuk en houdbaar toen ik nog in de twintig was, maar inmiddels ben ik toch echt dertigplus. En oog ik veertigplus als ik niet heel snel aan de slag ga. Dan kan ik net zo goed meteen een kortpittig kapsel nemen…

Geen stoffige dweil meer

Mijn mandje ‘vol’ haarverf en elastiekjes (helaas was de strijdlust groter dan mijn budget) reken ik af. Maar ach, je moet ergens beginnen, pep ik mezelf op. “Prettig weekend!” roep ik dolblij met mijn aankopen tegen de caissière, die me bevreemd aanstaart: het is immers woensdag. Het brengt me even weer terug in de realiteit, want nee, helemaal ontzwangerd ben ik nog niet. Maar vanaf vandaag, zo neem ik me heilig voor, loop ik er niet meer bij als een stoffige dweil. Tenminste, als die kinderen een beetje meewerken…

Hoe pak ik die vermoeide uitstraling aan?

  1. Genoeg slapen (en als dat ’s nachts niet lukt, dan gewoon af en toe dutten op de bank wanneer de kinderen op bed liggen)
  2. Gezonder eten. Dus geen snacks meer tussendoor, behalve stukken fruit en gezonde reepjes. Geen koekjes of chips.
  3. Meer bewegen. Hoeft niet moeilijk te zijn: gewoon een stuk wandelen met de kinderen.
  4. Veel water drinken (en geen red bull meer). Een gehydrateerde huid ziet er altijd beter uit.
  5. Af en toe echt even tijd nemen voor mezelf: kinderen naar de oppas (waarschijnlijk oma) en lekker met de voeten omhoog.
Herken jij die vermoeide uitstraling van na de bevalling?

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

2 Replies to “Vermoeide uitstraling na de bevalling? Vanaf nu niet meer!

  1. Haha, herkenbaar. Alleen ben ik mentaal nog niet aan verven toe. Als je eenmaal begint is er geen weg meer terug vrees ik.

    1. Ja die gedachte had ik ook heel lang en ik zou nog niet beginnen als het niet echt nodig is, maar helaas is het ineens hard gegaan. En binnen een paar dagen tijd kreeg ik van mijn vriend, oudste dochter én moeder te horen dat ik best grijs werd bij mijn slapen. En toen ik het zelf ook zag, wist ik dat er maar 1 ding op zat; verven (of accepteren natuurlijk, maar daar ben ik nog niet aan toe haha)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge