twee vaders

Met twee vaders in haar leven hoeft June nooit partij te kiezen!

June was vrij jong toen haar vader en ik besloten uit elkaar te gaan. Hoewel het verdriet deed en ik me schuldig voelde haar geen compleet gezin te kunnen bieden, wist ik ook dat dit beter was voor alle partijen. Uiteindelijk heeft een kind ook niets aan een thuis waar constant spanning hangt. Ze was nog jong: anderhalf. Desondanks zag ze haar vader regelmatig, zodat ze een band met hem kon opbouwen. Vanaf het moment dat Ro in ons leven kwam, merkten we echter dat ze langzaam in haar schulp kroop. Ze wist niet goed hoe ze aan twee vaders loyaal kon zijn, zonder de ander tekort te doen.

Van één naar twee ouders

Als je je kind grotendeels alleen opvoedt, mis je soms de wederhelft met wie je overlegt over basale zaken als de tijd waarop je dochter moet thuis zijn van buitenspelen. Of iemand met wie je het kinderfeestje samen organiseert. Maar ook grote dingen doe je in je eentje: tienminutengesprekken, zwemlessen en zorgen voor je zieke kindje, terwijl je zelf eigenlijk ook het liefst in bed zou liggen. Het was dan ook fijn iemand tegen te komen die de rol van bonuspapa zou kunnen invullen. En hoewel het soms ook wennen is dat je geen alleenrecht meer hebt op beslissingen, het is nog altijd prettiger dan een gelijkwaardig klankbord missen.

June vond het wennen: twee vaders

Niet alleen was ze haar moeders exclusieve aandacht kwijt, ook vond ze Ro heel lief. Maar haar eigen vader ook. En ze wilde niemand tekort doen, terwijl ze hiermee ondertussen wel zichzelf tekort deed. Onbewust natuurlijk. De glans verdween uit haar ogen. ‘Wat is er?’ vroegen we herhaaldelijk, maar ze hield zich in. Ze is een echte binnenvetter, net als haar vader. Misschien moest ze voor zichzelf ook nog uitzoeken wat ze precies voelde.

Lees ook: Wennen aan je stiefkind: 7 tips van een ervaringsdeskundige?

Maar dan begint ze te praten

Ze legt heel duidelijk haar gevoel uit, een drukkend schuldgevoel. Verdrietig dat ze zich zo heeft gevoeld en bang was erover te praten. We leggen haar uit dat ze haar verhaal bij ons kwijt kan en dat niemand zal oordelen over hoe ze zich voelt. Daar is ruimte voor, ook als dat betekent dat ze heel veel moeite heeft met de nieuwe situatie en hierin af en toe haar eigen plekje nodig heeft. Ze hoeft ons niet constant lief te vinden en ons nieuwe gezin niet altijd te omarmen, zolang ze het maar uit. Alleen dan kunnen we haar helpen. En dat geldt voor haar eigen vader net zo goed. Iedereen houdt van haar, benadrukken we, en haar papa blijft net zo belangrijk als hij altijd was.

Een last van haar schouders

‘Echt?’ vraagt ze ons. ‘Echt,’ drukken we haar op het hart. We zien haar zo vijf kilo lichter worden, zo opgelucht is ze. Er is geen keus nodig. Zij heeft gewoon twee vaders en die nemen allebei hun eigen plekje in haar hart in. De één hoeft niet boven of onder de ander te staan; je kunt van twee mensen houden op twee verschillende manieren. En misschien het belangrijkst van alles: je doet niemand tekort. Ze straalt weer en wij zijn opgelucht. Voor een geslaagd samengesteld gezin heb je alle partijen immers nodig: biologische ouders, bonusouders, maar het kind net zo goed.

Hebben jullie een samengesteld gezin met twee vaders (of vaderfiguren)?
En hoe gaat dat in de praktijk?

De afbeelding bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge