Twee zusjes in dezelfde klas, werkt dat eigenlijk wel?

Vooraf baarde het me vooral zorgen: twee zusjes in dezelfde klas. Zou dat een succes kunnen worden? Ook Ro, normaal vrij nuchter, twijfelde. Maar goed, we konden slechts één ding doen: afwachten. Vandaag vertel ik hoe het gaat – inmiddels bijna vijf maanden verder. 

Samen naar de peuterspeelzaal

Sinds dit schooljaar zitten Rose en May in dezelfde klas op de peuterspeelzaal. Vooraf sprak ik regelmatig mijn zorgen uit tegen Ro: hoe zou dat gaan straks? Was het verstandig of zouden ze op school net zo fel tegen elkaar doen als thuis? Of misschien juist het tegenovergestelde. Dat ze alleen samen gingen spelen en niet meer met de andere kinderen. Wie weet vond May het helemaal niks om naar de peuterspeelzaal te gaan. Ze heeft immers een ander karakter dan Rose, die niet kon wachten. En … Zo ging het nog veel langer door, maar ik zal jullie er niet mee vermoeien.

Lees ook 5 uitdagingen met twee kinderen in een jaar tijd

De eerste ochtend

Maandagochtend 26 juni (de dag na haar verjaardag) was het zover: de eerste ochtend bij de peuters. Vooraf vertelden we aan May dat ze naar school mocht, ze kreeg van opa en oma een schattig klein tasje en daar ging ze. Trots voorop, haar handje verstrengeld in die van June. Ze wilde het liefst rennen, zo blij voelde ze zich. Eindelijk, leek ze bijna te willen zeggen. Het afscheid van Ro ging prima, alsof ze nooit anders had gedaan. Hij zwaaide gedag, ik bleef nog even zitten. Iets met een huilend moederhart dat de navelstreng ineens weer onlosmakelijk voelde zitten.

Kleine observatie

Ik bleef dus iets langer op school en had alle tijd om te observeren hoe de twee zusjes met elkaar omgingen. Mijn verzoek om op haar kleine zusje te letten en haar te helpen, was goed blijven hangen bij Rose. Als een moederkloek(je) ontfermde ze zich over May en ze wees van alles aan. Onze jongste had echter andere plannen. Ze zocht haar eigen weg door het speelgoed. Waar Rose sinds de eerste schooldag consequent haar schoenen bij de deur zet, hield May ze gewoon aan. En al snel zag ik onze oudste peuter opgeven. Die vond het veel interessanter dat haar moeder nog even bleef zitten op school en betrok me in haar spel.

Huilende dochters bij vertrek

Eigenlijk vond ik het na een uur wel mooi. Mijn aanwezigheid bleek voor Rose een trigger om zich vooral niet meer met de andere kinderen te bemoeien en May interesseerde het geloof ik weinig. Gelukkig had ik nog wat boodschappen ter afleiding en mijn eerdere verdriet was redelijk gestelpt doordat ik zag dat May echt enorm genoot.

Maar wat schetste mijn verbazing? Het moment dat ik wilde weglopen hoorde ik gehuil. May, omdat ze dacht dat ik haar wilde meenemen naar huis, en Rose ook, die snapte niet waarom ik wegging. Ze vond het namelijk wel gezellig, zo’n moeder in de klas. En deze verandering stond haar helemaal niet aan. Nou ja, ook wel eens fijn dat je gemist wordt bij het vertrek, denk ik dan maar. Overal moet een eerste keer voor zijn.

Vier maanden later

Inmiddels zijn we ruim vier maanden verder en een heleboel ervaring rijker. Waar de veranderingen bij Rose even leken te leiden tot tweewekelijks drama bij het vertrek, keerde de rust na de zomervakantie terug. Ze vonden allebei een nieuwe plek in de groep – Rose als één van de oudsten, May als één van de jongsten – en zochten hun eigen weg. Laatst spraken we met de juf door hoe het ervoor staat. En wat blijkt? May speelt heus samen met haar zus, maar ook met de anderen. Het zal eerder interessant worden wat gebeurt wanneer Rose naar groep 1 overstapt. Geen ruzie op school, ook geen geklit. Ze gaan hun eigen gangetje. Grappig hoe je zorgen en de werkelijkheid dus soms totaal niet overeenkomen.

Rose probeerde vooral mijn aandacht te trekken 😉

Onze verwachtingen van twee zusjes in dezelfde klas

Vooraf dachten we vooral aan de volgende dingen:

  • Ze maken constant ruzie
  • Of spelen juist constant samen
  • Rose bemoedert May de hele tijd en probeert te beslissen wat ze samen gaan doen
  • Weinig ontwikkeling eigen karakters
  • May moet misschien wennen aan de peuterspeelzaal en zou kunnen gaan huilen bij vertrek – in tegenstelling tot haar iets oudere zus

De praktijk met twee zusjes in dezelfde klas

Naar aanleiding van ons gesprek valt alles dus reuze mee:

  • Ze spelen wel samen, maar ook apart
  • May bewandelt haar eigen pad en speelt op haar eigen manier
  • Rose is duidelijk ouder en speelt vooral met de oudere kinderen
  • De ruzies vinden thuis wel gewoon plaats 😉 maar op school dus nauwelijks
  • Waar May elke middag thuis doodop een dutje doet, speel ik met Rose vaak een spelletje en ze tekent graag – dus beide kinderen hebben ook thuis andere behoeften
  • Ze genieten allebei. Sterker nog: alleen de juf zwaait als ik wegga

Dus onze zorgen bleken volledig ongegrond. Gelukkig maar!

Heb jij ervaring met je broer of zus in dezelfde klas?

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

12 Replies to “Twee zusjes in dezelfde klas, werkt dat eigenlijk wel?

  1. Wat grappig, toen ik nog op de basissschool zat [heel lang geleden…] werd er juist altijd gelet op het feit dat er geen broertjes en zusjes bij elkaar in de klas kwamen. Lijkt mij ook dat het best positief kan uitpakken!

  2. Ik heb het zelf met mijn eigen broer en zus niet meegemaakt, maar zat wel ooit eens met een tweeling in de klas. Ze droegen dezelfde kleren, zelfde kapsels enzovoort en wilden ook enkel met elkaar groepsprojecten doen. Ze hadden echt amper interactie met de andere leerlingen waarop de school dus besloot van ze in aparte klassen te zetten.. en ze dan maar van school zijn veranderd om toch samen te blijven. Gelukkig is het bij jou dus wel positief uitgedraaid!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge