The day after | Mijn therapeut kwam gedag zeggen

The day after

Eigenlijk kan ik niet kiezen. Ik heb zoveel momenten meegemaakt die een enorme invloed hadden op mijn leven: trouwen, een kind krijgen, mensen verliezen, mensen vinden; allemaal momenten met impact. In eerste instantie wilde ik schrijven over de dag nadat ik mijn diagnose kreeg – een groot moment na een jarenlange zoektocht. Toch kies ik ergens anders voor. De dag die twee gebeurtenissen met elkaar verbindt: mijn gezondheid en de ramp met MH17 – een verbondenheid die eigenlijk al bestond.

Therapie

Het klinkt misschien niet logisch: wat heeft mijn gezondheid nu te maken met MH17? Daarom een korte uitleg. Vanwege mijn aandoening (EDS) kreeg ik steeds meer problemen met bewegen. Mijn spieren zijn snel overbelast, net als mijn gewrichten. Mijn lijf kan nog maar weinig en mijn leven bestaat voor een heel groot deel uit liggen. Ik vond een therapeut die mij kon helpen – mentaal én fysiek. Ik ‘trainde’ met hulp van een apparaat mijn spiercorset en hij hielp mij mentaal doordat hij me iets zinnigs te doen gaf. Dat kwam op het goede moment: ik was inmiddels afgekeurd en voelde me totaal nutteloos. Zo hielpen we elkaar. Een mooie samenwerking. Helaas zat mijn therapeut met zijn gezin (op één zoon na) in het vliegtuig MH17.

Ziek(en)huis

Juni 2015. Nadat ik me een week lang zeer ellendig voelde door zware benauwdheid kwam ik op de SEH terecht. Eigenlijk dacht ik met een nieuw antibioticakuurtje weer naar huis te mogen, maar ik bleek ernstig ziek: een flink aantal longembolieën, longontsteking én een longinfarct. Ik mocht dus niet naar huis, maar werd opgenomen. En hoewel niemand graag in het ziekenhuis ligt, ontmoette ik daar twee mensen die mijn kijk op het leven voorgoed veranderden.

Groeten van boven

Na mijn opname ging ik naar de ‘short stay’ afdeling. ’s Avonds kwam er een man bij met wie ik een directe klik ervoer. We praatten veel en toen hij de volgende morgen weer naar huis mocht, kwam hij naar me toe. Hij pakte mijn hand en zei: ‘Zorg goed voor jezelf en jij weet wat ik daarmee bedoel.’ Zorg goed voor jezelf was de standaardzin die Rob, mijn therapeut, altijd tegen me zei. Kippenvel. Een groet van Rob, hij past op me. Het was echt een groet van boven.

Engelen-bestaan

De volgende dag plaatsten ze me over naar de longafdeling. Naast me lag een meneer met dubbele klaplong. Ook met hem had ik een speciale band. Hij vertelde me zijn verhaal en ik schreef daarop een gedicht. Hij uitte zijn angst en ik luisterde – omdat een luisterend oor soms alles is wat iemand wil. Wanneer ik hem mijn eerste dichtbundel overhandig, noemt hij me een engel.

Ik ben een spiritueel mens, geloof in de kracht van het universum. En ik voelde dat ik daar moest zijn op precies dat moment. Mijn waarden bleken na vijf dagen weer in orde en ik mocht haar huis voor verder herstel. Met tranen in zijn ogen nam mijn buurman afscheid. Ik had iets goeds gedaan, gewoon door daar te zijn.

Gesterkt naar hui

Twee mensen – onbekenden – die een grote indruk op mij maakten. Nog steeds vraag ik me af hoe het is afgelopen met mijn buurman en ben ik heel dankbaar voor de man met zijn boodschap. Ik weet dat het goed is. Ik weet dat ik op mezelf moet passen en dan Rob een oogje in het zeil houdt. Ik was serieus ziek, maar mijn lijf – hoe krakkemikkig ook – is sterk. Ik ben sterk. Ik ben een vechter en kan een stootje hebben.

Veel dagen hadden hun eigen specifieke invloed op mijn leven en deze twee horen daar absoluut bij.

Het gedicht dat ik schreef tijdens de opname

Heb jij weleens zoiets bijzonders meegemaakt, waarbij het leek dat iemand ‘van boven’ gedag kwam zeggen of een speciale boodschap voor je had?

Afbeelding, Jannarong – Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge