thuisbevalling

Thuisbevalling deel 1 – ‘Probeer het een beetje los te laten!’

Mijn thuisbevalling

Lange tijd meed ik dit onderwerp, uit angst dat ik in mijn postnatale enthousiasme klakkeloos allerlei intieme informatie online zou gooien waar ik later spijt van zou krijgen. Inmiddels ben ik al een halfjaar ontzwangeren verder en meen dat het nu wel kan. Waarom ik jullie deelgenoot wil maken van mijn thuisbevalling? (Wees niet bang, niet tot in alle details) Ik ken vrijwel geen generatiegenoot meer die nog thuis haar kind ter wereld bracht. De maatschappij is tegenwoordig toch meer gericht op ziekenhuisbevallingen. En in bepaalde gevallen is dat goed. Maar voor mezelf vind ik het (sinds de laatste keer) zonde dat ik niet eerder wist hoe fijn dit was. Zouden jullie het overwegen?

Vaderdag met een speciaal randje?

Vaderdag 2015 leek het begin te zijn van mijn bevalling. Kort na opstaan verloor ik namelijk wat druppels bloed en voelde buikkrampen. ‘Nou schat, je krijgt misschien vandaag nog het beste cadeau ooit!’ lachte ik opgelucht. Ik liep al maanden kreupel en met rugpijn, dus wat mij betreft mocht dat hele proces wel op gang komen. De verloskundige kwam snel en controleerde me, maar moest me helaas teleurstellen: mijn baarmoeder was aan het rijpen, meer niet. De bevalling zou theoretisch gezien best binnen 24 uur kunnen beginnen, maar evengoed over een paar weken. Stiekem hoopte ik op vandaag, alhoewel we niet veel konden doen. Alleen afwachten. Hij iets geduldiger dan ik.

Ongeduldig!

Een paar dagen later belde ik de verloskundige opnieuw (vijf keer in drie dagen tijd; het begon eigenlijk behoorlijk gênant te voelen). Ik meende aan mijn water te voelen dat het eindelijk zou beginnen. Ro’s nuchtere bezwaren wuifde ik weg. Wie was er nou aan het bevallen, hij of ik? Ik riep mezelf uit tot ervaringsdeskundige en smoorde elke potentiële discussie daarmee in de kiem. En hij keek op zijn beurt wel uit met die hormonen. De echte expert inspecteerde de boel en draaide verhaal, dat ze afgelopen dagen al een aantal keer had verteld, nog maar eens af. Ik moest wederom geduld hebben. ‘Het kan echt nog wel drie weken duren, dus tot je uitgerekende datum,’ waarschuwde ze, ‘probeer het een beetje los te laten.’ We spraken kort over de mogelijkheid van een thuisbevalling. Eigenlijk wilden we naar het ziekenhuis, maar na ons gesprek zag ik die thuisbevalling eigenlijk wel zitten. Ro ook. Maar los daarvan voelde ik me verschrikkelijk.

Ik schaamde me

Balend als een stekker nam ik me daarom voor om de komende tijd niet meer te bellen. Mokkend plofte ik in mijn huispak op de bank en focuste me verdrietig op het grote loslaten – hoewel ik maar hoopte dat dit er niet toe zou leiden dat ze pas met 42 weken zou komen…


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Lees ook:

Deel 2: Het rijpen van de baarmoedermond

Deel 3: ‘Sneller dan het geluid!’

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

31 Replies to “Thuisbevalling deel 1 – ‘Probeer het een beetje los te laten!’

  1. Ik wilde poliklinisch bevallen omdat ik als verpleekundige te vaak gezien had wat er allemaal mis kan gaan. Achteraf ben ik er heel blij om, omdat mijn placenta niet wilde komen heb ik een heftige bloeding gehad… Ik kan me wel voorstellen dat het voor sommige vrouwen juist rust geeft thuis te bevallen!

    1. Gelukkig maar! Het is inderdaad niet in alle gevallen slim om thuis te bevallen, goed dat je naar je gevoel luisterde.

  2. Ik ben ook thuisbevallen! Geweldig! De eerste keer had ook gekund als mijn verloskundige me een beetje beter ondersteund had maar ook dat was een prima bevalling. Ik ben thuis begonnen maar wilde uiteindelijke pijnstilling. Dat was niet meer nodig want hij was er na aankomst in het ziekenhuis binnen een half uur 🙂 De eerste in 5 uur en de tweede in 3 uur.

    1. Dat klinkt (onder deze omstandigheden) goed! Lekker hoor, zo snel. Heerlijk he, in je eigen omgeving en met je eigen spullen gelijk? Ideaal! Zou het zo weer doen (bij wijze van spreken, 3 is ff genoeg haha)

  3. Ik heb ook het idee dat je steeds minder over thuis bevallen hoort; vrouwlief is in het ziekenhuis bevallen, maar dat was ook vanwege medische indicatie.
    Ik ben heel benieuwd hoe je verhaal verder gaat!

    1. Bij mij wilde ik de eerste twee keer naar het ziekenhuis, werd uiteindelijk ook medische indicatie dus had sowieso gemoeten. Deze keer wilden we opnieuw naar het ziekenhuis tot de verloskundige uitlegde dat ze je echt niet thuis laten bevallen als ze het niet vertrouwen en ook veel apparatuur in de auto hebben. Dat stelde ons zo gerust!

      Morgen deel 2, overmorgen deel 3 🙂 ik bleef schrijven haha!

      1. Ja, ze hebben tegenwoordig veel mogelijkheden om goed thuis te kunnen bevallen, maar begreep dat ze verder geen medicijnen (ruggenprik) mogen toedienen dus dat kan wel vervelend zijn denk ik.
        Ik ben heel benieuwd naar deel 2 en 3!

        1. Ik ben drie keer zonder ruggenprik bevallen, dat scheelt. Denk als je die eenmaal hebt gehad, je nooit anders wil..

          1. Zou kunnen ja; mijn vrouw wilde op een zo natuurlijk mogelijke manier bevallen; ook zonder ruggenprik en andere medicijnen; ook omdat je kindje anders ook meteen medicijnen binnenkrijgt en bij koorts meteen in het ziekenhuis moet blijven etc. Gelukkig is dat allemaal goed gegaan

          2. Ja klopt. Ik heb bij de tweede gesmeekt om pethidine omdat ik na 14 uur kapot was, ondanks mijn eerder voornemens te bevallen zonder pijnbestrijding. Ze was nog een paar dagen suf. Achteraf zielig, kregen haar bijna niet wakker voor de voedingen. Hoewel ze nog steeds diep slaapt dus misschien is het ook het kind (hoop ik)

          3. Ja kan ik me voorstellen; 14 uur moet echt een hel zijn geweest; vanaf de start van de weeën heeft het iets meer dan 12 uur geduurd voordat J geboren was. Vanaf de echte heftige weeën uiteindelijk “maar” een uurtje of 8 volgens mij. Nog een hele opgave maar goed, ben supertrots nog steeds op vrouwlief!

          4. Ja ik snap dat wel. Voor mezelf voelt het dan alsof ik het ff gedaan heb, maar lijkt me voor een man heel lastig om hulpeloos toe te moeten kijken. Gelukkig komt dat na de bevalling allemaal wel goed!

      1. Nee, vrouwlief wilde toch het liefste in het ziekenhuis bevallen omdat ze een zware zwangerschap heeft gehad en wat bang was dat het mis zou kunnen gaan. Dus ook zonder medische indicatie zou het ziekenhuis zijn geworden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge