‘Je klonk als een olifant’

Giechelend gluurt June om de hoek van de slaapkamerdeur. “Wat was dat voor geluid mama? Je klonk als een olifant door de babyfoon.” Niet veel later staat ze nieuwsgierig naast het bed, waar ik haar babyzusje voed. Ik moet toegeven, het klonk vast heel grappig, maar dat was het verre van. Voor ik verder ga, moet ik misschien eerst even uitleggen wat mij afgelopen weekend overkwam en waarom ik een echte stuntelkampioen ben.

Stuntelkampioen…

Kijk, dat onhandigheid diep verankerd zit in mijn genenpoel is geen geheim. Meestal levert het hilarische taferelen op (voor mijn omgeving). Maar afgelopen weekend bleek ik mezelf te kunnen overtreffen en kreeg het ogenschijnlijk onmogelijke toch voor elkaar.

Het begon met wat gemoedelijk plak- en knipwerk aan de eettafel. We hebben namelijk al ruim twee jaar een grote lijst klaarliggen, die we ooit nog eens met een fotocollage zouden gaan vullen. En omdat ik het dit jaar nog wilde doen, we een vrij doelloze zondagmiddag voor de boeg hadden én beide kinderen in dromenland lagen, waren er geen geldige smoesjes meer. Bij deze grote, zwarte lijst hoorde een vrij dunne glasplaat. We zetten hem tegen de kinderstoel, hoewel wel ik ergens bang was hem om te stoten. Ro verzekerde me echter dat het niet zou gebeuren: gewoon een kwestie van goed opletten. Natuurlijk! Want goed opletten is my middle name

Handig joh, die zwangerschapsdementie…

Wie mij een beetje kent, zal het dan ook niet verbazen dat de glasplaat mij een halfuur later alweer volledig ontschoten was. Ik stootte mijn teen vol tegen de zijkant. Vloekend strompelde ik verder, stom ding! “Je sok is kapot, misschien moet ik toch de verbanddoos even uit mijn auto gaan halen,” opperde Ro toen. Een beetje pissig dat hij dit moment gebruikte om grapjes te maken, keek ik hem aan. Daarna toch maar omlaag. Oeps, hij had gelijk. Een eerste druppeltje bloed sijpelde uit de sok en niet veel later lag er een plasje op de grond.

Draaierig

Misselijk en een beetje draaierig plofte ik op de dichtstbijzijnde stoel. En ik beschouw mezelf niet als een watje als het gaat om bloed, maar dit was me teveel. Nu moest die sok nog uit, wie weet wat voor enge snijwond ik zou aantreffen? Ik heb de neiging nog weleens om in dit soort situaties van het ergste uit te gaan, dus nu ook. In de praktijk viel het gelukkig enorm mee. Klein gelegenheidsverbandje eromheen (om aan mijn zelfmedelijden tegemoet te komen) en ik kon weer hinkend door. Uiterst voorzichtig weliswaar, want je wil je getroffen teen niet stoten.

Terug naar vanavond

Mijn geheugen werkt tegenwoordig vooral op de korte termijn. Even had ik er dus geen erg in en stootte met volle kracht tegen het bed aan. Als ik haar uitleg waarom ik daarnet gilde, trekt June een vies gezicht. “Oei! Sterkte mama, hopelijk is de pijn snel weg.” Ze vertrekt weer naar beneden, maar net voor ze weg is meen ik toch een onderdrukt gegiechel te horen.

Zucht…

Ben jij ook zo’n stuntelkampioen?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

4 Replies to “Stuntelkampioen zijn, is een tweede natuur: iets met foto’s en een plasje bloed

  1. Hier nog zo’n onhandige kluns hoor.. Ik ben met armen, handen en vingers al door behoorlijk wat glas getroffen. Met als grootste gevolg ca. 30 hechtingen in m’n pols 😅. De laatste tijd valt het gelukkig wel mee, maar als er glas in de buurt is, moet ik extra voorzichtig zijn hahaha

    1. Pjnlijk!! Goede verzameling plastic glazen thuis? 😉 En heeft J hier geen last van? Ik zie de oudste twee hier soms (net als ik) rondlopen als twee dodo’s.. Erfelijk belast.

      1. Nee, ben koppig en wil toch alleen maar uit glas drinken 🙊. J is ook wel een beetje een kluns, maar heeft gelukkig geen glas ongelukken gemaakt 😊. Vaak rent hij wat rond als kip zonder kop en loopt dan ergens tegenaan of glijdt uit ofzo haha 😅

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge