Ik word de oude; mijn hersenen nog niet

Het is inmiddels bijna vijf weken geleden dat ik bevallen ben. Langzaam keer ik weer wat terug in mijn oude staat, alleen mijn hersenen lijken één grote error. Vermoedelijk ligt het aan de combinatie slaaptekort en hormonen. Leuk is anders. Hopelijk ben ik over een tijd weer in staat een stuk tekst te lezen en daadwerkelijk de strekking te begrijpen, maar momenteel zie ik het allemaal nogal somber in.

Ik zie water branden

Mijn gedrag is ondoordacht. Ik zette laatst tot twee keer toe (op één dag!) de waterkoker aan zonder stekker. En maar afvragen waarom het toch allemaal zolang duurde voor het water kookte. June stelt me soms vragen waarop ik slechts kan reageren met een blik of ik water zie branden, Rose pakt belangrijke pasjes en het dringt pas tot me door wanneer ik zie onderzoeken hoe flexibel mijn pinpas eigenlijk is en May ziet vooral mijn dichtgevallen oogleden tijdens het voeden. Echt, het is bijna een wereldwonder dat ik dit stukje tik!

‘Waarom ga je dan niet slapen?’

Ik hoor het je denken en je hebt gelijk. Eigenlijk zou ik op dit moment inderdaad moeten slapen. En anders in elk geval op tijd naar bed gaan in de avond. Maar die was draait zichzelf niet, Ro en ik hebben onze quality time samen ook nodig, ik moet sollicitaties gaan doen, de vloer ontdoen van die eeuwige kruimels… Wat te denken van ons sociaal leven en mijn cursussen op die eeuwige to do list?

Eeuwig gebrek aan tijd

Kortom, ik heb gewoon last waar elke newborn parent last van heeft: te weinig uren in een dag. Het zou zo lekker zijn als je soms eens vakantiedagen kon opnemen.. Ouder zijn is immers de leukste, maar ook zwaarste baan van de wereld. Maar goed, ik weet ook dat het onzin is: ik vind het eigenlijk veel te leuk om met de kinderen te zijn, na een uurtje zou ik ze al keihard missen. Het voelt ook niet prettig de kinderen bij opa en oma te parkeren om mijn eigen tijd aan andere dingen te besteden.

De oplossing?

Eigenlijk is het geloof ik vrij simpel: hulp vragen. Iemand die even langskomt en de kinderen bezighoudt of kroelt, terwijl jij die vaat wegwerkt. Of af en toe iets doen met één van de kinderen alleen. Maar desondanks vind ik het allemaal best lastig, hoe simpel die oplossing ook zou moeten zijn!

Wat is jouw ervaring met die eerste weken?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock.

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

5 Replies to “Postnataal probleempje: verweekte hersenen en gebrek aan tijd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge