Geen beste herinneringen

Ik heb een paar directe gedachten als ik denk aan mijn eigen vaccinaties. Mijn vroegste herinnering dateert uit mijn vierde levensjaar. Aan mijn moeders hand liep ik een zaaltje binnen waar drie volwassenen prikken uitdeelden. Een klasgenootje van de basisschool was voor mij. Ze liep bibberend naar voren, hoewel ook niet echt bewust van wat er zou gaan gebeuren. Ze zette het echter op een brullen toen de naald naar binnen ging. Bemoedigend, kan ik je vertellen! Gelukkig viel het me (misschien juist daardoor) alles mee en kreeg ik lekker fruit als beloning na afloop.

Vervolgens kreeg ik in groep 5 nog eens de gevreesde BMR/DKTP-prik. Inmiddels was ik behoorlijk bewust en hoorde alleen maar nare verhalen: jongens met pijnlijke armen, meisjes die nauwelijks nog konden bewegen. Ik sloot mezelf op in het toilet, want ik wilde absoluut niet. Op school hadden ze uitgelegd dat één van deze vaccinaties zou beschermen tegen polio. Dankzij mijn hypochondrie beeldde ik me van alles in. Uiteindelijk viel ook deze prik enorm mee, de pijn achteraf ook omdat ik veel bleef bewegen.

Lees ook Merel onderzoekt: waarom kies je bewust om niet te vaccineren?

Ik raakte zwanger en mijn angst voor vaccinaties kwijt

Zwangerschap staat in mijn geval garant voor een abonnement op de prikpoli. Dan raak je die angst wel kwijt, kan ik je vertellen. Bij June moest ik vooral uitkijken voor infecties, omdat mijn vliezen te vroeg gescheurd waren. Tijdens mijn zwangerschap van Rose was het een tekort aan ijzer dat in de gaten gehouden moest worden en bij May kwam ik vitamine D tekort en bleek anti-E stoffen in mijn bloed te hebben. Ach, wat stelt het nu helemaal voor? Vergeleken met de bevalling deed het geen pijn, ik was vergeten dat ik in groep 5 zo bang was…

En toen kreeg June haar vaccinaties

In haar ogen zag ik mijn eigen gevoelens van toen terug. ‘Ah joh, schat, het doet echt niet zoveel pijn als ze zeggen. Zeker niet als je een beetje ontspannen bent. Komt goed! Achteraf gewoon lekker bewegen met je arm en dan heb je er geen last van.’ Ik moest lullen als Brugman, zoals ze dat in het Rotterdams zo mooi verwoorden, maar na een tijdje schikte ze zich in haar lot. Niet ver voor ons liep een meisje lachend weg. Hoopvol wees ik haar aan: ‘Zie je, als het echt zo’n pijn deed zou ze niet lachen!’ Ik had mijn mond moeten houden. De achtjarige jongen voor ons stortte krijsend ter aarde en werd overstuur door zijn moeder afgevoerd. Meteen schoot June in de stress, verstijfde en de vaccinaties deden natuurlijk verschrikkelijk veel zeer.

Vandaag krijgt May haar eerste vaccinaties

Deze gedachten zitten nog vers in mijn gedachten. Later op de dag mag May en ik zie er verschrikkelijk tegenop. Die hoopvolle lach die verandert in een zielige huiltje wanneer de naald haar been binnendringt, het moederlijke schuldgevoel dat er elke keer opnieuw bij komt kijken en de angst dat ze je nooit vergeeft… Gelukkig is Ro er altijd bij, mijn redder in nood die wel kalm blijft. Maar mijn onbevangen houding is een beetje verdwenen. Ach, in het ergste geval sluit ik mezelf op in het toilet. En in tegenstelling tot ruim twintig jaar terug, kan ik nu wel blijven zitten 😉

Hoe ervaar jij die vaccinaties? Vind je het lastig? Juist niet? Of kiezen jullie ervoor je kind niet te laten vaccineren?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

4 Replies to “Vaccinaties zijn niet zo erg. Tot het om je kinderen gaat!

  1. Mama heeft het meestal zwaarder dan haar kinderen; hoewel … je hebt wat af geleden, maar je hebt het goed kunnen verbergen

    1. Daar word je groot en sterk van, moet je maar denken. Als je ergens kon tekenen dat je de pijn kon opvangen voor je kinderen, dan zou elke moeder het doen waarschijnlijk.. Tot dat mogelijk is, moeten we ze maar zo goed als kan voorbereiden op wat komen gaat.

    1. Ja is ook zo. Gelukkig hebben we het overleefd 😉 Ze huilde niet heel hard en de verpleegkundige is ontzettend aardig. Scheelt een heleboel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge