Iedereen heeft weleens zo’n dag waarop hij beter in bed had kunnen blijven liggen. Met ouderschap werkt dat eigenlijk niet heel anders. Soms gaat het fantastisch, maar een andere keer doe je iets waardoor je jaren later nog steeds zit opgezadeld met torenhoog schuldgevoel. Zoals de keer dat ik June bijna dwong zich te verkleden…

Piratenfeest op school

‘Morgen is het piratenfeest op school, weet je nog?’ merk ik enthousiast op tegen June. Ze is een jaar of zeven, zat net in de fase dat schaamte af en toe een rol begin te spelen. ‘Vergeten,’ mompelt ze, ‘maar ik wil eigenlijk helemaal niet verkleed naar school. Bovendien, ik haat piraten.’ Ik herken haar houding van mezelf, van vroeger. Vanaf groep 3-4 vond ik verkleden ook niet leuk meer en bracht dat net als bij June nu een soort schaamte met zich mee. Ik betreur dat achteraf en wil niet dat mijn eigen kinderen zich laten tegenhouden door dit onnodige gevoel. Na een paar enthousiaste carnavalsjaren weet ik inmiddels als geen ander hoe leuk verkleden kan zijn. Dat plezier geef ik graag door.

Lees ook: Blunder #2: Schminken, hoe moeilijk kan het zijn?

Prinses

Ik aai nog eens door haar zachte, donkerbruine krullen. ‘Lieverd, je hoeft geen piraat te zijn. Wat dacht je van prinses? Dat mag ook als je wil? Uiteindelijk kunnen piraten ook een prinses redden.’ Dat kan haar goedkeuring wegdragen. Ze kijkt me aan knikt, verkleden als een prinses kan nog wel. Die middag scharrelen we in de verkleedkist een mooie outfit bij elkaar en de volgende ochtend kleedt ze zich mooi aan. Ik hang een nepparelketting om haar nek, breng wat make-up aan (het is immers feest!) en zet een tiara op haar hoofd. Eerlijk is eerlijk, het staat haar werkelijk schitterend!

Bijna te laat voor het feest

Door alle commotie haasten we ons rot. We hebben slechts vijf minuten op de klok en moeten nog zeven minuten rijden. We rennen dus te laat door de openstaande deuren hijgend de school binnen. Tot onze verbazing zien we een luizenmoeder in de gang staan. Gekke dag om te moeten pluizen, denk ik nog. Zenuwachtig gluurt June door het raam van haar klas. Ze trekt aan mijn arm. ‘Mama, niemand is verkleed!’ fluistert ze zacht tegen me. Bedremmeld staart ze naar haar voeten. Ze heeft vast verkeerd gekeken, denk ik nog optimistisch. ‘Wat zie jij er mooi uit!’ reageert de luizenmoeder. ‘Ja voor het piratenfeest,’ glunder ik – volslagen blind voor de pedagogische ramp die zich voor mijn voeten voltrekt. ‘Oei! Dat is volgende week,’ antwoordt de moeder aarzelend terug.

Nooit meer verkleden

Stilte. Volgende week? Hoe kon ik zo misplaatst trots zijn op mezelf? Ik voelde me eindelijk ook eens zo’n fantastische, punctuele moeder die ondanks haar eigen studiedrukte toch had onthouden dat vandaag het schoolfeest was. Niet dus. ‘Wil je niet gewoon zo de klas in?’ probeer ik nog. Ze is echter onverbiddelijk. Met schaamrood op mijn kaken rij ik zo snel als ik kan opnieuw heen en weer om haar normale kleding op te halen. Ze accepteert mijn excuses, maar tot op de dag van vandaag controleert ze mijn beweringen rondom verkleedpartijen op school persoonlijk en driedubbel – ondanks dat klopt zonder uitzondering echt. Want die blik op haar gezicht vergeet ik nooit meer!

Wat is jouw grootste blunder?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

7 Replies to “Blunder #1 – Verkleden is leuk, alleen niet als je de enige bent

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge