Mijn moeder had net de kinderen opgehaald. We vermoedden dat het nog wel even zou duren, maar spraken af dat we hen zouden inlichten als het (sneller) zover was. Misschien die avond al, maar kijkend naar afgelopen dagen vermoedde ik dat het ook zomaar nog een etmaal kon duren. Vandaag mijn thuisbevalling deel 3.

Mijn thuisbevalling deel 3 

O ja, zo voelde het

De pijnscheuten werden na hun vertrek scherper. Ik begon het inmiddels ook weer te herkennen van de vorige twee keer en besefte hoe anders dit was dan de (in verhouding) mini-pijntjes van afgelopen dagen. Bovendien wist ik ook weer de gouden stelregel: pas als je gaat afvragen of je het gaat redden, weet je dat het echt begonnen is.

Ontspannen

‘Ontspannen’ was het toverwoord volgens bijna alle websites die ik bezocht had de afgelopen dagen en in een vlaag van hormonale verstandsverbijstering zette ik Tibetaanse meditatiemuziek op. Een beetje in het kader van ‘baat het niet, dan schaadt het niet’. Zodoende trof Ro me niet veel later wiegend aan op de grond. Hij slikte zijn lach en commentaar in en probeerde begripvol te kijken. Ik had het waarschijnlijk ook hilarisch gevonden, ware het niet dat ik nu zelf zo lag te creperen. Maar kennelijk vond May het ook niks, want de weeën leken weer af te nemen. Zuchtend stond ik op.

Doen wat het minst prettig voelt, dan gaat het sneller

Althans, dat had de verloskundige gezegd. Wandelen dan maar. Intussen maakte Ro het zichzelf gemakkelijk op bed met een formule 1 tijdschrift. Uit ervaring wist hij dat het nog best even kon duren en hij kon moeilijk met me meewandelen. Veel te gevaarlijk! Ik sjeesde namelijk inmiddels als een wandelende stormram over de bovenverdieping. Af en toe maakten we grapjes, maar na een krap uurtje was het klaar. Ik kon niet meer.

‘Misschien toch even bellen’

Ik piepte tussen twee weeën door: ‘Ik weet dat het misschien raar klinkt, maar het voelt toch alsof ik er al bijna ben.’ Ro aarzelde geen moment. Ondanks dat dit allemaal een stuk sneller ging dan wat we verwachtten, ging hij af op mijn woord. De verloskundige reageerde gelijk en stond binnen een paar minuten aan de deur. Eenmaal boven constateerde ze dat ik inderdaad al op 8 centimeter zat. Zo vlug als ze kon pakte ze haar spullen, brak mijn vliezen en sneller dan dan het geluid had ik volledige ontsluiting.

In mijn eigen handen

Zuchtend moest ik de weeën wegpuffen. Ik lag op mijn zij en hield Ro’s hand vast. Middenin een wee beet ik hem bijna in zijn hand, maar gelukkig (voor hem) bedacht ik me op tijd. Het deed zoveel pijn, maar tegelijkertijd voelde ik me heel rustig. Bijna ontspannen. ‘Pak haar maar,’ spoorde de verloskundige me aan. Even begreep ik niet wat ze bedoelde, maar al snel snapte ik dat May er bijna was. Ik nam haar vast en hielp haar het laatste stukje geboren worden. Zo intiem, zo fijn!

Aan het avondeten

Intussen zaten mijn ouders nietsvermoedend te eten met June en Rose. Ze keken dan ook gek op toen Ro hen belde met de mededeling dat ze er een derde kleindochter bij hadden: onze May. De kraamverzorgster stapte een kwartier na haar bevalling binnen; ik zat inmiddels al te voeden en voelde me eigenlijk prima. Wat een luxe om te mogen bevallen in je eigen omgeving! Zo min mogelijk mensen erbij aanwezig, gewoon lekker samen. Had ik dit maar eerder geweten!

Lees ook de vorige delen van thuisbevalling deel 3:
Thuisbevalling (deel 1)
Thuisbevalling (deel 2)


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

11 Replies to “Thuisbevalling deel 3 – ‘Sneller dan het geluid!’

  1. Het blijft prachtig! En inderdaad het ging uiteindelijk nog snel!! Mijn man zat trouwens ook een boekje te lezen in bed en had soms wat leedvermaak tijdens de voorweeën, arme wij.

    1. Ja helemaal waar, het blijft zeker prachtig.
      Haha, grappig! Inderdaad, wij die weeën maar wegzuchten 😉 Maar tegelijkertijd hadden we ze niet kunnen missen, vind het ook heel mooi om te zien hoe de man waar je van houdt, verandert in een vader.

  2. Wat een fijne intieme bevalling heb je gehad! Dit is toch wel een mooi voorbeeld van hoe fijn een thuisbevalling kan zijn. Ik snap helemaal waarom je graag in het ziekenhuis wilt bevallen (wilde ik namelijk ook) maar op deze manier is thuis bevallen toch wel heel prettig! En wat ging je bevalling snel!

    1. Beetje mosterd na de maaltijd, late reactie, maar ja ik heb tot op de dag van vandaag geen spijt dat we de verloskundige volgden in haar advies. Ik kan me goed voorstellen waarom mensen het niet doen, maar gun elke vrouw zo’n fijne bevalling (waar ze die dan ook willen ‘uitvoeren’)

  3. Wat een mooi geschreven laatste deel van je bevallingsverhaal. En wat kan ik me inderdaad voorstellen dat het (toch wel) fijn is om thuis te kunnen bevallen! Geen gedoe met je weeën in de gaten houden wanneer het tijd is om het ziekenhuis te bellen, geen zorgen dat je een vluchttas klaar moet hebben staan en, het belangrijkste, heerlijk in je eigen vertrouwde omgeving, zonder inderdaad dat hele peloton aan vreemde mensen om je heen kunnen bevallen!
    Natuurlijk is het fijn om in het ziekenhuis alle benodigde hulp standby te hebben staan, mocht het nodig zijn, maar ik kan me voorstellen dat je inderdaad toch wat relaxter bent als je gewoon thuis bent en kunt blijven. Wie weet, mocht er hier nog een 2e komen, en we hebben de keus, gaan we dit ook wel overwegen!

    1. Dankjewel!

      Het grappige is dat we vrij lang de wens koesterden om in het ziekenhuis te bevallen. Daar is alles aanwezig, medisch personeel in geval van nood etc. De avond voor de bevalling vroeg de verloskundige of het echt geen optie was om thuis te bevallen en plotseling werd het een optie. Ben haar nog steeds dankbaar. Bovendien bleek het in de praktijk de enige optie, anders hadden we nu een snelwegkindje gehad 😉

      Mocht het zo zijn en de zwangerschap heeft weinig complicaties etc., dan is het in elk geval de overweging waard. Achteraf gezien gun ik iedereen zo’n bevalling.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge