U zeggen tegen onbekenden lijkt bijna niet meer voor te komen. Wij proberen het onze dochters stug mee te geven, terwijl buitenstaanders vaak zeggen dat het helemaal niet hoeft. Is het nog wel van deze tijd?

Ineens ben je ‘die mevrouw’

Ik moet een jaartje of negentien geweest zijn en was op mijn gemak aan het winkelen. Daar stond een klein jongetje het pad te blokkeren. ‘Ga eens aan de kant voor die mevrouw,’ reageerde zijn moeder onmiddellijk. Serieus? ‘Die mevrouw’? Hoewel ik er prat op ging al reuze volwassen te zijn terwijl ik net kwam kijken, ging dit mij zelfs iets te ver. Dit was vergelijkbaar met u zeggen: prima, maar liever nog niet tegen mij. Ik lachte zuurzoet en hoopte dit de komende tien jaar niet meer mee te maken.

Lees ook: Waarom zeggen mensen geen gedag in de wachtkamer?

Onze kinderen moeten u zeggen tegen onbekenden

Inmiddels zijn we dertien jaar en drie dochters verder. En eigenlijk moet ik stiekem bekennen dat ik het toch wel prettig vind wanneer kinderen u zeggen en ‘mevrouw’. Ik zeg dan altijd dat ze me best mogen tutoyeren en Merel mogen noemen, maar dat ze in eerste instantie toch die afstand bewaren, getuigt toch van goede manieren. Zit er kennelijk flink ingebakken. We leren het onze eigen meisjes ook, in elk geval tegen mensen die niet tot onze familie behoren. Toch vraag ik me weleens af of het nog wel van deze tijd is. Je ziet steeds vaker dat iedereen maar getutoyeerd wordt, zelfs senioren. En die vinden dat vaak niet eens erg.

Erg om oud te worden?

Misschien vinden mensen het wel erg dat ze worden gezien als ouder en roepen daarom maar gelijk lachend ‘zeg maar jij hoor!’ of ‘ah joh, zo oud ben ik nog niet’. Ik vind het een beetje verwarrend. Beide aanspreekvormen hebben natuurlijk hun eigen voordelen. Aan de ene kant maakt ‘jij’ iedereen gelijk (dus of je nu bankdirecteur bent of schoonmaakster, we zijn allemaal hetzelfde). En tegelijkertijd kan je dan niet langer op een taalkundige manier je respect uitdrukken voor de ander, zoals u zeggen wel doet.

Respect: u zeggen tegen onbekenden

Voor ons heeft dat laatste de doorslag. Ik vind het prettiger om mijn respect uit te drukken naar ouderen toe en blijf het woord u zeggen. De kinderen corrigeren we dus ook consequent als ze iemand zomaar met ‘jij’ aanspreken. Gelukkig zie je ook hier en daar nog waardering. Met name de vijftigers en zestigers kijken openlijk verrast en soms zelfs blij wanneer zo’n uk zegt ‘Alstublieft!’ Dan weet ik weer dat we het in elk geval niet voor niets doen.

Wat vind jij/u? Is u zeggen tegen onbekenden hopeloos achterhaald?


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

13 Replies to “U zeggen tegen onbekenden, is dat eigenlijk nog wel van deze tijd?

  1. Dit vind ik zó lastig. Respect kan natuurlijk ook prima met je of jij. Dat valt of staat er niet mee, in mijn ogen. Toch zeg ik altijd u en wil ik dat mijn dochter ook leren. Daarin tegen kijkt mijn man daar anders tegenaan. Als mensen tegen hem u zeggen hij is bijna 33 dan voelt hij zich inderdaad “oud”. En als ze tegen mij u zeggen dan vind ik het beleefd. Tegen mij als ouder hoeft het niet omdat ik dat wat “afstandelijk vindt.

    1. Ja dat vind ik inderdaad ook wat afstandelijk. Ze moeten toch over heel intieme dingen met je kunnen praten denk ik, dan is het toch raar als je ineens ‘u’ en ‘tampon’ in dezelfde zin hoort bijvoorbeeld.

  2. Vervalt ontzag daadwerkelijk door de manier van aanspreken? Kinderen noemen mij geen juf, maar Sophie. En ondanks dat ze mij Sophie noemen en jij zeggen, weten ze wel op welke plek ik sta. Ik vind het fijn dat als ik iets wil zeggen tegen de kinderen dit uit mijzelf komt en dus spreek in de eerste persoon.

    Daarnaast voel ik me ongemakkelijk als iemand u zegt. Ik vind persoonlijk dat kinderen moeten weten dat als ze iemand niet kennen u moeten zeggen, maar zodra er wordt gezegd dat dit niet hoeft, dat ze dit ook niet meer doen.

    Ik vind het zelf ook lastig in te schatten tegen wie ik jij of u zeg, maar zodra iemand eruitziet als boven de 50, dan zeg ik het sowieso 😊

    1. Nee dat niet direct. Denk persoonlijk dat respect tonen op verschillende manieren kan, u zeggen is er één van. Tegenover een oudere vind ik het wel een stukje ontzag. Maar wat jij ook zegt, er is zo’n grijs gebied (letterlijk trouwens haha) en daarbij weet ik het ook niet altijd. Vijftigers die zichzelf nog hartstikke jong voelen of mensen die zo hartelijk en gastvrij zijn dat ‘u’ misschien misplaatst is, ongeacht leeftijd… Lastig!

  3. Het is inderdaad heel dubbel. Ik twijfel bij sommige mensen ook of ik “jij” of “u” moet zeggen en als ik toch “u” zeg, dan wordt het gelijk een soort van belachelijk gemaakt. Alsof ik mij moet schamen dat ik netjes ben geweest, want je kan inderdaad iemand er mee beledigen die eigenlijk nog niet zo oud is. In het Engels kennen ze deze vorm van beleefdheid niet eens. Ik zou het niet erg vinden als we gewoon over gaan op “jij”. Lekker makkelijk. Hoeven we nergens meer over te twijfelen.

    1. Ja dat zou misschien een goede oplossing zijn, ik moest tijdens het schrijven inderdaad ook aan de Engelsen denken. Het zou schelen als we in elk geval allemaal weten waar we aan toe zijn 😊

  4. Ja en nee. In sommige advertenties word nog u gebruikt en dat vind ik dan ouderwets.. maar oudere mensen spreek ik zelf liever aan met u. Of toen ik nog in de bediening werkte gasten ook liever met u, tenzij ze echt vaker kwamen of veel jonger waren als ik zelf.

        1. Haha ja was ook eigenlijk beetje vroeg om te vragen, ze is nog zo jong… Eerst maar eens mama zeggen 🙂

    1. Haha ik moet eerlijk bekennen dat het hier ook wel zo gaat, nu je het zegt. Dus kennelijk vind ik dat dan niet erg… Misschien omdat het ‘eigen’ is voor hen en voor ons er toch altijd een bepaalde afstand blijft?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge