Onze eerste ontmoeting

Die nacht werd ik versuft wakker, inmiddels tien jaar geleden. De ondraaglijke pijnscheuten volgden elkaar veel sneller op dan de boekjes steeds voorschreven. Ik was tweeëntwintig en wist nauwelijks wat me overkwam. Wandelend probeerde ik mijn weeën op te vangen, maar op een gegeven moment kon ik niet meer. Ik zakte neer bij een krukje, waar ik steeds verder in mezelf keerde. De persdrang diende zich gelukkig niet veel later aan. Verpleegsters kwamen erbij en niet veel later de gynaecoloog, die haar na drie keer persen in zijn handen hield: een kleine, volmaakte, temperamentvolle baby met gitzwarte haren en goed ontwikkelde stembanden. Mijn lieve kleine meisje.

Tien jaar: wat een mijlpaal!

Toen ik dat baby’tje op mijn buik gelegd kreeg, kon ik me er niets bij voorstellen hoe ze er tien jaar later zou bij lopen. Ik had op dat moment ook werkelijk geen idee wat er allemaal bij dat hele ouderschap kwam kijken. Dat je bepaalde momenten met je handen in het haar kunt zitten, maar na een paar maanden ontdekt dat het allemaal slechts een fase was. Hoe je soms je ouders lijkt te horen praten, terwijl het toch echt je eigen mond is die beweegt. En dat je idealistische voornemens over opvoeden van tijdens de zwangerschap soms linea recta de prullenbak in kunnen.

Eerlijkheid

Iets anders waar ik werkelijk geen idee van had, is hoe eerlijk kinderen kunnen zijn. Soms erg grappig -meestal wanneer het ten koste is van een ander- maar ook best beledigend. Door de jaren heen heb ik gelukkig een behoorlijk dikke huid gekregen, anders lag ik nu nog steeds huilend in een hoekje 🙂 Hier tegenover staat gelukkig dat je regelmatig ook bijzonder verrast wordt. Bijvoorbeeld met een heel dikke knuffel, lief kusje als je hem niet verwacht of een bijzonder lief compliment.

Tien jaar lang leren

Al tien jaar is ze mijn grootste levensles. Mijn grootste cadeau van haar kreeg ik die donderdagochtend om 4.23 uur. Hoewel we andersom misschien niet in de buurt kunnen komen van dat moment, hoop ik dat we haar een onvergetelijk feest kunnen geven. Vandaag en volgende week in het groot. Want als er iemand zo’n overweldigend gevoel van liefde verdient, is zij het wel!

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

15 Replies to “Tien jaar puur geluk: dat speciale moment dat je meisje tiener wordt

  1. ❤️ De afgelopen 10 jaar zijn voorbij gevlogen.. Van baby tot een puber, wat houd ik veel van mijn ‘kleine’ nichtje!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge